آرتور ولزلی (اولین دوک ولینگتون)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فیلد مارشال His Grace
دوک ولینگتون
دوک ولینگتون، اثر تامس لاورنس. نقاشی شده در ۱۸۱۴, چند ماه پیش از جنگ واترلو.
نخست‌وزیر بریتانیا
مشغول به کار
۱۴ نوامبر ۱۸۳۴ – ۱۰ دسامبر ۱۸۳۴
پادشاه ویلیام چهارم
پس از The Viscount Melbourne
پیش از رابرت پیل
پادشاه جرج چهارم
ویلیام چهارم
پس از The Viscount Goderich
پیش از The Earl Grey
Leader of the House of Lords
نخست وزیر رابرت پیل
پس از The Viscount Melbourne
پیش از The Marquess of Lansdowne
نخست وزیر رابرت پیل
پس از The Viscount Melbourne
پیش از The Viscount Melbourne
پس از The Viscount Goderich
پیش از The Earl Grey
Foreign Secretary
نخست وزیر رابرت پیل
پس از The Viscount Palmerston
پیش از The Viscount Palmerston
Home Secretary
پس از The Viscount Duncannon
پیش از Henry Goulburn
Secretary of State for War and the Colonies
پس از Thomas Spring Rice
پیش از The Earl of Aberdeen
اطلاعات شخصی
تولد آرتور ولزلی
۱ مه ۱۷۶۹
6 Merrion Street, دوبلین، شهرستان دوبلین، پادشاهی ایرلند
مرگ

۱۴ سپتامبر ۱۸۵۲ میلادی (۸۳ سال)
Walmer Castle، کنت، انگلستان، پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند

مدفن کلیسای جامع سنت پل، لندن
حزب سیاسی Tory (تا ۱۸۳۴), حزب محافظه‌کار (۱۸۳۴ onward)
همسر Catherine Pakenham
فرزندان Arthur
Charles
دین کلیسای ایرلند
امضاء
خدمت نظامی
وفاداری Flag of the United Kingdom.svg بریتانیا
خدمت/شاخه نیروی زمینی بریتانیا
سال‌های خدمت ۱۷۸۷–۱۸۵۲
درجه Field Marshal
دستورات Commander-in-Chief of the British Army
رزم‌ها/جنگ‌ها

فیلد مارشال آرتور ولزلی، اولین دوک ولینگتون (به انگلیسی: Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington) (زاده ۱ مه ۱۷۶۹ – درگذشته ۱۴ سپتامبر ۱۸۵۲) سیاستمداری اهل پادشاهی بریتانیا، اصالتاً از مردم ایرلند و یکی از برجسته‌ترین چهره‌های نظامی قرن ۱۹ میلادی به شمار می‌آید. وی حتی پس از مرگش، اغلب به عنوان دوک ولینگتون شناخته می‌شود.

مجسمه برنزی دوک ولینگتون، لیدز انگلستان

دو در ابتدا در سال ۱۷۸۷ میلادی به عنوان پرچم‌دار ارتش بریتانیا استخدام شد. به دلیل مهارت‌هایی که در حل مسائل و معضلات ایرلند نشان داد، خیلی زود به عنوان یکی از اعضای پارلمان ایرلند برگزیده شد. او در ۱۷۹۶ برای عملیات نظامی به هند و هلند فرستاده شد. او در هندوستان در جنگ چهارم انگلستان و میسور شرکت جست و در نبرد معروف سرینگاپاتام حضور داشت. او در ۱۷۹۹ به عنوان فرماندار سرینگاپاتام و میسور منصوب گشت و در جنگ بعدی خود موفق شد در سال ۱۸۰۳ میلادی در نبرد آسای بر امپراتوری ماراتها فائق آید.

ولزلی طی جنگ شبه جزیره (در دوره جنگ‌های ناپلئونی) بود که به درجه ژنرالی نایل آمد و پس از آنکه در سال ۱۸۱۳ نیروهای متحدین اروپایی را در نبرد ویتوریا به پیروزی درخشانی علیه فرانسویان رهبری کرد، به درجه فیلد مارشالی دست یافت. به دنبال تبعید ناپلئون در ۱۸۱۴، به عنوان سفیر انگلستان در فرانسه منصوب گردید و حتی به لقب دوک نایل شد. طی بازگشت صدروزه ناپلئون در ۱۸۱۵، او نیروهای متحدین علیه فرانسه را رهبری کرد که فرمانده شاخص دیگر آنها، گبهارد لبرشت فون بلوشر، ژنرال پروسی بود. این دو موفق شدند در جنگ واترلو ناپلئون را درهم شکسته و پس از نزدیک به ۲۰ سال به قدرت او خاتمه بخشند.

او دوبار به مقام نخست وزیری بریتانیا رسید (سالهای ۱۸۲۸–۱۸۳۰ و ۱۸۳۴). او که در حزب توری عضویت داشت، نتوانست راهکاری جدی برای مشکلات سیاسی آن دوره بیابد؛ با این وجود، همچنان به عنوان یکی از چهره‌های شاخص مجلس اعیان بریتانیا تا زمان بازنشستگی به کارش ادامه داد. در ضمن، او تا پایان عمر فرمانده کل ارتش بریتانیا بود.

منابع[ویرایش]