جمهوری دومینیکن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۱۹°۰۰′ شمالی ۷۰°۴۰′ غربی / ۱۹.۰۰۰° شمالی ۷۰.۶۶۷° غربی / 19.000; -70.667

جمهوری دومینیکن
República Dominicana
دومینیکن
شعار ملیخدا، میهن، آزادی
سرود ملیسرود ملی دومینیکن
پایتخت
(و بزرگترین شهر)
سانتو دومینگو
۱۹°۰۰′ شمالی ۷۰°۴۰′ غربی / ۱۹.۰۰۰° شمالی ۷۰.۶۶۷° غربی / 19.000; -70.667
زبان رسمی اسپانیایی
نوع حکومت جمهوری دموکراتیک
نام حاکمان 
رئیس جمهور
معاون اول

دانیلو مدینا
مارگاریتا سدنیو 
موارد منجر به تشکیل
از هاییتی و اسپانیا
۱ دسامبر ۱۸۲۱
مساحت
 -  مساحت ۴۸٬۴۴۲کیلومتر مربع (۱٣۰ام)
 -  آب‌ها (٪) ۰.۷
جمعیت
 -  سرشماری ۱۰,۰۹۰,۰۰۰ 
(۸۰ام)
 -  تراکم جمعیت ۲۰۸.۲‎/km۲‏ (۵۷ام)
واحد پول پزو (DOP)
منطقه زمانی UTC (ساعت جهانی-۴)
دامنه اینترنتی .do
پیش‌شماره تلفنی +۱ ۸۰۹

جمهوری دومینیکن کشوری است در بخش شرقی جزیره هیسپانیولا در دریای کارائیب. پایتخت آن سانتو دومینگو است. زبان رسمی این کشور اسپانیایی و پول رایج آن پزو است.

جمهوری دومینیکن با حدود ۱۰ میلیون نفر جمعیت و ۴۸۴۴۵ کیلومتر مربع مساحت، پس از کوبا، دومین کشور بزرگ حوزه کارائیب از نظر جمعیت و مساحت به‌شمار می‌آید. یک میلیون نفر از جمعیت جمهوری دومینیکن در پایتخت کشور زندگی می‌کنند.

از سده هفتم میلادی ساکنان منطقه کنونی جمهوری دومینیکن را مردم قوم تائینوس تشکیل می‌دادند. کریستف کلمب در سال ۱۴۹۲ به ساحل دومینیکن رسید و این محل به محل اولین سکونتگاه دائم اروپاییان در آمریکا بدل شد. این سکونتگاه همان سانتو دومینگو، پایتخت کنونی کشور است که اولین پایتخت اسپانیا در قاره جدید نیز بود. پس از سه قرن حکومت اسپانیایی، که در خلال آن در دوره‌هایی فرانسه و هائیتی نیز اداره کشور را در دست داشتند، این کشور در سال ۱۸۲۱ مستقل شد.

تاریخ[ویرایش]

دومینیکن اولین سرزمینی در قاره آمریکا است که اروپایی‌ها در آن استقرار یافتند و پایتخت آن، سنت دومینگو نیز اولین پایتخت مستعمراتی در این قاره است. دومینیکن در جزیره ایسپانیولا قرار دارد که کریستف کلمب در سال ۱۴۹۲ آن را مستقیماً تحت حاکمیت اسپانیا اعلام کرد.

در سال ۱۷۹۵ و در پی نبردهای اسپانیا با جمهوری تازه تاسیس فرانسه اسپانیا اداره سانتو دومینگو را طبق قرار داد باسل به فرانسویان واگذار کرد.

در سال ۱۸۰۸ مقارن با حمله ناپلئون به اسپانیا، سفید پوستان سانتو دومینگو علیه حاکمیت فرانسه در جزیره ایسپانیولا قیام کردند و با کمک بریتانیا که در آن زمان از متحدان اسپانیا بود و هاییتی، مجدداً اداره سانتو دومینگو را به اسپانیایی‌ها بازگرداندند.

در سال ۱۸۲۰ یکی از فرمانداران سابق اسپانیا در دومینیکن استقلال این کشور از استعمار اسپانیا را اعلام کرد. اما عمر استقلال دومینیکن چندان طولانی نبود و ۹ ماه بعد نیروهای هاییتی به دومینیکن حمله کردند و این منطقه را تحت تصرف خود درآوردند.

در سال ۱۸۳۸ تلاش‌ها مجدداً برای استقلال دومینیکن بالا گرفت و در نهایت با تشکیل انجمن‌های مخفی و پیگیری مبارزات برای کسب استقلال، دومینیکن در سال ۱۸۴۴ از هاییتی استقلال یافت و در نوامبر همین سال نیز اولین قانون اساسی دومینیکن تدوین شد.

دومینیکن ۳۱ سال (۱۹۳۰-۱۹۶۱) تحت حکومت دیکتاتوری رافائل تروخیو (Rafael Trujillo) بود.[۱] این دوران در ادبیات جهان نیز بازتاب یافته است.[۲]

جغرافیا[ویرایش]

سواحل زیبای پونتا کانا باعث رشد صنعت گردشگری در جمهوری دومینیکن شده‌است.[۳]

اقیانوس اطلس از شمال، هائیتی از مغرب، دریای کارائیب از جنوب، گذرگاه مونا از مشرق، این کشور را احاطه کرده‌اند.

دومینیکن بخش خاوری جزیره هیسپانیولا می‌باشد و بخش باختری آن کشور هائیتی است.

خلیج‌ها[ویرایش]

  • لویا
  • سامانا
  • اوکوا

دماغه‌ها[ویرایش]

  • بی تا
  • ایزابلا

رودها[ویرایش]

  • ریویاک
  • ریویونا
LocationDominicanRepublic.svg

قلل[ویرایش]

  • تینائی
  • گالو

جزایر[ویرایش]

  • بی تا
  • انریکیلو
Dr-map.gif

شهرها و بنادر[ویرایش]

شهر / بندر استان جمعیت مساحت (کیلومتر مربع)
بندر باراهونا
شهر سان کریستوبال
بندر سانتو دومینگو
شهر سانتیاگو
شهر سانچز
شهر لا وگا
بندر مونت کریستی

تقسیمات کشوری[ویرایش]

این کشور به طور کلی به ۳۰ قسمت ایالتی تقسیم شده است.

اقتصاد[ویرایش]

تولید ناخالص داخلی در این کشور ۴/۸۵ میلیارد دلار است. سه میلیون و ۹۸۶ هزار نفر نیروی کار آن را تشکیل می‌دهند.

نرخ بیکاری در این کشور ۵/۱۵درصد است. ۲/۴۲ درصد از جمعیت این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم در دومینیکن ۸/۵ درصد بود.

محصولات صادراتی این کشور شامل نیکل آهن، شکر، طلا، نقره، قهوه، کاکائو، تنباکو، گوشت و کالاهای مصرفی است که به کشورهای آمریکا (۷/۷۲ درصد)، انگلیس(۲/۳ درصد) و بلژیک (۴/۲ درصد) صادر می‌شود.

محصولات وارداتی این کشور شامل مواد غذایی، نفت، پنبه، مواد شیمیایی و دارویی است که از کشورهای آمریکا (۹/۴۶درصد)، ونزوئلا (۴/۸درصد)، کلمبیا (۳/۶ درصد) ومکزیک(۷/۵ درصد) وارد می‌شود.

نگار خانه[ویرایش]

فرهنگ[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «Rafael Trujillo». بریتانیکا. بازبینی‌شده در ۲۷ مارس ۲۰۰۹. 
  2. مانند مقلدها اثر گراهام گرین، پاییز پدرسالار اثر گابریل گارسیا مارکز، سور بز اثر ماریو بارگاس یوسا، در زمانهٔ پروانه‌ها اثر خولیا آلوارز. منبع: خولیا آلوارز. در زمانهٔ پروانه‌ها. ترجمهٔ حسن مرتضوی. چاپ اول. نشر دیگر، زمستان ۱۳۸۵. پشت جلد. ISBN 978-964-7188-99-9. 
  3. FROM THE SCRUB COMES A BEHEMOTH, The New York Times

منابع[ویرایش]

  • مهدی علیخانی. جغرافیای ایران و جهان (طبیعی و سیاسی). چاپ اول. تهران: انتشارات پور، ۱۳۷۸. شابک ‎۰-۷-۹۰۸۳۱-۹۶۴. 
  • گیتاشناسی. نگاهی نو به کشورهای جهان. ویرایش همشهری. چاپ اول. تهران: سازمان جغرافیایی و کارتوگرافی گیتاشناسی، ۱۳۷۲. 
جستجو در ویکی‌سفر ویکی‌سفر یک راهنمای سفر برای جمهوری دومینیکن دارد.
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ جمهوری دومینیکن موجود است.