شکر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تصویر درشت‌نمودهٔ دانه‌های شکر
مزرعه نیشکر

شِکَر یا قند ماده‌ای است خوراکی و به صورت عام به تمامی مواد شیرین گفته می‌شود. شکر شامل گلوکز، فروکتوز، گالاکتوز است که در بسیاری از گیاهان، میوه‌ها و لبنیات وجود دارد.

از دانه‌های ریز بلوری به رنگ سفید و یا قهوه‌ای که بعنوان شکر یا کله‌قند یا فشرده مکعبی آن که به عنوان قند تشکیل شده‌است می‌شناسیم یک ماده فرآوری شده است که از عصارهٔ نیشکر و یا چغندر قند به دست می‌آید.

تاریخچه[ویرایش]

نیشکر گیاه بومی جنوب شرق آسیا و جنوب آمریکاست. شکر در زمان باستان در شبه‌قاره هند اما در آن زمان عرضه آن به صورت گسترده و با قیمتی ارزان نبوده از همین رو عسل به عنوان شیرین کننده در اکثر نقاط جهان مورد استفاده قرار می‌گرفته است.

شربت حاصل از عصاره‌گیری از نیشکر یک نوشیدنی محلی و نامهم بود تا زمانی که در قرن پنجم میلادی هندیان توانستند با تهیه کریستال شکر از این شربت، حمل و نقل و نگهداری و تجارت آن را ممکن نمایند.

پس از کریستال‌سازی، به تدریج شکر در تهیه دسرها و شیرینی‌جات در چین و خاورمیانه به کار رفت. با این حال شکر تا قرت هجدهم میلادی همچنان در اروپا جز کالای لوکس و تجملی به حساب می‌آمد.[۱]

ریشه واژه[ویرایش]

واژهٔ شکر در فارسی از واژهٔ sharkara در زبان سانسکریت گرفته شده‌است. سپس به صورت سکر از فارسی به عربی راه یافته و از عربی به زبان‌های اروپایی وارد شده‌است.[۲]

در زبان هندی به کریستال «خاندا» گفته می‌شود که ریشه «قند» در فارسی و «Candy» در انگلیسی است.

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ویکی انگلیسی، Suger
  2. Online Etymology Dictionary

ویکی‌پدیای انگلیسی

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ شکر موجود است.