آنتیل هلند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آنتیل هلند
Antia Hulandes
Nederlandse Antillen
Antia Ulandes
آنتیل هلند
شعار ملی"یک‌پارچگی از طریق آزادی"
سرود ملیسرودی بی‌نام
پایتخت ویلمستاد
۱۲°۷′ شمالی ۶۸°۵۶′ غربی / ۱۲.۱۱۷° شمالی ۶۸.۹۳۳° غربی / 12.117; -68.933
بزرگترین شهر ویلمشتاد
زبان رسمی انگلیسی
هلندی
پاپیامنتو
نوع حکومت مشروطه سلطنتی
نام حاکمان 
ملکه
فرماندار
نخست وزیر

ملکه بئاتریکس (۱۹۸۰-۲۰۱۰)
فریتز خودخدرگ (۲۰۰۲-۲۰۱۰)
امیلی د یونگ-الهخ (۲۰۰۶-۲۰۱۰) 
مساحت
 -  مساحت ۸۰۰کیلومتر مربع 
 -  آب‌ها (٪) جزئی
جمعیت
 -  سرشماری ۱۷۵٬۶۵۳ 
 -  تراکم جمعیت ۲۱۹.۶‎/km۲‏ 
تولید ناخالص داخلی (تخمین ۲۰۰۳)
 -  مجموع ۲.۴۵ میلیارد دلار (۱۸۰ام)
 -  سرانه ۱۱,۴۰۰ (۷۹ام)
شاخص توسعه انسانی (۲۰۰۳) نامعلوم (نامعلوم) (نامعلوم)
واحد پول گیلدر آنتیل هلند (ANG)
منطقه زمانی UTC (ساعت جهانی-4)
دامنه اینترنتی .an
پیش‌شماره تلفنی +۵۹۹

آنتیل هلند (به هلندی: Nederlandse Antillen) یک دیار خودمختار در کارائیب و بخشی از پادشاهی هلند بود. جزیرهٔ آروبا در سال ۱۹۸۶ از آنتیل هلند جدا شده و به عنوان منطقهٔ جداگانه‌ای در پادشاهی هلند قرار گرفت و بقیه آنتیل هلند نیز در اکتبر ۲۰۱۰ منحل شده و به دو دیار کنسیستوئنت و چند شهرستان ویژه در تقسیمات کشور هلند تبدیل شدند.

تاریخ[ویرایش]

بعضی از آنها در سال ۱۴۹۳ توسط کریستف کلمب کشف شدند و بعضی در سال ۱۴۹۹ میلادی توسط آلونسو د اوخدا.

کریستف کلمب در سال ۱۴۹۳ جزیرهٔ سنت مارتن را کشف کرد و سپس در سال ۱۴۹۹ میلادی موفق به کشف کوراکائو و بونایر نائل گشت، به علت فقدان این جزایر از فلزهای گرانبها و با ارزش مانند، طلا، نفره و ... اسپانیایی‌ها این جزایر را (Islas Inutiles ) در زبان اسپانیایی به معنی " جزایر بی مصرف " می خواندند .

در سال ۱۵۱۵ میلادی ساکنان این جزایر توسط اسپانیا اخراج و برای کار در معادن به جزیرهٔ هیسپانیولا ( هائیتی و دومینیکن کنونی ) منتقل شدند. در سال ۱۶۳۰ هلند به منظور ذخایر عظیم نمک جزیرهٔ سنت مارتن را پس از جنگ و غلبه بر اسپانیا تصرف کرد . شرکت هند غربی هلند در سال ۱۶۳۴ جزیرهٔ کاوراکائو را تسخیر کرد . جزایر بونایر و آروبا نیز در سال ۱۶۳۶ ضمیمهٔ هلند شدند . شرکت هند غربی هلند تا سال ۱۷۹۱ بر جزایر لیوارد حکومت کرد . بریتانیا در بین سالهای ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۳ و ۱۸۰۷ تا ۱۸۱۶ جزیرهٔ کوراکائو را اشغال کرد . بعد از سال ۱۶۴۸ کوراکائو و سنت اشتاتیوس از مراکز اصلی قاچاق و تجارت برده محسوب می شدند . در سال ۱۸۶۳ و با اجرای قانون الغای بردگی لطمهٔ سختی به جزیرهٔ کوراکائو وارد شد. در اوایل قرن بیستم و اکتشاف نخستین میدان‌های نفتی در سواحل شمالی ونزوئلا اقتصاد جزایر آنتیل هلند دگرگون شد و عدهٔ زیادی از اهالی در تاسیسات استخراج نفت ونزوئلا مشغول به کار شدند.

در رفراندوم سال ۱۹۹۴ مردم جزایر آنتیل هلند به باقی‌ماندن این جزیره در فدراسیون هلند رای دادند.

سیاست[ویرایش]

از ۱ ژوئیه ۲۰۰۲ ژنرال فریتس گودگراگ به سمت فرماندار و در ۲۶ مارس ۲۰۰۶ امیلی دی یانگ الهاگ به عنوان نخست وزیر جزایر آنتیل هلند منصوب شدند .

Saint martin map.PNG

جغرافیا[ویرایش]

پایتخت جزایر هلند شهر ویلمشتاد (Willemstad) با ۶۰ هزار نفر جمعیت در جزیرهٔ کوراچاو بود.

مساحت جزایر آنتیل هلند ۸۰۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۸۳٬۰۰۰ نفر می‌باشد .

مجمع الجزایر آنتیل هلند[ویرایش]

Nt-map.png

جزایر آنتیل هلند از بیش از ۵۰ جزیره تشکیل شده است که مهمترین آنها عبارتند از : کوراکائو ( Curacao )، بونایر ( Bonaire )، سنت اشتاتیوس ( Saint Eustatius )، سابا ( Saba ) و سنت مارتن ( Saint Maarten ) می باشند، پایتخت شهر ویلمشتاد در جزیرهٔ کوراکائو واقع شده است .

مردم[ویرایش]

بیشتر مردم این کشور دورگه از بردگان سیاه آفریقایی و اروپائی‌های سفید مستعمره‌نشین هستند. بقیه نیز از تبار بومیان جزایر دریای کارائیب، مردم آمریکای لاتین، آسیای شرقی و دیگر نقاط دنیا تشکیل می‌باشند. همچنین دین ۷۲ ٪ آنتیلی‌ها، کاتولیک، ۵ ٪ پنتکستال، ۳٪ پروتستان، ۳ ٪ ادونتیست روز هفتم ، ۲ ٪ متدیست ، ۱ ٪ یهودی و ۴ ٪ سایر مسیحیان تشکیل می دهند. هلندی زبان رسمی مردم جزایر آنتیل هلند می‌باشد، در کنار هلندی، پایپامنتو، اسپانیایی و انگلیسی نیز رواج دارد .

اقتصاد[ویرایش]

واحد پول جزایر آنتیل هلند گیلدر با واحر جزء (فلورین) نام دارد. از مهمترین صادرات جزایر آنتیل هلند می توان به محصولات پتروشیمی و فراورده‌های نفتی اشاره کرد. از جمله صنایع مهم جزایر آنتیل هلند گردشگری و بانکداری را می توان نام برد.

تقریباً تمام کالاهای سرمایه‌ای و مصرفی وارد می‌شود که این واردات بیشتر از کشورهای ونزوئلا، آمریکا و مکزیک است.

منابع[ویرایش]