بوریس جانسون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
وزیر مشاور در امور خارجه و مشترک‌المنافع
شروع به کار
۱۳ ژوئیه ۲۰۱۶
نخست وزیر ترزا می
فرد پیشین فیلیپ هموند
شهردار لندن
مشغول به کار
۴ مه ۲۰۰۸ – ۸ مه ۲۰۱۶
فرد پیشین کن لیوینگستون
فرد پسین صادق خان
اطلاعات شخصی
تولد ۱۹ ژوئن ۱۹۶۴(۱۹۶۴-06-۱۹) ‏(۵۲ سال)
نیویورک سیتی، نیویورک ایالات متحده
ملیت  بریتانیا
حزب سیاسی حزب محافظه کار بریتانیا
محل تحصیل بیلیل کالج آکسفورد
پیشه سیاستمدار
تخصص روزنامه‌نگار
دین کلیسای انگلستان

آلکساندر بوریس دو ففل جانسون (به انگلیسی: Alexander Boris de Pfeffel Johnson) (زاده ۱۹ ژوئن ۱۹۶۴) روزنامه‌نگار، سیاستمدار و تاریخ‌نگار مردمی بریتانیایی است. وی از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶ به عنوان شهردار لندن فعالیت می‌کرد و از ۲۰۱۵ نمایندگی پارلمان از حوزه انتخابیهٔ آکسبریج و رویسلیپ غربی را به عهده دارد.[۱] او در دوره دوم شهرداری خود بر برگزاری المپیک ۲۰۱۲ لندن نظارت کرد. از ژوئیه ۲۰۱۶ به عنوان وزیر مشاور در امور خارجه و مشترک‌المنافع مشغول به کار است. او پیشتر از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۸ نماینده پارلمان از حوزهٔ انتخابیهٔ هنلی بود. او که عضو حزب محافظه کار بریتانیا است به دلیل نزدیکی به سیاست‌های لیبرال اقتصادی و لیبرال اجتماعی، لیبرترین خوانده شده است.

اوان زندگی[ویرایش]

تولد و نیاکان[ویرایش]

هشتمین جد جانسون جرج دوم

جانسون در بیمارستانی در آپر ایست ساید نیویورک در سال ۱۹۶۴ زاده شد.[۲] تولد او توسط مقامات آمریکا و نیز کنسولگری بریتانیا در این شهر ثبت شد و بدین ترتیب هر دو تابعیت بریتانیایی و آمریکایی به او داده شد.[۳] والدین او هر دو انگلیسی بودند. پدر او استنلی جانسون به آمریکا رفته بود تا در دانشگاه آیووا نگارش خلاقانه بخواند، ولی بعداً برای تحصیل اقتصاد به دانشگاه کلمبیا منتقل شد.[۴] مادر او برخاسته از خانواده‌ای از روشنفکران لیبرال و دست چپی بود و در سال ۱۹۶۳ با استنلی جانسون که از نظر سیاسی محافظه کار بود ازدواج کرد. نام ابتدایی پدر استنلی جانسون و پدربزرگ بوریس جانسون، عثمان کمال بود (بعداً نام خود را به جانی تغییر داد).[۵] عثمان در بورنموث از مادری نیم انگلیسی و نیم سوییسی به دنیا آمده بود. پدر عثمان کمال (پدر پدربزرگ بوریس جانسون)، علی کمال، آخرین وزیر داخله عثمانی بود که آتاتورک را دستگیر کرد. او روزنامه‌نگاری چرکس - ترک بود که در جنگ استقلال ترکیه به خاطر تفکرات ضد ترکیش در مقابل ارتش آتاترک سلاح به دست گرفت و در نهایت به دست مردم کشته شد. [۶][۷] مادر عثمان نیز مدتی پس از تولد او مرد و عثمان به نزد مادربزرگ انگلیسیش نقل مکان کرد و در آنجا نامش به ویلفرد «جانی» جانسون تغییر داده شد و او میراث اسلامی خود را نفی کرد.[۸]

ایتن و آکسفورد[ویرایش]

جانسون با دریافت بورس کینگ وارد کالج ایتن، مدرسه مستقل شبانه‌روزی نخبگان در اتون، برکشر شد.[۹] جانسون تحصیلاتش در آنجا را در پاییز ۱۹۷۷ شروع کرد، و تحصیلات دانشگاهی خود را با بردن بورس در بیلیل کالج، آکسفورد در زمینه مطالعه متون کلاسیک پی گرفت. او بخشی از نسل دانشجویان لیسانس آکسفورد بود که بر سیاست و رسانه‌های قرن بیست و یکم بریتانیا سیطره یافتند، اعضای ارشد حزب محافظه کار چون ویلیام هیگ، مایکل گوو، جرمی هانت، و نیک بولز از آن جمله‌اند.[۱۰]

جانسون در بیلیل کالج، آکسفورد متون کلاسیک خواند.

پانویس[ویرایش]

  1. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Boris Johnson»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۶ سپتامبر ۲۰۱۱).
  2. Purnell 2011, p. 10; Gimson 2012, p. ۱.
  3. Purnell 2011, p. ۱۱.
  4. Purnell 2011, p. 11; Gimson 2012, p. ۲.
  5. Singh, Anita (4 August 2008). "Mayor of London Boris Johnson is a distant relative of the Queen". The Daily Telegraph. Retrieved 1 August 2015. 
  6. Edwards & Isaby 2008, p. 44; Purnell 2011, pp. 19–20; Gimson 2012, pp. 5–7.
  7. Stone, Norman (23 April 2008). "My dream for Turkey, by Boris's great-grandfather". The Spectator. London. Retrieved 7 July 2010. 
  8. Purnell 2011, p. 20; Gimson 2012, p. ۸.
  9. Edwards & Isaby 2008, p. 44; Purnell 2011, p. ۴۲.
  10. Purnell 2011, p. ۶۲.

منابع[ویرایش]

  • Crines, Andrew S. (2013). "Why did Boris Johnson win the 2012 mayoral election?". Public Policy and Administration Research 3 (9): 1–7. 
  • Edwards, Giles; Isaby, Jonathan (2008). Boris v. Ken: How Boris Johnson Won London. London: Politico's. ISBN 978-1-84275-225-8. 
  • Gimson, Andrew (2012). Boris: The Rise of Boris Johnson (second ed.). Simon & Schuster. 
  • Hosken, Andrew (2008). Ken: The Ups and Downs of Ken Livingstone. Arcadia Books. ISBN 978-1-905147-72-4. 
  • Purnell, Sonia (2011). Just Boris: Boris Johnson: The Irresistible Rise of a Political Celebrity. London: Aurum Press Ltd. ISBN 1-84513-665-9. 
  • Ruddock, Andy (2006). "Invisible Centers: Boris Johnson, Authenticity, Cultural Citizenship and a Centrifugal Model of Media Power". Social Semiotics 16 (2): 263–282. 
  • Yates, Candida (2010). "Turning to Flirting: Politics and the Pleasures of Boris Johnson". Rising East Essays 2 (1). 

پیوند به بیرون[ویرایش]