شوط

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شوط
کشور Flag of Iran.svg ایران
استان آذربایجان غربی
شهرستان شوط
بخش مرکزی
نام(های) قدیمی شاه‌آباد[۱]
مردم
جمعیت ۲۱٬۰۴۷ نفر (۱۳۹۰)
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۹۸۶ متر
اطلاعات شهری
شهردار سید احمدی
پیش‌شماره تلفنی ۰۴۴۳۴۲۷

شوط یکی از شهرهای شمالی استان آذربایجان غربی در شمال غرب ایران است. این شهر مرکز سیاسی شهرستان شوط بوده و در ۴ کیلومتری جنوب رودخانهٔ «زنگبارچای» قرار گرفته‌است. جمعیت شوط در سال ۱۳۸۵ خورشیدی بالغ بر ۱۹٬۷۵۹ نفر بوده‌است.[۲] این شهر از سمت شمال با ماکو و پلدشت، از سمت جنوب و شرق با چایپاره و از سمت غرب با چالدران همسایه‌است.[۱][پیوند مرده]

وجه تسمیه[ویرایش]

وجه تسمیهٔ شوط برگرفته از کلمهٔ ارمنی «آشوط» است که گویا نام یکی از پهوانان ارامنه بوده‌است. این ناحیه در گذشته ساکنان ارمنی‌زبان بسیاری داشته که البته هنوز هم شهرها و روستاهای متعددی در اطراف شوط و ماکو نامشان ریشه‌ای ارمنی دارد؛ همچون تمام روستاهایی که نامشان به «جوق» ختم می‌شود (مانند باغچه‌جوق، آواجوق و قلاع‌جوق).

در زمان حکومت پهلوی نام شهر در اسناد دولتی به «شاه‌آباد» تغییر یافت؛ اما بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۳۵۷ خورشیدی، بار دیگر شهر به همان نام پیشین خود خوانده شد. با توجه به اینکه از خروج ارامنه از این منطقه قرن‌ها می‌گذرد، ولی این نام، نشان از قدمت و پیشینهٔ دیرین سکونتی در این شهر دارد.

مردم[ویرایش]

اکثریت ساکنان شوط را ترک‌های آذربایجانی تشکیل می‌دهند. همچنین در سال‌های اخیر گروه‌هایی از ایلات و عشایر کرد از دیگر روستاها و شهرهای منطقه به این شهر مهاجرت کرده‌اند. ترک‌ها به زبان ترکی آذربایجانی و کردها نیز به زبان کردی کرمانجی سخن می‌گویند.[۱][پیوند مرده]

جاذبه‌های طبیعی[ویرایش]

آبگرم معدنی ایستی‌سو و منبع آب شهری از مهم‌ترین جاذبه‌های طبیعی شوط محسوب می‌شود. آبگرم ایستی‌سو در بالای تپه‌ای قرار گرفته که از دو سوی آن آبگرم و از وسط آن نیز آبسرد از داخل تپه به بیرون می‌جوشد.[۱][پیوند مرده]

بناهای تاریخی[ویرایش]

بسیاری از بناهای تاریخی و فرهنگی این شهر در طول تاریخ از بین رفته‌اند و هم‌اکنون اثری از آن‌ها باقی نمانده‌است. «تپهٔ تاریخی خلیل‌آباد» مربوط به دورهٔ اورارتوها و همچنین «عمارت تاریخی خان» با معماری مربوط به اواخر دورهٔ قاجار و اوایل دورهٔ پهلوی در روستای خوک (آخرین روستای خان‌نشین در منطقه) تنها آثار برجستهٔ تاریخی موجود در این شهر هستند.

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، موسسه گیتاشناسی، ۱۳۸۳.
  • [۱]