موج نوی سینمای ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

موج نوی سینمای ایران به جنبشی در سینمای ایران اشاره دارد که اواخر دهه چهل خورشیدی پا گرفت. فیلم‌های گاو از داریوش مهرجویی، قیصر از مسعود کیمیایی و آرامش در حضور دیگران از ناصر تقوایی نمایندگان اصلی این موج به شمار می‌روند، اگرچه نشانه‌های آغاز موج نوی سینمای ایران پیش‌تر، اوایل دهه چهل، با فیلم‌های خشت و آینه (ابراهیم گلستان) و شب قوزی (فرخ غفاری) در واکنش به سینمای فیلمفارسی ظهور کرده بود.[۱]

سینمای موج نو عمدتا در دو مسیر اصلی گسترش یافت؛ جبههٔ فیلم‌های شخصی و انتزاعی‌ با آثاری مانند رگبار، چشمه، یک اتفاق ساده، شازده احتجاب، دایره مینا و پستچی، و جبههٔ فیلم‌های با سویه‌های پررنگ اجتماعی و تجاری‌ مانند فرار از تله، سه‌قاپ، خداحافظ رفیق، طوقی، رضا موتوری و گوزن‌ها که اغلب تحت تاثیر موفقیت عظیم «قیصر» ساخته می‌شدند[۲]. نسل سینماگران موج نو شناخت درستی از هنر سینما داشتند و به‌شدت متأثر از ادبیات معاصر ایران بودند چنان‌که می‌توان شاخصهٔ اصلی سینمای موج نو در ایران را ارتباط عمیقش با ادبیات معاصر دانست.[۳][۴][۵]

در بحبوحه‌ی ورشکستگی عمومی سینمای ایران طی سال‌های منتهی به انقلاب، «موج نو» که به دلیل افزایش سانسور و در نظر نگرفتن سلیقهٔ تماشاگران از سوی فیلمسازها رو به افول گذارده بود، با به محاق رفتن چند فیلم در آستانهٔ انقلاب از جریان ایستاد.[۶]

پس از انقلاب اسلامی، در سال ۱۳۶۳ با فیلم دونده (امیر نادری) جریان تازه‌ای آغاز شد که توجه جهان را بار دیگر به سینمای ایران جلب کرد. این موج جدید با حضور سینماگرانی چون عباس کیارستمی،[۷] رخشان بنی اعتماد، مجید مجیدی، جعفر پناهی، بهمن قبادی، محسن مخملباف و سمیرا مخملباف تثبیت شد که جوایز ارزشمندی از جشنواره‌های معتبر جهانی برای سینمای ایران به ارمغان آورد.

از سومین نسل فیلمسازان پیشروی سینمای ایران نیز می‌توان به اصغر فرهادی حسين شهابي و مجيد برزگر اشاره کرد.

فیلمسازان شاخص موج نو[ویرایش]

فیلم‌های شاخص موج نو (به ترتیب سال ساخت)[۸][ویرایش]

فیلمسازان شاخص نسل دوم[ویرایش]

فیلم‌های شاخص نسل دوم[ویرایش]

فیلمسازان شاخص نسل سوم[ویرایش]

فیلم‌های شاخص نسل سوم[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]