آرتور استنلی ادینگتون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
آرتور استنلی ادینگتون
Arthur Stanley Eddington.jpg
متولد ۲۸ دسامبر ۱۸۸۲
کندال، وستمورلند، انگلستان، بریتانیا
مرگ ۲۲ دسامبر ۱۹۴۴ (۶۱ سال)
کمبریج، کمبریج‌شر، انگلستان، بریتانیا
محل زندگی انگلستان
ملیت انگلیسی
رشته فعالیت اخترفیزیک
محل کار دانشگاه کمبریج
استاد راهنما رابرت آلفرد هرمن
دانشجویان دکتری وی لسلای کمرای
دلیل شهرت توان درخشش ادینگتون
تأثیرات هوراس لمب آرتور شوستر جان ویلیام گراهام
جوایز مدال طلائی انجمن سلطنتی اختر شناسان (۱۹۲۸)
جایزه اسمیت (۱۹۰۷)
مدال طلائی انجمن سلطنتی اختر شناسان (۱۹۲۴)
نشان هنری دراپر (۱۹۲۴)
مدال بورس (۱۹۲۴)
لقب شوالیه (۱۹۳۰)
نشان لیاقت (۱۹۳۸)

آرتور استنلی ادینگتون (زاده ۲۸ دسامبر ۱۸۸۲ - درگذشته ۲۲ دسامبر ۱۹۴۴) اخترفیزیکدان انگلیسی و استاد پلومی دانشگاه کمبریج در نیمهٔ نخست سده ۲۰ (میلادی) بود. توان درخشش ادینگتون یعنی اندازهٔ طبیعی درخشش ستارگان به افتخار این دانشمند، بنام او نامگزاری شده‌است.

او سهم زیادی در اثبات نظریه نسبیت و شناساندن انیشتین به جهانیان داشت.[۱]

او بیشتر بخاطر کارهایش در مورد نظریه نسبیت شناخته شده‌است. ادینگتون نوشتارها و سخنرانی‌های بسیاری دارد که نظریهٔ نسبیت عام آلبرت اینشتین را با مقاله‌ها و گفتارهای علمی خود به جامعهٔ انگلیسی‌زبان معرفی می‌کنند و دربارهٔ روشن‌سازی آن‌ها توضیح می‌دهند. ادینگتون همچنین در فیزیک، ریاضی، و به ویژه فلسفهٔ علوم چیره‌دست و یک مبلغ علم و دانش بود. در جنگ جهانی اول بسیاری از رشته‌های ارتباط علمی و تحولات تازهٔ علوم در آلمان را که در آن زمان در انگلستان به خوبی شناخته شده نبودند معرفی کرد.

اختلاف با چاندراسخار[ویرایش]

او با نظریه‌های سوبرامانیان چاندراسخار؛ که در آن زمان یکی از شاگردان او در دانشگاه کمبریج بود، در مورد محاسباتی که بالاخره به اثبات وجود سیاهچاله‌ها انجامید مخالف بود و کارهای او را به گونهٔ سخت گیرانه‌ای رد کرد. ادینگتون نمی‌توانست بپذیرد که تنها مشتق‌های ریاضی سبب عواقبی برای دنیای واقعی باشند. بعدها چاندراسخار این رفتار را بی‌رحمانه، دگماتیک، و نژادپرستانه خواند.[۲] او زیاد شناخته نشد. چون از یک سو باقی عمرش را روی دین خود (مسیحی کوئیکر[۱]) کار کرد و پژوهش‌هایی در این زمینه انجام داد و از سوی دیگر علاقه‌ای به مشهورشدن نداشت.

اثبات نظریه نسبیت[ویرایش]

در هنگامه جنگ جهانی اول، دشمنی بین امپراتوری آلمان و امپراتوری بریتانیا در بالاترین اندازه خود بود. اما ادینگتون و انیشتین هردو باور داشتند که علم باید ورای جنگ باشد. همکاری آنها باعث شد نظریه نسبیت از سنگرهای جنگ فراتر برود و اینشتین یکی از شاخته‌شده‌ترین مردان جهان شود.[۱]

در جریان خورشیدگرفتگی کامل ۲۹ مه ۱۹۱۹، ادینگتون دو گردش علمی بزرگ یکی به برزیل و یکی به هدایت خودش به جزیره پرینسیپ در آفریقای غربی براه انداخت و کوشید که از این رویداد برای پیشبرد علم، بهره ببرد. او مقاله‌های علمی زیادی پیش و پس از این رویداد در بارهٔ آن منتشر کرد. او با مقایسه نگاره‌هایی که از دو نقطه زمین از این خورشیدگرفتگی گرفته شده بودند و محاسبه، توانست نظریه نسبیت را اثبات کند.[۱]

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ «مردی که اینشتین را به شهرت رساند». بی‌بی‌سی فارسی. ۷ خرداد ۱۳۹۸.
  2. Padmanabhan, T. (2005). "The dark side of astronomy". Nature 435 (7038): 20. Bibcode:2005Natur.435...20P. doi:10.1038/435020a. edit

منابع[ویرایش]