آرتور استنلی ادینگتون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آرتور استنلی ادینگتون
Arthur Stanley Eddington.jpg
آرتور استنلی ادینگتون (۱۸۸۲–۱۹۴۴)
متولد ۲۸ دسامبر ۱۸۸۲
کندال، انگلستان
مرگ ۲۲ نوامبر ۱۹۴۴
کمبریج، انگلستان
محل زندگی انگلستان
ملیت انگلیسی
رشته فعالیت اخترفیزیک
محل کار دانشگاه کمبریج
استاد راهنما رابرت آلفرد هرمن
دانشجویان دکتری وی لسلای کمرای
دلیل شهرت توان درخشش ادینگتون
تأثیرات هوراس لمب آرتور شوستر جان ویلیام گراهام
جوایز مدال طلائی انجمن سلطنتی اختر شناسان (۱۹۲۸)
جایزه اسمیت (۱۹۰۷)
مدال طلائی انجمن سلطنتی اختر شناسان (۱۹۲۴)
مدال هنری دراپر (۱۹۲۴)
مدال بورس (۱۹۲۴)
لقب شوالیه (۱۹۳۰)
نشان لیاقت (۱۹۳۸)

آرتور استنلی ادینگتون (به انگلیسی: Arthur Stanley Eddington) ‏ (۲۸ دسامبر ۱۸۸۲ - ۲۲ نوامبر ۱۹۴۴) اخترفیزیک‌دان انگلیسی و استاد پلومی دانشگاه کمبریج اوایل قرن بیستم بود. توان درخشش ادینگتون یعنی اندازه طبیعی درخشش ستارگان به افتخار این دانشمند، بنام او نامگزاری شده‌است.

او بیشتر بخاطر کارهایش در مورد نظریه نسبیت شناخته شده‌است. ادینگتون نوشتارها و سخنرانی‌های بسیاری دارد که نظریهٔ نسبیت عام انیشتن را با مقاله‌ها و گفتارهای علمی خود به جامعه انگلیسی‌زبان معرفی می‌کند و در بارهٔ آن‌ها توضیح می‌دهد. ادینگتون همچنین در فیزیک، ریاضی، و بویژه فلسفهٔ علوم متبحر و یک مبلغ علم و دانش بود. در جنگ جهانی اول بسیاری از رشته‌های ارتباط علمی و تحولات تازهٔ علوم در آلمان را که به خوبی در انگلستان شناخته شده نبود معرفی کرد.

در جریان خورشیدگرفتگی کامل ۲۹ مه ۱۹۱۹ ادینگتون یک گردش علمی بزرگ براه انداخت و کوشید که از این رویداد بهره‌گیری‌های دانشی کند. او مقاله‌های دانشی زیادی قبل و بعد از این رویداد در بارهٔ آن منتشر کرد.

او با نظریه‌های سابراهمانین چاندراسکار؛ که در آن زمان یکی از شاگردان او در دانشگاه کمبریج بود، در مورد محاسباتی که بالاخره به اثبات وجود سیاهچاله‌ها انجامید مخالف بود و کارهای او را به گونهٔ سخت گیرانه‌ای رد کرد. ادینگتون نمی‌توانست بپذیرد که تنها مشتق‌های ریاضی سبب عواقبی برای دنیای واقعی باشند. بعدها چاندراسکار این رفتار را بی رحمانه، دگماتیک، و نژادپرستانه خواند.[۱]

خورشید گرفتگی ۲۹ مه ۱۹۱۹ یکی از نگاره‌هائی که ادینگتون برای تأیید تئوری نسبیت انیشتن به نوشته‌هایش ضمیمه کرده است. او در اینجا کوشیده که انحنای نور را در اثر نیروی کشندی خورشید نشان دهد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Padmanabhan, T. (2005). "The dark side of astronomy". Nature 435 (7038): 20. Bibcode:2005Natur.435...20P. doi:10.1038/435020a. edit

[۱]

  1. 5. Douglas, A. Vibert (1956). The Life of Arthur Eddington. Thomas Nelson and Sons Ltd. pp. 92–95.

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Arthur Eddington»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۷ شهریور ۱۳۸۹).