بوریس جانسون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

بوریس جانسون
Yukiya Amano with Boris Johnson in London - 2018 (41099455635) (cropped).jpg
پنجاه و پنجمین نخست‌وزیر بریتانیا
شروع به کار
۲۴ ژوئیه ۲۰۱۹
پس ازترزا می
وزیر مشاور در امور خارجه و مشترک‌المنافع
مشغول به کار
۱۳ ژوئیه ۲۰۱۶ – ۹ ژوئیه ۲۰۱۸
نخست‌وزیرترزا می
پس ازفیلیپ هموند
پیش ازجرمی هانت
شهردار لندن
مشغول به کار
۳ مه ۲۰۰۸ – ۸ مه ۲۰۱۶
پس ازکن لیوینگستون
پیش ازصادق خان
اطلاعات شخصی
زاده
الکساندر بوریس د ففل جانسون

۱۹ ژوئن ۱۹۶۴ ‏(۵۵ سال)
شهر نیویورک، ایالت نیویورک، ایالات متحده آمریکا
ملیت بریتانیا
 ایالات متحده آمریکا (۱۹۶۴ تا ۲۰۱۶)
حزب سیاسیحزب محافظه کار بریتانیا
همسر(ان)الگرا ماستین-اوون (۱۹۸۷ تا ۱۹۹۳)
ماریانا ویلر (۱۹۹۳ تا کنون)
فرزندان۵
اقامتگاهکارلتون هاوس تریس
محل
تحصیل
بیلیل کالج آکسفورد
شغلسیاست‌مدار
تخصصروزنامه‌نگار
مذهبکلیسای انگلستان
امضا
وبگاهCommons website

آلکساندر بوریس دو ففل جانسون (به انگلیسی: Alexander Boris de Pfeffel Johnson) (زاده ۱۹ ژوئن ۱۹۶۴) روزنامه‌نگار، سیاست‌مدار و تاریخ‌نگار بریتانیایی است که در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۹ پس از استعفای ترزا می از نخست‌وزیر انگلستان و در پی انتخابات داخلی حزب محافظه کار انگلیس و رقابت با جرمی هانت به پیروزی رسید و به عنوان نخست‌وزیر جدید انگلستان معرفی شد.[۱] وی از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶ به عنوان شهردار لندن فعالیت می‌کرد و از ۲۰۱۵ نمایندگی پارلمان بریتانیا از حوزه انتخابیه آکسبریج و رویسلیپ جنوبی را به عهده دارد. او در دوره دوم شهرداری خود بر برگزاری بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن نظارت کرد. از ژوئیه ۲۰۱۶ به عنوان وزیر مشاور در امور خارجه و مشترک‌المنافع مشغول به کار است. او پیشتر از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۸ نماینده پارلمان از حوزه انتخابیه هنلی بود. او که عضو حزب محافظه کار بریتانیا است به دلیل نزدیکی به سیاست‌های لیبرال اقتصادی و لیبرال اجتماعی «لیبرترین» خوانده شده‌است.

پس از آن که ترزا می رهبر حزب محافظه کار در روز ۲۴ مه ۲۰۱۹ از سمت خود استعفا داد. حزب محافظه‌کار (بریتانیا) در تاریخ هفتم ژوئن انتخاب رهبری حزب را برای برعهده گرفتن نخست‌وزیری بریتانیا آغاز کرد. درنهایت در روز ۲۳ ژوئیه حزب محافظه کار بوریس جانسون را به عنوان رهبر جدید حزب محافظه کار انتخاب کرد. در روز ۲۴ ژوئیه با کناره‌گیری رسمی ترزا می از مقام نخست‌وزیری، ملکه بریتانیا بوریس جانسون را به عنوان نخست‌وزیر بریتانیا منصوب کرد.[۲][۳]

دوران زندگی[ویرایش]

تولد و نیاکان[ویرایش]

جانسون در بیمارستانی در محله آپر ایست ساید شهر نیویورک در سال ۱۹۶۴ زاده شد.[۴] تولد او توسط مقامات آمریکا و نیز کنسولگری بریتانیا در این شهر ثبت شد و بدین ترتیب هر دو تابعیت بریتانیایی و آمریکایی به او داده شد.[۵] والدین او هر دو انگلیسی بودند. پدر او «استنلی جانسون» در دانشگاه آیووا آمریکا در رشته نگارش خلاقانه تحصیل می‌کرد؛ ولی بعداً برای تحصیل اقتصاد به دانشگاه کلمبیا منتقل شد.[۶] مادر او برخاسته از خانواده‌ای از روشن‌فکران لیبرال و دست چپی بود و در سال ۱۹۶۳ با استنلی جانسون محافظه کار بود ازدواج کرد. نام ابتدایی پدر استنلی جانسون و پدربزرگ بوریس جانسون، عثمان کمال بود (بعداً نام خود را به جانی تغییر داد).[۷][۸] عثمان در بورنموث از مادری نیم انگلیسی و نیم سوییسی (از خانواده «بیشوف» در شهر بازل سوئیس در سده شانزدهم میلادی) متولد شد.[۹] پدر عثمان کمال (پدر پدربزرگ بوریس جانسون)، علی کمال، آخرین وزیر داخله امپراتوری عثمانی بود که مصطفی کمال آتاترک را دستگیر کرد. او روزنامه‌نگاری با اصلیت چرکس - ترک بود که در جنگ استقلال ترکیه به خاطر طرفداری از حکومت عثمانی در مقابل ارتش آتاترک سلاح به دست گرفت و در نهایت به دست مردم کشته شد. [۱۰][۱۱] مادر عثمان نیز مدتی پس از تولد او درگذشت و عثمان به نزد مادربزرگ انگلیس خود نقل مکان کرد و در آنجا نام خود را به ویلفرد «جانی» جانسون تغییر داد و میراث اسلامی خود را نفی کرد.[۱۲]

تحصیلات[ویرایش]

بوریس جانسون با دریافت بورس کینگ وارد کالج ایتن، مدرسه مستقل شبانه‌روزی نخبگان در اتون، برکشر شد.[۱۳] جانسون تحصیل در این کالج را در پاییز ۱۹۷۷ آغاز کرد و تحصیلات دانشگاهی خود را با دریافت بورس تحصیلی در بیلیل کالج، آکسفورد در زمینه مطالعه متون کلاسیک پی گرفت. او بخشی از نسل دانشجویان لیسانس دانشگاه آکسفورد بود که بر سیاست و رسانه‌های قرن بیست و یکم بریتانیا سیطره یافتند. اعضای ارشد حزب محافظه کار بریتانیا چون ویلیام هیگ، مایکل گوو، جرمی هانت، و نیک بولز از جمله این افراد هستند.[۱۴]

ترک تابعیت آمریکایی[ویرایش]

بوریس جانسون از آن‌جایی که متولد نیویورک در ایالات متحده آمریکا بود، دارای شهروندی مضاعف ایالات متحده و بریتانیا بود. او که بارها از قوانین مالیاتی آمریکا شکایت کرده بود، نهایتاً در سال ۲۰۱۶ میلادی، رسماً از تابعیت آمریکایی خود صرف‌نظر کرد.[۱۵]

وزارت خارجه[ویرایش]

در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۶ ترزا می نخست‌وزیر بریتانیا، بوریس جانسون شهردار سابق لندن را به عنوان وزیر جدید امور خارجه این کشور منصوب کرد. آقای جانسون، از خبرسازترین سیاستمداران طرفدار خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا بوده‌است. وی در روز دوشنبه ۹ ژوئیه ۲۰۱۸ از سمت وزیر خارجه انگلستان استعفا داد و دفتر «ترزا می» گفت که استعفای او پذیرفته شده‌است.[۱۶]

نخست‌وزیری[ویرایش]

پس از استعفای ترزا می در ۷ جون، جانسون پنج روز بعد به‌طور رسمی کمپین خود را راه اندازی کرد و گفت: «پس از سه سال و دو مهلت ازدست رفته، ما باید در۳۱ اکتبر از اتحادیه اروپا خارج شویم. ما باید بهتر از توافق خروج فعلی که سه بار توسط پارلمان رد شده عمل کنیم؛ و اجازه دهید روشن کنم که من به دنبال نتیجه بدون توافق نیستم.»[۱۷] در پی انتخابات داخلی حزب محافظه کار که پس از استعفای ترزا می از نخست‌وزیری صورت گرفت، بوریس جانسون در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۹ با اکثریت آرای اعضای حزب محافظه‌کار انگلیس و در رقابت با جرمی هانت، به پیروزی دست یافت و به عنوان نخست‌وزیر این کشور انتخاب شد.[۱۸][۱] بوریس جانسون را «ترامپ بریتانیا» می‌خوانند.[۱۹]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «بوریس جانسون نخست‌وزیر انگلیس شد». خبرگزاری بین‌المللی شفقنا. ۱۳۹۸-۰۵-۰۱. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۷-۲۳.
  2. "Theresa May will become UK Prime Minister on Wednesday". bbc.co.uk. 12 July 2016. Retrieved 29 May 2019.
  3. Boris Johnson bows to Queen during 30 minute meeting as he formally becomes Prime Minister
  4. Purnell 2011, p. 10; Gimson 2012, p. ۱.
  5. Purnell 2011, p. ۱۱.
  6. Purnell 2011, p. 11; Gimson 2012, p. ۲.
  7. Singh, Anita (4 August 2008). "Mayor of London Boris Johnson is a distant relative of the Queen". The Daily Telegraph. Retrieved 1 August 2015.
  8. «نیای ترک بوریس جانسون: 'خائن به وطن و محب انگلیس'». دریافت‌شده در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۹.
  9. ایموجین فولکس-بی‌بی‌سی، بازل (۵ بهمن ۱۳۹۶). «مومیایی کشف شده در بازل سوئیس 'جد وزیر خارجه بریتانیاست'». بی‌بی‌سی فارسی.
  10. Edwards & Isaby 2008, p. 44; Purnell 2011, pp. 19–20; Gimson 2012, pp. 5–7.
  11. Stone, Norman (23 April 2008). "My dream for Turkey, by Boris's great-grandfather". The Spectator. London. Archived from the original on 11 January 2009. Retrieved 7 July 2010.
  12. Purnell 2011, p. 20; Gimson 2012, p. ۸.
  13. Edwards & Isaby 2008, p. 44; Purnell 2011, p. ۴۲.
  14. Purnell 2011, p. ۶۲.
  15. Boris Johnson, British Foreign Secretary, Drops Dual U.S. Citizenship,The New York Times
  16. «بوریس جانسون، وزیر خارجه بریتانیا، از مقام خود استعفا کرد».
  17. "Full text: Boris Johnson launches his Tory leadership campaign". 12 June 2019.
  18. «بوریس جانسون نخست‌وزیر انگلیس شد». خبرگزاری موج. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۷-۲۵.
  19. ترامپ: بوریس جانسون ترامپ بریتانیا است، ایسنا، ۲ مرداد ۹۸

منابع[ویرایش]

  • Crines, Andrew S. (2013). "Why did Boris Johnson win the 2012 mayoral election?". Public Policy and Administration Research. 3 (9): 1&ndash, 7.
  • Edwards, Giles; Isaby, Jonathan (2008). Boris v. Ken: How Boris Johnson Won London. London: Politico's. ISBN 978-1-84275-225-8.
  • Gimson, Andrew (2012). Boris: The Rise of Boris Johnson (second ed.). Simon & Schuster.
  • Hosken, Andrew (2008). Ken: The Ups and Downs of Ken Livingstone. Arcadia Books. ISBN 978-1-905147-72-4.
  • Purnell, Sonia (2011). Just Boris: Boris Johnson: The Irresistible Rise of a Political Celebrity. London: Aurum Press Ltd. ISBN 1-84513-665-9.
  • Ruddock, Andy (2006). "Invisible Centers: Boris Johnson, Authenticity, Cultural Citizenship and a Centrifugal Model of Media Power". Social Semiotics. 16 (2): 263–282.
  • Yates, Candida (2010). "Turning to Flirting: Politics and the Pleasures of Boris Johnson". Rising East Essays. 2 (1).

پیوند به بیرون[ویرایش]