آبیز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

آبیز شهری در بخش شاسکوه شهرستان زیرکوه استان خراسان جنوبی ایران است.

آبیز
کشور ایران
استانخراسان جنوبی
شهرستانزیرکوه
بخششاسکوه
سال شهرشدن۱۳۹۶
مردم
جمعیت۲٬۷۱۶ نفر(۱۳۹۵)
رشد جمعیت۱۲٪- (۵سال)
شناسهٔ ملی خودرو ایران
کد آماری۲۸۹۸

در تاریخ چهارم بهمن ۱۳۹۶ با ارتقای روستای آبیز به شهر رسماً موافقت شد.[۱]

این شهر تا مرکز استان شهر بیرجند ۱۶۰ کیلومتر و با مرکز شهرستان زیرکوه هفت کیلومتر فاصله دارد.

آبیز در لغتنامه دهخدا به معنی جرقه ـ شراره آتش و آتشکده آمده است. علت نامگذاری آبیز به این نام وجود آتشکده مربوط به قبل از اسلام و دوران حاکمیت دین زرتشت در ایران است. که آثار این آتشکده تا ۶۰ الی ۷۰ سال پیش وجود داشته که به دلیل زلزله و فرسایش و برخی بی توجهی ها از بین رفته است. گرچه تاریخ دقیق پیدایش این روستا مشخص نیست ولی در آن زمان آبیز از نوعی مرکزیت برخوردار بوده  و به دلیل وجود  آتشکده قدمت این شهر به قبل از اسلام بر می گردد.

آبیز در دامنه شرقی کوه شاسکوه قرار دارد که بدین علت نسبت به سایر روستاها و شهرهای منطقه آب و هوای ملایم تری دارد. از جمله مکانهای دیدنی و تفریحی آبیز می توان به درخت بلند سرو ( ثور ) آبیز، قلعه کوه آبیز، قنات و زمین های ییلاقی اطراف آن، طبیعت زیبا و سرسبز آبیز، زیارتگاه شاسکوه که درشمال غرب آبیز قرار دارد، سد و قدمگاه دوازده امام آبیز، چهل آسونه، طبیعت بکر و حیات وحش تنگل، آب چکون و ... اشاره کرد .

از جمله محصولات عمده و سوغاتی آبیز میتوان به زعفران، عناب، زرشک، زردآلو، بادام و قالیچه و صنایع دستی اشاره کرد .

بالای قلعه کوه آبیز آثار قلعه بسیار بزرگی است که آنچه از شواهد پیداست جزء قلاع اسماعیلیه بوده و مربوط به زمان حمله مغولها می باشد. اطراف قلعه آثار چهار برج بزرگ قرار دارد و حد فاصل آنها با فاصله  ۲۰ الی ۳۰ متر برجک هایی برای نگهبانی و محافظت از قلعه در برابر حمله دشمن وجود داشته است. داخل قلعه آثار و بقایای اتاق ها، آب انبارها و زندانها و ... وجود دارد که در حال حاضر تحت نظارت میراث فرهنگی شهرستان می باشد. بالاتر از این قلعه، آثار قلعه دیگری نیز است، که گفته می شود محل زندگی بزرگان و خوانین آن زمان بوده است.

طبق شواهد و شنیده ها از بزرگان روستای قدیم آبیز به صورت قلعه ای بزرگ بوده است و دارای دو دروازه که شبها و در مواقع خطر آنرا می بسته اند و اطراف آن خندق هایی حفر شده که در مواقع احتمال خطر و حمله دشمن آن ها را پر از آب کرده تا از ساکنین در مقابل حمله دشمن محافظت نمایند.

از دیگر آثار تاریخی این روستا درخت سروی است که بیش از ۱۵۰۰سال عمر دارد و از حدود ۲۰۰ سال پیش خشکیده ولی هنوز ایستاده و پا برجاست این درخت جنبه تقدس دارد و مردم احترام خاصی برای آن قائل هستند.

در گذشته آبیز دارای 5 مورد آسیاب آبی بوده است که این آسیابها آرد ساکنین آبیز و سایر روستاهای منطقه را تامین میکرده است در حال حاضر تنها آثار یکی از آنها باقی مانده است.

مطمئنا آبیز سابقه ای دیرینه در تاریخ دارد که متاسفانه به علت قرار داشتن در نزدیک گسل زلزله و زلزله خیز بودن منطقه بسیاری از آثار و ابنیه قدیمی در سالهای گذشته ازبین رفته است.

یکی از مشاهیر آبیز محمد بن محمد آبیزی ملقب به علاءالدین، علاءالحق و محمد المومن است که از مشاهیر و عرفای قرن نهم می باشد و دارای شاگردانی بوده است و اثر عرفانی اش شرح رباعیات می باشد.

جمعیت[ویرایش]

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۲٬۷۱۶ نفر (۷۸۷ خانوار) بوده‌است.[۲]

جمعیت تاریخی
سالجمعیت±%
۱۳۸۵۲٬۱۰۲—    
۱۳۹۰۳٬۰۷۷+۴۶٫۴٪
۱۳۹۵۲٬۷۱۶−۱۱٫۷٪

منابع[ویرایش]

  1. http://donya-e-eqtesad.com/بخش-سایت-خوان-62/3345005-روستای-آبیز-به-شهر-تبدیل-شد
  2. «نتایج سرشماری سال ۱۳۹۵». درگاه ملی آمار. بایگانی‌شده از اصلی (اکسل) در خرداد ۱۳۹۶.