امضا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

امضا یا امضاء یک نمایش دست‌نویس از نام، لقب، یا حتی یک ضربدر ساده‌است که گاهی سبک خاصی دارد و افراد روی اسناد می‌نویسند تا مدرکی باشد برای هویت و نیت فرد. نویسندهٔ امضا را امضاکننده می‌گویند.

احمد کسروی در کتاب تاریخ مشروطه، واژهٔ دستینه را به عنوان برابر فارسی امضا پیشنهاد کرده‌است.

کاربرد و گونه‌های امضا[ویرایش]

کاربرد سنتی امضا به عنوان مدرکی است برای مشخص کردن:

  1. یافتگاه سند (همانی)
  2. قصد (نیت) فرد با توجه به سند

برای مثال، نقش امضا در بسیاری از قراردادهای مشتریان، تنها وجود مدرکی از طرف قرارداد نیست، بلکه همچنین مدرکی است بر هماهنگی و رضایت آگاهانه.

جنبه‌های حقوقی[ویرایش]

امضا عبارت است از نوشتن نام یا نام خانوادگی (یا هر دو) یا رسم علامت ویژه‌ای که نشانه هویت صاحب علامت است، در ذیل اوراق و اسناد عادی یا رسمی که متضمن وقوع معامله یا تعهد یا قرار یا شهادت و مانند آنها است یا بعداً باید روی آن اوراق تعهد یا معامله‌ای ثبت شود. قانون مدنی تعریفی از امضا ارائه نکرده‌است. ماده ۱۳۰۱ قانون مذکور در مورد امضا مقرر می‌دارد: امضایی که در روی نوشته یا سندی باشد بر ضرر امضاکننده دلیل است؛ بنابراین، اثر مهم امضا متعهد شدن به تمام آثار جنبه‌های سند یا قراردادی است که امضا شده باشد. به طور کلی، نوشته منتسب به اشخاص در صورتی قابل استناد است که امضا شده باشد. امضا نشان تأیید اعلام‌های مندرج و پذیرش تعهدهای ناشی از آن است و پیش از آن نوشته را باید طرحی به حساب آورد که موضوع مطالعه و تدبر است و هنوز تصمیم نهایی دربارهٔ آن گرفته نشده‌است؛ بنابراین، هر سندی که امضا می‌شود در واقع اعتبار می‌یابد و می‌توان آن را به شخصی منتسب نمود و وی را به مندرجات آن ملتزم ساخت.

حق نشر[ویرایش]

مطابق قانون بریتانیا امضا ممکن است تحت قانون حق تکثیر حمایت شود.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Spilsbury, Sallie (2000). Media Law. Cavendish Publishing. p. p. 439. ISBN 185941530X. An individual's signature may be protected under law as an artistic work. If so, the unauthorised reproduction of the signature will infringe copyright. The name itself will not be protected by copyright; it is the appearance of the signature which is protected.