جنایات جنگی ایالات متحده آمریکا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

جنایات جنگی ایالات متحده آمریکا جنایات جنگی ایالات متحده، نقض قوانین جنگی توسط نیروهای مسلح ایالات متحده است که پس از امضای کنوانسیون های لاهه ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ و کنوانسیون های ژنو اتفاق افتاده است. ایالات متحده مجرمان را از طریق قانون جنایات جنگی ۱۹۶۶ و موادی از قانون یکسان عدالت نظامی (UCMJ) تحت تعقیب قرار می دهد. ایالات متحده کنوانسیون ۱۹۸۰ رم را امضا کرد، اما هرگز این معاهده را تصویب نکرد و این موضع را اتخاذ کرد که دادگاه کیفری بین المللی (ICC) فاقد مرجعیت است.[۱] قانون حمایت از نیروهای آمریکایی در سال ۲۰۰۲ بیشتر ICC را برای دخالت در ایالات متحده محدود کرد. دیوان کیفری بین المللی به عنوان نهادی برای محاکمه جنایات جنگی در شرایطی که دولت ها اقدامات مؤثر یا قابل اعتمادی برای تحقیق انجام ندهند، در نظر گرفته شد. ایالات متحده می گوید که بسیاری از اتهامات ادعا شده توسط دادستان های دیوان کیفری بین المللی را که در افغانستان رخ داده اند، بررسی کرده است، و بنابراین صلاحیت دادگاه کیفری بین المللی را بر اتباع خود نمی پذیرد.[۲][۳]

این مقاله شامل فهرست زمانی از حوادثی است که در آن جنایات جنگی رخ داده یا ادعا شده است رخ داده است، که شامل اعدام رزمندگان اسیر شده دشمن، بدرفتاری با زندانیان در حین بازجویی، استفاده از شکنجه، استفاده از خشونت علیه غیرنظامیان و تخریب غیر ضروری اموال آنهاست.

دوسرباز آمریکایی زندانیان برهنه و کلاهدار را مجبور به تشکیل یک هرم انسانی کردند، در جریان شکنجه و آزار زندانیان ابوغریب.

کشتار سرخ‌پوستان[ویرایش]

در ۲۹ دسامبر ۱۸۹۰ گردان هفتم سواره‌نظام ایالات متحده در محل زانوی زخمی در داکوتای جنوبی ۴۰۰ تن از مردان، زنان و کودکان سرخ‌پوستان آمریکایی را قتل‌عام کرد.

جنگ فیلیپین و آمریکا[ویرایش]

پس از پایان جنگ اسپانیا و آمریکا در سال ۱۸۹۸،اسپانیا فرمانداری کل فیلیپین را به عنوان بخشی از توافق صلح به ایالات متحده واگذار کرد. این امر باعث درگیری بین نیروهای مسلح ایالات متحده و جمهوری اول انقلابی فیلیپین تحت ریاست جمهوری امیلیو آگوینالدو و مبارزان مورو شد.

دستور رسوایی آور ژنرال جیکوب اچ. اسمیت "همه افراد بلاتر از ده نفر را بکشید" دستور بدنام ژنرال جیکوب اچ. اسمیت "همه بالاتر از ده سال را بکش" عنوان کارتون نیویورک ژورنال در 5 می 1902 بود.

در طول ماه مارس در سراسر سامار، سرتیپ جیکوب اچ. اسمیت به سرگرد لیتلتون والر، افسر فرمانده یک گردان متشکل از 315 تفنگداران دریایی ایالات متحده که به نیروهای اسمیت در سامار منصوب شده بود، دستور داد تا همه افراد بالای ده سال که «توانایی حمل سلاح در خصومت های واقعی را دارند» بکشد.[۴][۵]قتل‌ عام گسترده غیرنظامیان فیلیپینی به دنبال آن بود که ستون های نظامی آمریکایی در سراسر جزیره رژه رفتند. انتقال مواد غذایی و تجارت به سامار قطع شد، و تخریب گسترده خانه‌ها، محصولات کشاورزی، و حیوانات بارکش با هدف گرسنگی دادن به انقلابیون فیلیپینی و تسلیم مردم غیرنظامی صورت گرفت. اسمیت از سربازان خود در عملیات داخلی برای جستجوی گروه های چریکی و در تلاش برای دستگیری ژنرال فیلیپینی ویسنته لوکبان استفاده کرد، اما او هیچ کاری برای جلوگیری از تماس بین چریک ها و مردم انجام نداد. والر در گزارشی اظهار داشت که افرادش در یک دوره یازده روزه ۲۵۵ خانه را سوزاندند، 13 کارباو را تیرباران کردند و ۳۹ نفر را کشتند.[۶] تحقیقات جامعی که توسط یک نویسنده بریتانیایی در دهه ۱۹۹۰ انجام شد، این رقم را حدود ۲۵۰۰ نفر اعلام کرد. مورخان فیلیپینی معتقدند که این تعداد حدود ۵۰۰۰۰نفر است. در نتیجه دستور خود در سامار، اسمیت به عنوان زوزه کش وحشی شناخته شد.[۷][۸] در ماه مه ۱۹۰۲، اسمیت در دادگاه نظامی در ایالات متحده به دلیل دستوری که به والر در سامار داد، محکوم شد.[۹]

جنگ جهانی دوم[ویرایش]

با توجّه به اینکه متفقین در جنگ جهانی دوم پیروز شده بودند، هیچ‌کدام از جنایات جنگی ایالات متّحده در جنگ جهانی دوم توسط دادگاهی بررسی نشد. امّا برخی اتهامات عنوان شده جنایات جنگی آمریکا عبارتند از:

  • یک محقق به‌نام ریچارد ویگرز آمریکا را متهم کرده که نیروهایش در آلمان به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم باعث نرسیدن غذای کافی به اسرای جنگی آلمانی و همچنین غیر نظامیان حاضر در منطقه تحت تسلط خود شده که این باعث کشته شدن هزاران آلمانی بر اثر گرسنگی شد.[۱۰][۱۱]
  • کشتار داخائو: نیروهای آمریکایی تمام آلمانی‌های عضو وافن اس‌اس را که در داخائو در سال ۱۹۴۵ به اسارت گرفته بودند در دم تیرباران کردند.[۱۲]
  • کشتار بیسکاری: نیروهای لشکر ۴۵ پیاده نیروی زمینی ارتش آمریکا، ۷۵ اسیر جنگی ایتالیایی را قتل‌عام کردند.[۱۳]
  • کشتار کانیکاتی: نیروهای ارتش آمریکا پس از اشغال سیسیل، هشت غیرنظامی ایتالیایی را به قتل رساندند.[۱۴][۱۵]
  • کشتار شینونه: در روز اوّل ژانویه ۱۹۴۵ (روز سال نو) سربازان آمریکایی بیش از شصت اسیر جنگی آلمانی وافن اس‌اس را در نزدیکی روستای شینونه در بلژیک قتل‌عام کردند. مجریان این قتل‌عام هیچ‌گاه توسط دولت آمریکا محاکمه نشدند[۱۶][۱۷]، چون معتقد بودند که «هیچ مدرکی اتهامات وارده را ثابت نمی‌کند».[۱۸]
  • در بمباران درسدن در جنگ جهانی دوم ۵۵۰۰ بمب‌افکن نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا و نیروی هوایی ارتش آمریکا ۳٫۹۰۰ تن بمب انفجاری قوی و بمب‌های آتش‌زا را طی ۴ یورش، در کمتر از ۱۵ ساعت بر روی درسدن ریختند و ۳۴ کیلومتر مربع از شهر را ویران کردند. در آتش‌سوزی بزرگی که در نتیجه بمباران رخ داد بقایای شهر نیز نابود شد. به ادعای ارتش آمریکا درسدن یک مرکز مهم نظامی بود که ۱۱۰ کارخانه و ۵۰۰۰۰ شاغل در آن در حمایت از دولت نازی مشغول به فعالیت بودند.[۱۹] دربرابر این، چند پژوهشگر استدلال کرده‌اند که فقط زیرساخت‌های مخابراتی، پل‌ها و مناطق وسیع صنعتی خارج از شهر نبودند که بمباران شدند،[۲۰] و حملات بمباران مناطق بدون هیچ فرقی بین نظامی بودن یا نبودن آن‌ها و بی‌هیچ تناسبی با اهداف نظامی بود.[۲۱] در تعداد کشته‌شدگان حاصل از این بمباران اختلاف نظر هست که از ۳۴۰۰۰ نفر تا ۱۳۴۰۰۰ نفر گفته شده‌است که اکثر قریب به اتّفاق غیرنظامی بودند.[۲۲]
  • توسط دادگاهی در ژاپن اعلام شد، بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی توسط ارتش آمریکا، با توجّه به ابعاد وسیع کشتار حاصل از آن، اکثر قوانین پایه جنگ که توسط کنوانسیون‌های بین‌المللی وضع شده‌است را نقض کرده‌است، امّا از رای دادن علیه قانونی بودن این بمباران‌ها صرف‌نظر کرد.[۲۳]

جنگ ویتنام[ویرایش]

کشتار می لای
کشتار می لای که طی آن ۳۴۷ تا ۵۰۴ شهروند غیرنظامی جمهوری ویتنام جنوبی توسط سربازان آمریکایی واحد گردان سوم تجسسی ارتش آمریکا پس از شکنجه و تجاوز به شکلی وحشتناک قتل عام شدند.

در ۱۶ مارس ۱۹۶۸، ۳۴۷ تا ۵۰۴ شهروند غیرنظامی جمهوری ویتنام جنوبی توسط سربازان ارتش آمریکا به قتل رسیدند. اکثر قربانیان غیرنظامیان زن و کودک بودند. قبل از قتل، برخی از قربانیان مورد تجاوز، شکنجه و قطع اعضا نیز قرار گرفته بودند. برخی از اجساد نیز در جریان کشتار توسط سربازان قطعه‌قطعه شده بودند.[۲۴]

جنگ کره[ویرایش]

کشتار غیرنظامیان کره جنوبی در طول جنگ کره بود که طی آن ۳۰۰ شهروند توسط نیروهای ارتش آمریکا و بین ۲۶ تا ۲۹ ژوئیه ۱۹۵۰ در روستای نو گون ری کشته شدند.[۲۵]

جنگ عراق[ویرایش]

سرلشکر نیروی زمینی ارتش آمریکا، آنتونی تاگوبا طی گزارشی اعلام کرد که جورج بوش ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا، شکنجه را به صورت سیستماتیک در عراق مجاز اعلام کرده‌است و بدین ترتیب مرتکب جنایت جنگی شده‌است.[۲۶] در ژانویه سال ۲۰۰۶ جانشین رئیس ستاد نیروی زمینی ارتش آمریکا، به تاگوبا اعلام کرد که وی تا ماه ژانویه باید بازنشسته شود. اگر چه هیچ توضیح رسمی برای این دستور داده نشده‌است ولی خود تاگوبا اعتقاد دارد که این بازنشستگی اجباری به دستور مقامات پنتاگون در تلافی گزارش وی از شکنجه و آزار زندانیان توسط ارتش آمریکا بوده‌است.[۲۷]

جنگ افغانستان[ویرایش]

اتهام در زمینهٔ جنگ ایران و عراق[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. "FACT SHEET: United States Policy on the International Criminal Court" (PDF). November 29, 2003. Archived from the original (PDF) on 2003-11-29.
  2. «148 Cong. Rec. S3946 - THE BUSH ADMINISTRATION DECISION TO ``UNSIGN THE ROME STATUTE».
  3. «The U.S. does not recognize the jurisdiction of the International Criminal Court».
  4. "President Retires Gen. Jacob H. Smith" (PDF). The New York Times. 1902-07-17. Retrieved 2008-03-30.
  5. Melshen, Paul (November 1979). "He Served on Samar: Hero or Butcher of Samar?". Proceedings. Archived from the original on 21 April 2008. Retrieved 2008-03-30 – via arlingtoncemetery.net.
  6. Nebrida, Victor. "The Balangiga Massacre: Getting Even". Archived from the original on 2008-04-02. Retrieved 2008-03-29.
  7. Karnow, Stanley (n.d.). "Two Nations". PBS. Retrieved 2008-03-31.
  8. Bruno, Thomas A. (2011). "The Violent End of Insurgency on Samar 1901–1902". Army History (79): 30–46. JSTOR 26296824.
  9. Bruno, Thomas A. (2011). "The Violent End of Insurgency on Samar 1901–1902". Army History (79): 30–46. JSTOR 26296824.
  10. Richard Dominic Wiggers. "The United States and the Refusal to Feed German Civilians after World War II" p. ۲۸۸.
  11. Eisenhower'S Holocaust. پیوند پایدار و نسخه دائمی بایگانی شده.
  12. Dachau. پیوند پایدار و نسخه دائمی بایگانی شده
  13. http://books.google.com/books?id=7HhkSGLdMpAC&pg=PA118
  14. Le altre stragi - Le stragi alleate e tedesche nella Sicilia del ۱۹۴۳-۱۹۴۴
  15. «Massacres and Atrocities of WWII in the Axis Countries». بایگانی‌شده از اصلی در ۳ مارس ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۱۱ آوریل ۲۰۱۰.
  16. Sorge, Martin K. (۱۹۸۶-۰۷-۲۳). The Other Price of Hitler's War: German Military and Civilian Losses Resulting From World War II. Greenwood Press. p. ۱۴۷. ISBN 0-313-25293-9. It was in the wake of the Malmedy incident at Chegnogne that on New Year's Day 1945 some 60 German POWs were shot in cold blood by their American guards. The guilt went unpunished. It was felt that the basis for their action was orders that no prisoners were to be taken (Gallagher ۱۹۶۴, ۹۸). Quote is verifiable using Amazon.com's "search within the book" feature, and is also cited in [Scrapbookpages 2006]. Sorge appears to be quoting [Gallagher 1964].
  17. Gallagher, Richard (۱۹۶۴-۰۱-۰۱). The Malmedy Massacre. New York: Paperback Library. Retrieved 2006-06-03.
  18. «Chapter 11-THE ARDENNES: BATTLE OF THE BULGE». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۸ آوریل ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۱۲ آوریل ۲۰۱۰.
  19. The Bombing of Dresden. پیوند پایدار و نسخه دائمی بایگانی شده.
  20. مک‌کی، الکساندر. درسدن ۱۹۴۵(۱۹۸۵): فتیله دان شیطان، گرانادا. ص ۶۲
  21. مک‌کی، الکساندر. درسدن ۱۹۴۵(۱۹۸۵): فتیله دان شیطان، گرانادا. صص ۶۱–۹۴
  22. KURT VONNEGUT: Slaughterhouse-Five. پیوند پایدار و نسخه دائمی بایگانی شده.
  23. Falk, Richard A. (۱۹۶۵-۰۲-۱۵). "The Claimants of Hiroshima". The Nation. reprinted in Richard A. Falk, Saul H. Mendlovitz eds., ed. (1966). "The Shimoda Case: Challenge and Response". The Strategy of World Order. Volume: ۱. New York: World Law Fund. pp. ۳۰۷–۱۳. {{cite book}}: |editor= has generic name (help)
  24. "Murder in the name of war - My Lai". BBC. July 20, 1998.
  25. 2000 Pulitzer Prize Winners — Investigative Reporting: Bridge at No Gun Ri (به انگلیسی) (Pulitzer.org ed.) Retrieved on 2008-08-17.
  26. واشینگتن پست
  27. نیویورکر
  28. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۲ مه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۵ ژوئن ۲۰۱۵.
  29. «The forgotten story of Iran Air Flight 655 - The Washington Post». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۶.
  30. «دعوای زیباکلام و ده نمکی دربارهٔ سقوط هواپیمای ایرباس». ایمنا. ۲۰۲۱-۰۷-۱۱. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۷-۲۶. پیوند پایدار. پیوند پایدار در وبگاه Perma.cc
  31. خبرگزاری فارس–منتشر شده در psri.ir (۱۳ مرداد ۱۳۹۲). «اسناد آمریکایی نشان می‌دهد که حرکت ناو وینسنس خصمانه بوده‌است». www.psri.ir–مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی. مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی، به نقل از خبرگزاری فارس. دریافت‌شده در ۴ مرداد ۱۴۰۰. ... چرا اتفاقاً آمریکایی‌ها می‌دانستند که دارند چه کاری می‌کنند. پاسخی که داده شده این است که آمریکایی‌ها، ایرباس ما را آگاهانه زدند. می‌دانستند که این هواپیما، ایرباس است و مسافربری است. اما آن را با موشک زدند. چرا زدند؟ برای اینکه روحیه ما را تضعیف و خرد بکنند. منظور از ما یعنی ایران، حکومت و مردم ایران، شورای عالی دفاع و … تا ما را به جایی ببرند که تسلیم بشویم برای پذیرش قطعنامه ۵۹۸. یعنی آمریکایی‌ها به ما گفتند که جمهوری اسلامی ایران، این کار تازه اولش است و اگر ۵۹۸ را نپذیری از این گونه کارها زیاد بر سرت می‌آوریم. پیوند پایدار. پیوند پایدار در وبگاه Perma.cc

پیوند به بیرون[ویرایش]