حزب محافظه‌کار (بریتانیا)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
حزب محافظه کار بریتانیا
رهبر ترزا میTheresa May عضو پارلمان
رئیس Patrick McLoughlin عضو پارلمان
بنیانگذاری ۱۸۳۴
پیشین حزب توری
مرام محافظه کاری
کشور  بریتانیا
وبگاه
www.conservatives.com

مقدمه[ویرایش]

حزب محافظه کار The Conservative Party]_ با عنوان رسمی Conservative and Unionist Party- یکی از احزاب سیاسی بریتانیا است. این حزب در حال حاضر با به دست آوردن 330 کرسی از 650 کرسی در انتخابات سال 2015 بریتانیا، حزب اکثریت در مجلس عوام بریتانیا به شمار میرود. بین سال های 2010-2015، تنها حزبی بود که 304 عضو کابینه را داشت و با ائتلاف حزب لیبرال دموکرات ها کشور را اداره کرد و با داشتن 8،296 نماینده (Councillor) بزرگترین حزب دولت محلی Local government می باشد.[۱] [۲]

حزب محافظه کار انگلیس که ریشه در حزب 'توری' دارد، در سال 1834 میلادی پایه گذاری شده و در کنار حزب لیبرال، یکی از دو حزب حاکم در قرن نوزدهم بود. پس از کاهش بسیار آرائ لیبرال ها در سال 1920، حزب کارگر رقیب اصلی محافظه کار ها شد. 57 سال از قرن بیستم، بریتانیا به دست نخست وزیر های حزب محافظه کار رهبری شد شامل وینستون چرچیل (1940–45, 1951–55) مارگارت تاچر(1979–1990). دوران تصدی تاچر منجر به آزاد سازی اقتصادی گسترده ای گشت و حزب محافظه کار بیش از دو حزب حاکم دیگر ضداتحادیه (eurosceptic) شد. به سبب سلطه بلند مدت محافظه کارها در طول سال های قرن بیستم، این حزب یکی از موفق ترین احزاب کل اروپا به شمار می رود.[۳] [۴]

این حزب با داشتن 20 عضو پارلمان اروپا، دومین حزب مشترک پارلمان بوده و عضو گروه های پارلمانی اصلاح طلب و محافظه کار اروپا European Conservatives and Reformists است. همچنین در حزب اتحاد اصلاح طلبان و محافظه کار اوپا با نشان اختصاری AECR و نیز اتحادیه دموکرات بین الملل (IDU)عضویت دارد. [۵]

حزب محافظه کار دومین حزب بزرگ در پارلمان اسکاتلند و سومین در مجلس شورای ملی ولز است. محافظه کارها گذشته با حزب اتحادگرای اولستر (UUP) در ایرلند شمالی متحد بودند اما اکنون ایرلند شمالی حزب محافظه کار جداگانه ای شبیه به حزب محافظه کار در ولز و اسکاتلند دارد.

پیشینه[ویرایش]

  • توری ها و ویگ ها

پیشینه احزاب سیاسی انگلستان به قرن هفدهم و سال‌های پس از جنگ داخلی این کشور بازمی‌گردد که «حزب سلطنت» و «حزب میهن» شکل گرفت. حزب میهن که چندی بعد به «توری» معروف شد، جوانه اولیه حزب محافظه‌کار انگلیس به‌شمار می‌رود و هنوز هم حزب محافظه‌کار را با نام «توری» می‌شناسند. گروه دیگری که در مقابل توری‌ها شکل گرفت «ویگ»‌ها یا آزادی‌خواهان بودند. تا نیمه قرن نوزدهم، عرصه سیاسی انگلستان در اختیار این دو گروه بود. آنها احزاب سیاسی به معنای مدرن نبودند بلکه بیشتر ائتلاف‌هایی ناپایدار قلمداد می‌شدند که بر اساس منافع برخی افراد و گروه‌های خاص شکل می‌گرفتند. ویگ‌ها به طبقه ‌نوظهور ثروتمندان صنعتی شهری و تاجران، و توری‌ها به اشراف زمیندار و کلیسای انگلیس و اسکاتلند نزدیک‌ بودند. از نیمه دوم قرن نوزدهم توری‌ها به حزب محافظه‌کار تبدیل شدند و ویگ‌ها هم حزب لیبرال را تشکیل دادند. [۶]

  • حزب محافظه کار و اتحاد گرا (Conservatives and Unionists (1867–1965

از منظر تاریخی حضور این حزب به قرون ۱۷ و ۱۸ یعنی زمانی که هنوز احزاب شکل نگرفته بودند باز می گردد. ریشه اصلی این حزب گروه توری است که جمعیتی طرفدار شاه و کلیسا بودند و به همین دلیل به عنوان حزبی طرفدار سلطنت شناخته می شدند. درسال ۱۸۳۴ سر رابرت پیل اولین حکومت محافظه کار را تشکیل داد و در سال ۱۹۱۲، هنگامی که گروهی از لیبرال ها به این حزب در مخالفت با حزب خود در خصوص تصویب حاکمیت داخلی ایرلند پیوستند، این حزب رسما به نام محافظه کار و وحدت گرا تغییر نام داد. نام گذاری این حزب منعکس کننده سیاست سال های ۱۹۱۲ ۱۸۸۹ انگلستان مبنی بر حفظ وحدت بریتانیای کبیر و جزیره ایرلند و مخالفت با ملی گرایی ایرلندی و تمایلا ت جمهوریخواهانه بوده است. این حزب حمایت خود را عمدتا از طبقه متوسط و جماعت کارمندان و از مناطق ثروتمند انگلستان کسب می کند. همچنین توانسته حمایت کارگران ماهر و گروه های کم درآمد را نیز به دست آورد. طی جنگ جهانی اول حزب محافظه کار در دولت ائتلا فی شکل گرفت و این حزب تحت رهبری وینستون چرچیل در این ائتلا ف حضور یافت.

این حزب بر این اعتقاد است که دولت نقش مثبتی در فراهم ساختن امکانات رفاهی، نیل به اشتغال کامل و حمایت از فقرا و تهیدستان جامعه بر عهده دارد. اما از سوی دیگر خواهان ایفای نقش کمتری از سوی دولت در اقتصاد به دلیل کاهش هزینه و بودجه های دولت، افزایش دخالت بخش های خصوصی و حوزه های گسترده تر برای فعالیت بازار آزاد و ابتکارات فردی است. براین اساس حزب محافظه کار اعتقاد به حفظ اجماع پس از جنگ به عنوان تنها راه مدیریت کشور داشت. با اتخاذ چنین تدابیری، حزب توانست قدرت را از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۴ به دست گیرد. در این مقطع نحوه اداره هیات دولت از سوی چرچیل تقلیدی از خط مشی دوران جنگ بود. اختیارات گسترده ای به تنی چند از وزیران برگزیده واگذار شد تا همچون لردهای ارشد سیاسی در سیاستگذاری ها نقش گسترده ای ایفا کنند. به دنبال پیروزی قطعی حزب محافظه کار در انتخابات می ۱۹۵۵ رهبری حزب به دنبال بیماری و کناره گیری چرچیل از صحنه سیاست برعهده آنتونی ایدن قرار گرفت.

دولت محافظه کار مارگارت تاچر نیز در سال ۱۹۷۹ تشکیل شد که در این دولت برنامه های اجتماعی و اقتصادی راست رادیکال اجرا شد و همچنین اصلا حاتی برای مهار قدرت اتحادیه های تجاری به جهت افزایش انتخاب فردی در درون ساختار دولت رفاه و کاهش نقش اقتصادی دولت انجام شد. در درون حزب محافظه کار سه سنت فکری وجود داشت؛ یکی از این گرایش ها به عنوان دموکراسی توری شناخته می شد و دیگر گرایش این حزب اقتصاد لیبرالی بازار آزاد و یا جناح راست بود. سنت گرایان محافظه کار سومین گروه فکری این حزب را تشکیل می دادند. اصول مشترک محافظه کار در سیاست داخلی اعتقاد به آزادی فردی تحت حاکمیت قانون است. در مسائل سیاست خارجی نیز این حزب همواره خواستار حمایت از گسترش نفوذ، اعتبار و منافع انگلستان، موقعیت دفاعی برتر و مدعی حمایت از نظم و قانون بوده است، البته در این کتاب برای بررسی نگرش حزب محافظه کار در عرصه سیاست خارجی سیاست های این حزب در زمان انتخابات ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ نیز مورد بررسی قرار گرفته است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Conservative Party (UK)»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۵ فروردین ۱۳۸۹).