شیاو جینگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
کتابی عربی با ترجمه چینی و خط شاو جینگ، منتشر شده در تاشکند، ۱۸۹۹

شیاو جینگ یا خط چهارم (به چینی: 小经/شِيَوْ دٍ‌) ویا (به چینی: 小儿经/شِيَوْ عَر دٍ) شیوه‌ای برای نوشتن زبان ماندارین به خط عربی می‌باشد که توسط مسلمانان چین استفاده می‌شده است.[۱][۲]

مسلمانان چین (هوئی‌ها) از قرن شانزدهم، از سه زبان فارسی، عربی و چینی برای فراگیری علوم دینی، ثبت و ضبط یادداشت‌ها و نوشتن متون دینی استفاده می‌کردند. در قرن نوزدهم، بیستم و حتی اکنون، شاهدیم که متن‌های دینی در فرهنگ مسلمانان چین موجود است، اما نه فارسی و عربی و چینی، بلکه ترکیبی از آنها و به «خط چهارم» است؛ یک فارسی زبان تا حدودی می‌تواند آن را بخواند، اما معنایش را متوجه نمی‌شود. در عین حال یک چینی زبان نمی‌تواند آن را بخواند، ولی اگر برای او خوانده شود، معنایش را متوجه می‌شود؛ یعنی این خط «به زبان چینی اما با الفبای فارسی و عربی» است.

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • سید جلال امام، مسلمانان چین و خط چهارم، فصلنامه پیام بهارستان، شماره ۱۵، بهار ۱۳۹۱

پیوند به بیرون[ویرایش]