سلام (روزنامه)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از روزنامه سلام)
پرش به: ناوبری، جستجو
روزگار
نوع روزنامه
قالب روزانه

صاحب امتیاز محمد موسوی خوئینی‌ها
مدیر مسئول محمد موسوی خوئینی‌ها
سردبیر عباس عبدی
بنیانگذار محمد موسوی خوئینی‌ها
زبان فارسی

وب‌گاه:

روزنامه سَلام، اولین روزنامه منتقد بر حاکمیت بعد از فوت روح الله خمینی بود که در ۲۰ بهمن ۱۳۶۹ با انتشار اولین پیش شماره آغاز به کار کرد[۱] تا در ۱۵ تیر ۱۳۷۸ برای ۵ سال توقیف شد. مدیر مسئول آن محمد موسوی خوئینی‌ها و سردبیر آن عباس عبدی بود.[۲] بعد از پایان دوران توقیف گفته می‌شود که مجمع روحانیون مبارز احتمالاً فصل نامه‌ای با همین نام چاپ کند.[۳]

محتویات

[ویرایش] آغاز فعالیت

پس از مرگ روح الله خمینی، محافظه کاران به رهبری علی خامنه‌ای اعلام کردند که نظارت شورای نگهبان بر انتخابات عام و استصوابی (خیرخواهانه) و شامل تمام مراحل از جمله تایید صلاحیت شرکت کنندگان است. در اولین انتخابات پس از درگذشت روح الله خمینی، عده کثیری از نامزدهای جناح چپ جمهوری اسلامی (مجمع روحانیون مبارز، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران، خانه کارگر و تشکل‌های همسو) رد صلاحیت شدند. اعتراضات به این اقدام شورای نگهبان بی اثر بود.

سه نفر از رهبران مجمع روحانیون که مشمول رد صلاحیت‌ها نشده بودند در اعتراض به این وضع از انتخابات کناره گیری کردند: موسوی خوئینی‌ها (از رهبران دانشجویان در جریان اشغال سفارت سابق آمریکا در تهران که از سوی آیت‌الله خمینی به شغل‌های مهم و کلیدی گمارده شده بود)، توسلی رئیس دفتر آیت‌الله خمینی و عبائی خراسانی امام جمعه مشهد. اما روزنامه‌ها از چاپ بیانیه انصراف آنان نیز خودداری کردند. بدین ترتیب مجمع روحانیون مبارز مصمم به انتشار روزنامه‌ای شد که سلام نام گرفت و بعنوان تریبون جناح چپ فعالیت کرد.[۲]

[ویرایش] نخستین شورای سردبیری

نخستین اعضای شورای سردبیری سلام که در پیش شماره‌های اولیه سلام تعیین شدند [۱]:

[ویرایش] نخستین دبیران تحریریه

نخستین تحریره سلام شامل ۱۱ سرویس بود و دبیران آن به شرح زیر بودند [۱] :

[ویرایش] دستگیری عبدی و احتمال توقیف

عباس عبدی سردبیر روزنامه در سال ۱۳۷۳ دستگیر و نزدیک به یکسال را در بازداشت وزارت اطلاعات بود. روزنامه نیز با تجمع و تهدید روزانه انصار حزب الله در آستانه توقیف قرار داشت که با مخالفت محمد خاتمی (وزیر وقت فرهنگ و ارشاد) و حضور وی در تحریریه روزنامه از توقیف جلوگیری شد.[۴]

[ویرایش] افشاگری‌های روزنامه‌نگاری و واقعه ۱۸ تیر

[ویرایش] دادگاه

محمود احمدی نژاد یکی از شاکیان روزنامه سلام بود.

در جریان محاکمه سلام به جز مدعی العموم ۴ شاکی دیگر نیز حضور داشتند: محمود احمدی نژاد (استاندار اردبیل در دولت هاشمی رفسنجانی و رییس جمهور)، کامران دانشجو (استاندار تهران و وزیر علوم در دولت احمدی نژاد)، درویش زاده (نماینده مردم دزفول در مجلس پنجم) و حمیدرضا ترقی (عضو ارشد موتلفه و نماینده مشهد در مجلس پنجم).[۵][۶][۷]

[ویرایش] منابع

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ کریم ارغنده‌پور. دوران سلام. تهران: نشر نگاه امروز، ۱۳۷۹. ISBN 964-92450-4-9. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ مسعود بهنود. «توقیف پنج ساله روزنامه سلام تمام شد». بی‌بی‌سی فارسی، ۰۶ ژوئیه ۲۰۰۴. بازبینی‌شده در ۶ ژوئیه ۲۰۰۸. 
  3. محمد علی ابطحی. «فصل نامه سلام به جای روزنامه سلام». خبرگزاری آفتاب، ۱۸ شهریور ۱۳۸۴. 
  4. خاتمی با همه ما مرز بندی داشت (هفته نامه شهروند امروز، ۵ مرداد ۱۳۸۷)
  5. سلام توقیف شد اما راه سلام باقیست (نوروز نیوز، ۱۴تیر۳۸۶)
  6. «سلام» یک راه بود (وب‌گاه کریم ارغنده پور)
  7. تصویر ۴ شاکی روزنامه سلام در دادگاه