تکینگی گرانشی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
شبیه‌سازی انیمیشن همگرایی گرانشی ناشی از عبور یک سیاه‌چاله متریک شوارتس‌شیلد در مسیر خط دید به سوی کهکشان پس‌زمینه. همگرایی‌های شدید نور در اطراف و در طول زمان تراز دقیق - مشاهده می‌شود.

تَکینِگی گرانشی یا تَکینِگی فضازمان موقعیتی در فضا-زمان است که طبق پیش‌بینی نسبیت عام، در آن چگالی و میدان گرانشی جسم سماوی بینهایت می‌شوند، به‌طوریکه دیگر این کمیت‌ها وابسته به دستگاه مختصات مورد استفاده نخواهند بود. این کمیت‌ها، همان انحنای فضازمان هستند که شاخصی از چگالی ماده می‌باشند.

دو نوع مهم تکینگی فضازمان، تکینگی منحنی و تکینگی مخروطی می‌باشند.

تکینگی گرانشی ، تکینگی فضا-زمان یا صرفاً تکینگی مکانی در فضازمان است؛ جایی که در آن پیش بینی می‌شود چگالی و میدان گرانشی یک جرم آسمانی بنا بر نسبیت عام بی‌نهایت شود به گونه‌ای که به دستگاه مختصات وابسته نباشد. کمیت‌هایی که برای اندازه‌گیری قدرت میدان گرانشی مورد استفاده قرار می‌گیرند، خمیدگی‌هایی از فضا-زمان با ناورداهای اسکالری هستند که چگالی ماده را نیز می‌سنجند. از آنجا که چنین کمیت‌هایی در نقطه تکینگی بی‌نهایت می‌شوند، قوانین فضازمان معمولی نیز در چنین نقاطی می‌شکنند.[۱][۲]

منابع[ویرایش]

  1. "Blackholes and Wormholes".
  2. Claes Uggla (2006). "Spacetime Singularities". Einstein Online. 2 (1002). Archived from the original on 2017-01-24. Retrieved 2015-10-20.