آمفتامین
آمفتامین یک داروی محرک اعصاب است که جزو کلاس فنتیلامین میباشد. از جمله آثار مصرف آمفتامین بیخوابی، افزایش تمرکز، کاهش خستگی و کاهش اشتها میباشد. اصیلترین کاربرد دارویی ترکیبات آمفتامین اختلال کمتوجهی - بیشفعالی است. [۱]
==امفتامین هامی توانند مواد مخدر هم باشند که به ترتیب: تئین(در چای)کافئین(در قهوه)نکوتین(در سیگار و توتون)کوکائین و مرفین
محتویات |
[ویرایش] داده های فارماکولژیک
- دسترسی بیولوژیک : ۷۵ تا ۱۰۰ درصد
- نیمه عمر : ۱۲ تا ۱۳ ساعت
- اتصال به پروتیین : ۱۵ تا ۴۰ درصد
- متابولیسم : کبدی ( آنزیم CYP۲D۶) - مرجع : ( http://en.wikipedia.org/wiki/CYP2D6 )
- مسیر دفع : کلیوی
[ویرایش] مکانیسم اثر
آمفتامین با مهار آنزیم مونوآمین اکسیداز و جلوگیری از جذب مجدد کاتکول آمینها (دوپامین، نوراپی نفرین) باعث افزایش فعالیت این مواد و افزایش فعالیت مغزی و کاهش خوابآلودگی میشود.
[ویرایش] مشتقات
این ماده ایزومرها و مشتقات مختلفی دارد که عملکردی شبیه هم دارند ولی گاه قدرت اثر متفاوتی دارند مانند دگزامفتامین و متآمفتامین.
[ویرایش] عوارض جانبی
دستگاه عصبی: بیقراری، بیخوابی، سرگیجه، سردرد، بیحوصلگی، در طولانیمدت افسردگی شدید و سایکوز. گوارشی: بی اشتهائی، خشکی دهان، کاهش وزن، اسهال، یبوست، کرامپ شکم. قلبی - عروقی: افزایش فشارخون، تاکیکاردی. موارد دیگر: دیستونی سر و گردن، افزیش فشار داخل چشم، ناتوانی و افت و افزایش میل جنسی.
