دولت نهم جمهوری اسلامی ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دولت اول احمدی‌نژاد
هیئت دولتِ نهم (دولت اول مهر و مهرورزی)
Flag of Iran.svg
رئیس‌جمهور ایران
احمدی‌نژاد در نخستین سفرش به نیویورک
تاریخ تشکیل ۱۲ مرداد ۱۳۸۴
تاریخ انحلال ۱۲ مرداد ۱۳۸۸
کسان و سازمان‌ها
رییس دولت محمود احمدی‌نژاد
پیشینهٔ رییس دولت شهردار تهران (۱۳۸۲-۱۳۸۴)
استاندار اردبیل (۱۳۷۲-۱۳۷۶)
جانشین رییس دولت پرویز داوودی (۱۲ مرداد ۱۳۸۴–۲۶ تیر ۱۳۸۸)
اسفندیار رحیم‌مشایی (۲۶ تیر–۲ مرداد ۱۳۸۸)
بدون جانشین (۲–۱۲ مرداد ۱۳۸۸)
رییس کشور آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای
شمار وزیران ۲۱
وزیران کناررفته
(درگذشت/استعفا/برکناری)
۱۰
شمار همهٔ وزیران ۳۱
وضعیت در مجلس اکثریت
حزب مخالف اپوزیسیون
پیشینه
انتخابات(ها) انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۴
انتخابات مجلس ۱۳۸۲-۸۳
انتخابات خروجی انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۸
دوره(های) مجلس مجلس هفتم
مجلس هشتم
پیشنهاد و تایید رای اعتماد به دولت نهم
پیشین دولت هشتم (خاتمی)
پسین دولت دهم (احمدی نژاد)

دولت نهم جمهوری اسلامی ایران به دولتی گفته می‌شود که در نتیجه پیروزی محمود احمدی نژاد در انتخابات ۳ تیر ۱۳۸۴ روی کار آمد. تنفیذ رئیس جمهور توسط سید علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی در روز ۱۲ مرداد ۸۴ انجام گرفت. این دولت از تاریخ ۱۲ مرداد ۸۴ رسماً آغاز و در ۱۲ مرداد ۸۸ با شروع دولت دهم پایان یافت.

احمدی‌نژاد در تاریخ ۲۵ مرداد ۱۳۸۴ متن کامل برنامهٔ دولت خود را اعلام کرد. او دولت خود را «دولت مهرورزی» یا «دولت مهر» نامید.

کابینه[ویرایش]

نوشتار اصلی: سوابق و تغییرات در کابینه محمود احمدی‌نژاد

احمدی‌نژاد در تاریخ ۲۳ مرداد ۱۳۸۴ کابینهٔ پیشنهادی خود را به مجلس معرفی کرد. یکی از شروط گزینش وزرا از سوی احمدی‌نژاد موافقت آنان با مفاد میثاق‌نامه‌ای تحت عنوان «میثاق‌نامهٔ دولت اسلامی» و امضای آن بود. بر خلاف بسیاری از پیشبینی‌ها مبنی بر انتخاب تمامی نامزدها از سوی مجلس شورای اسلامی، نمایندگان پس از تحقیق و بحث پیرامون وزیران پیشنهادی، در تاریخ ۲ شهریور ۱۳۸۴ چهار تن از آنان را فاقد صلاحیت احراز پست وزارت تشخیص داده و به بقیه رأی اعتماد دادند. آقایان اشعری، علی‌احمدی، هاشمی و سعیدلو که به ترتیب برای وزارتخانه‌های آموزش و پرورش، تعاون، رفاه و تأمین اجتماعی و نفت پیشنهاد داده شده بودند موفق به کسب رأی اعتماد از مجلس نشدند. صادق محصولی نیز که پیش از جلسه رای اعتمادش، موضعگیری‌های نمایندگان مجلس علیه خود را درک کرده بود، از نامزدی برای تصدی وزارت نفت انصراف داد. دولت نهم از حیث غیرقابل‌اعتمادترین دولت‌ها در تاریخ نظام جمهوری اسلامی ایران، رکورددار است.[۱]

احمدی‌نژاد طبق قانون اساسی، سه ماه فرصت داشت تا افراد دیگری را به جای نامزدهای رد صلاحیت‌شده به مجلس پیشنهاد دهد.

وی دو وزیر قرهنگ و ارشاد اسلامی و اطلاعات کابینه را ۸ روز پیش از پایان کار دولت نهم عزل کرد.[۲]


کابینهٔ نخست احمدی‌نژاد
وزیران
ر. وزیر وزارت‌خانه ر. وزیر وزارت‌خانه
۱ فرشیدیعلی‌احمدی آموزش‌وپرورش ۱۲ رحمتیبهبهانی راه وترابری
۲ سلیمانی ارتباطات ۱۳ کاظمیمصری رفاه
۳ محسنی اژه‌ایبرکناری اطلاعات وامنیت ۱۴ طهماسبیمحرابیان صنایع ومعادن
۴ دانش جعفریحسینی اقتصاد ۱۵ زاهدی علوم
۵ متکی امورخارجه ۱۶ صفارهرندیبرکناری ارشاد
۶ میرکاظمی بازرگانی ۱۷ جهرمی کار
۷ باقری‌لنکرانی بهداشت ۱۸ پورمحمدیکردانمحصولی کشور
۸ ناظمیعباسی تعاون ۱۹ سعیدی‌کیا مسکن
۹ اسکندری جهادکشاورزی ۲۰ وزیری هامانهنوذری نفت
۱۰ کریمی رادالهام دادگستری ۲۱ فتاح نیرو
۱۱ محمدنجار دفاع
معاونان ریاست جمهوری
معاون اول رییس‌جمهور: پرویز داوودیاسفندیار رحیم‌مشایی
ر. معاون معاونت ر. معاون معاونت
۱ موسوی معاون حقوقی ۵ دهقاناستعفا بنیاد شهید
۲ رهبربرکناری معاون برنامه‌ریزی ۶ علی‌آبادیسعیدلو تربیت بدنی
۳ واعظ‌ زاده علمی و فناوری ۷ جوادی محیط زیست
۴ آقازادهاستعفا انرژی اتمی ۸ رحیم‌مشاییبقایی میراث فرهنگی


جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]