شهرستان میاندوآب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ایکی سو (مياندوآب)
اطلاعات کلی
کشور ایران Flag of Iran.svg
استان آذربایجان غربی
نام‌های پیشین ایکی سو
مردم
جمعیت ۲۴۵٫۱۵۸ نفر[۱]
مذهب شیعه . سخ .اهل حق،[۲] کلیمی[۳]
داده‌های دیگر
پیش‌شماره تلفنی 0481
وب‌گاه فرمانداری میاندوآب
شهرها
میاندوآب، چهاربرج،باروق
تعداد بخش‌ها
بخش مرکزی،مرحمت آباد،باروق

شهرستان میاندوآب در جنوب دریاچه ارومیه و جنوب شرقی استان آذربایجان غربی واقع شده. مرکز این شهرستان شهر میاندوآب است.زبان محلى اين شهرستان تركى آذربايجانى است.نام اصلى آن قوشاچاى بوده و بعد ها به نام مياندوآب تغيير دادند. معادل فارسی آن میاندوآب، حاصل موقعیت این شهر بین دو رود جغاتى(زرينه رود) و تتعو(سيمينه رود) هست.[۴]

جمعیت این شهرستان طبق آمار غیر رسمی 210000نفر بوده است .[۱].

تقسیمات کشوری[ویرایش]

تقسیمات کشوری این شهرستان، بنابرآنچه در نتایج آمارگیری سرشماری سال ۱۳۸۵ کل کشور آمده است، بر حسب بخش، شهر، دهستان و روستا به شرح زیر است:[۱]

بخش‌ها[ویرایش]

شهرها[ویرایش]

دهستان‌ها[ویرایش]

دهستان‌های بخش مرکزی

دهستان‌های بخش مرحمت آباد

دهستان‌های بخش باروق

کشاورزی[ویرایش]

موقعیت بسیار مطلوب جغرافیائی باعث رشد بسیار خوب کشاورزی و در نتیجه ترقی صنعتی منطقه میاندوآب شده است. کارخانه تولید قند و شکر میاندوآب در اوایل قرن بیستم با همکاری مهندسان بلژیکی بنا گردید. بنای سد انحرافی نوروزلو در سالهای ۱۳۵۰ هجری شمسی این ناحیه را مستعد آبادانی و صنعتی نمودن ناحیه نمود.

تاریخ شهرستان میاندوآب[ویرایش]

کشف چندین اثر باستانی در اطراف میاندوآب، نشانگر اسکان بسیار قدیمی منطقه در دورانهای ثبت نشده تاریخ هست. کوچ قره پاپاق‌ها و در اوایل سلطنت آقامحمد خان قاجار به دنبال کوچ اجباری جمعیتی از منطقه کرمان به اهالی شهر اضافه شدند و کرمانی‌ها در مدت دو نسل با جمعیت کرد زبان و ترک‌زبان میاندوآب آمیخته شدند.[۵] نام برخی محله‌ها و شهرت‌ها مانند رابریها، سیرجانیها و کرمانیها نشانگر این حرکت جمعیتی بوده. دلیل اصلی این حرکت جمعیتی مقابله با حملات کردهای منطقه ذکر شده‌است. طایفه‌ای نیز تا یک نسل پیش در میاندوآب هنوز به فارسی بالهجه کرمانی صحبت می‌کردند و از تاریخ نیاکانشان آگاه بودند.[۶]

در سالهای متلاطم جنگ جهانی اول میاندوآب نیز مانند بسیاری مردم منطقه طعم تلخ قحطی‌ها و بی ثباتی ایران را کشید. دولت ایران در هرج و مرج خان خانی‌های محلی و آشفتگی سیاسی بود. در این دوره دول انگلیس و آمریکا به وساطت مبلغان مسیحی خواستار برقراری یک جمهوری مسیحی به رهبری ارامنه و آسوری‌ها با مرکزیت ارومیه بودند. در اواخر جنگ دوم جهانی ارتش شوروی کنترل این منطقه را به دنبال تبعید رضاشاه به دست گرفت. در این سالها حزب دمکرات (دمکرات فرقه سی) به رهبری سید جعفر پیشه‌وری هواداران بسیاری را در میاندوآب و اطراف به خود جلب کرد. به روایتی برگزاری کلاسهای ترکی و اداره منظم شهر در این دوره کوتاه باعث خوش بینی اهالی به این حزب شد و به روایتی دیگر مردم منطقه از این حزب ناراضی بوده و پیش از رسیدن نیروهای دولتی خود به مبارزه با حزب دموکرات پرداخته و بساط آنها را برچیدند.[۷]

آثار باستانی[ویرایش]

آثاری از حکومت مادها و اورارتور در روستای داش تپه موجود است.

مردم[ویرایش]

پیشینه اکثریت شهرستان میاندوآب را ترک‌های آذربایجانی تشکیل می‌دهند، همچنین گروه کوچکی از پیروان اهل حق و کردبا مذهب سنی و شیعه نیز در این منطقه سکونت دارند. در گذشته بهائیان نیز در این شهرستان زندگی می‌کردند که به سایر نقاط مهاجرت کردند.[۸]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ «سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵، جمعیت تا سطح آبادی‌ها بر حسب سواد»(فارسی)‎. مرکز آمار ایران، ۱۳۸۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۲. 
  2. [۱]
  3. [۲]
  4. http://roostanet.knti.ir/index.aspx?siteid=3&siteid=3&pageid=2328
  5. http://www.miandoab-ag.ir/tabid/1522/Default.aspx
  6. http://www.miandoab-ag.ir/tabid/1522/Default.aspx
  7. کتاب مردمان میاندوآب نوشته جمشید محبوبی انتشارات عمران
  8. «Miandoab». دانشنامه لوک لکس. بازبینی‌شده در 25 شهریور 1392.