مهارکنندههای بازجذب سروتونین
| مهارکنندههای بازجذب سروتونین | |
|---|---|
| Drug class | |
.svg) سروتونین |
|
| Use | Depression |
| Biological target | Serotonin transporter |
| ATC code | N06AB |
| External links | |
| MeSH | D017367 |
| AHFS/Drugs.com | Drug Classes |
| Consumer Reports | Best Buy Drugs |
مهارکنندههای بازجذب سروتونین با نام مخفف اساسآرآیها (SSRIs) دستهای از داروهای ضد افسردگی هستند که در درمان افسردگی و برخی از انواع اختلالات اضطرابی و شخصیتی کاربرد دارند. اساسآرآیها پرتجویزترین گروهخ از داروهای ضدافسردگی در ایالات متحده و برخی کشورهای دیگر هستند و تمام آنها به جز فلووکسامین برای درمان اختلال افسردگی اساسی پذیرفته شده اند. اختلال هراس، اختلال وسواسی جبری، اختلال اضطراب اجتماعی، اختلال اضطراب منتشر، اختلال استرس پس از سانحه دیگر بیماری هاییست که اداره دارو و غذای ایالات متحده یک یا چند نوع از این داروها را برای درمان آن ها تایید کرده است.[۱] این داروها از جذب مجدد سریع سروتونین توسط گیرندههای عصبی پس سیناپسی جلوگیری میکنند و در نتیجه غلظت سروتونین را بالا میبرند. اساسارآیها تا حدی بر انتقالدهندههای نوراپینفرین و دوپامین هم مؤثر هستند.
محتویات |
کاربرد پزشکی [ویرایش]
کاربرد اصلی اساسآرآیها در درمان افسردگی بالینی است. اساسآرآیها غالبا برای اختلالات اضطرابی تجویز می شوند، مانند اضطراب اجتماعی، اختلالات هراس، اختلال وسواس، اختلالات خوردن، درد مزمن و گاهی اوقات، اختلال استرس پس از سانحه است. آنها همچنین اغلب برای درمان اختلال مسخ شخصیت استفاده می شوند. هر چند به طور کلی با نتایجی ضعیف همراه است.
انواع [ویرایش]
تداخل دارویی [ویرایش]
مصرف همزمان اس اسآرآیها با مهارکنندههای مونوآمین اکسیداز (MAOIs) خطرناک است و ممکن است منجر به بروز سندرم سروتونین حاد شود. توصیه میشود که حداقل ۲ هفته بین مصرف آخرین دوز MAOI و شروع داروهای SSRI فاصله باشد.
ترامادول داروی دیگریست که در موارد نادری در مصرف همزمان با اساسآرها منجر به بروز تشنج شده است.
مصرف اساسآرآیها ممکن است غلظت داروهایی چون وارفارین، ترکیبات ضد آریتمی، بتابلاکرها مانند پروپرانول، ضد افسردگیهای سه حلقهای مانند آمیتریپتیلین، بنزودیازپینها از جمله آلپرازولام و دیازپام، کاربامازپین، هالوپریدول، کلوزاپین، فنیتوئین، پیموزاید، تئوفیلین، متادون، لیتیوم را افزایش داده و منجر به مسمومیت شوند[۲].
به طور کلی در بین داروهای این گروه سیتالوپرام و پس از آن سرترالین کمترین تداخل دارویی و فلووکسامین بیشترین احتمال تداخل را دارند[۳].
عوارض جانبی [ویرایش]
این داروها عوارض جانبی کمتری از داروهای دیگر ضد افسردگی دارند. عوارض شایعتر اضطراب، بیخوابی، مشکلات گوارشی (به ویژه تهوع)، سردرد، کاهش اشتها، اختلال کارکرد جنسی (کاهش میل جنسی) هستند. در مصرفکنندگان فلوکستین کاهش وزن، مشکلات پوستی و بیقراری بیشتر دیده شده است. بیشترین درصد قطع مصرف دارو به دلیل عوارض نامطلوب مربوط به فلووکسامین و کمترین آن در سرترالین بوده است.
اووردوز [ویرایش]
این داروها سمیت کمی در هنگام مصرف با مقادیر بالا دارند و به همین جهت تجویز آنها برای بیمارانی که ممکن است با قرص خودکشی کنند انتخابیتر است. با این حال مواردی از خودکشی موفق با سیتالوپرام با دوزهای بسیار بالا (۸۴۰ تا ۱۹۶۰ میلیگرم) گزارش شده است.
اختلال هراس [ویرایش]
تحقیقات بر روی این داروها در بیماران مبتلا به اختلال هراس نشان میدهد که اساسآرآیها به ویژه پاروکستین و سیتالوپرام میتوانند به عنوان داروهای خط اول برای درمان حملات هراس استفاده شوند. در برخی تحقیقات هر دو این داروها مؤثرتر از سهحلقهایها از جمله کلومیپرامین بودهاند[۴].
پانویس [ویرایش]
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ مهارکنندههای بازجذب سروتونین موجود است. |
- ↑ Preskorn SH, Ross R, Stanga CY (2004). "Selective Serotonin Reuptake Inhibitors". In Sheldon H. Preskorn, Hohn P. Feighner, Christina Y. Stanga and Ruth Ross. Antidepressants: Past, Present and Future. Berlin: Springer. pp. 241–43. ISBN 978-3-540-43054-4.
- ↑ Drug interactions with selective serotonin reuptake inhibitors, especially with other psychotropics, Prescrire Int 2001 Feb;10(51):25-31
- ↑ Systematic review and guide to selection ofselective serotonin reuptake inhibitors by Edwards JG, Anderson IUniversity of Southampton,Faculty of Medicine,Health and Biological Sciences,Department of Psychiatry,Royal South Hants Hospital, England.Drugs 1999 Apr
- ↑ Antidepressants in panic disorder by Wade AG Community Pharmacology Services Ltd,Clydebank, UK. Int Clin Psychopharmacol 1999 May
.
|
|||||||||||||||||
