کنفرانس برلین
کنفرانس برلین (نام اصلی: کنفرانس «ایران پس از انتخابات») نام همایش ۳ روزهای بود که بعد از انتخابات دوره ششم مجلس شورای اسلامی از ۱۹ تا ۲۱ فروردین ۱۳۷۹ به مدت سه روز از سوی حزب سبزهای آلمان و به دعوت بنیاد هاینریش بل در خانهٔ فرهنگهای جهان در برلین برگزار شد. [۱]
محتویات |
هدف [ویرایش]
شرکتکنندگان در آن هدف از برگزاری این کنفرانس را از یک سو نشان دادن نظرات متنوع طیفهای مختلف فکری اصلاحطلب، با هدف ایجاد پلی میان اصلاح طلبان و اندیشمندان داخلی و فعالان سیاسی خارج از کشور؛ و از سوی دیگر برگزاری گفتوگو بین شخصیتهای ایرانی و آلمانی جهت ترمیم و بهبود وضع افکار عمومی آلمانها نسبت به ایران و به تبع آن افزایش روابط اقتصادی و صنعتی طرفین اعلام کردند.[۱]
مخالفتهای اولیه [ویرایش]
کنفرانس از یک سو مورد مخالفت و اعتراض برخی گروههای اپوزیسیون خارج از کشور از جمله حزب کمونیست کارگری و دیگر گروههای چپ و سلطنتطلبان قرار گرفت و از سوی دیگر در داخل با واکنش برخی جریانها و روزنامههایی نظیر روزنامه کیهان مواجه شد.[۱]
جنجالآفرینی [ویرایش]
تلویزیون ایران با پخش برنامهای ۳۰ دقیقهای از بخشهایی کوتاه و سری شده از حدود ۱۶ ساعت از بعضی سخنرانیهای نشستهای کنفرانس (و نه تمام آنها)، در دو شب متوالی ۲۹ و ۳۰ فروردین ماه ۱۳۷۹ از شبکه اول صدا و سیمای جمهوری اسلامی، به این کنفرانس جنبه ملی و ابعادی فراگیر بخشید. در این فیلم صحنههایی از عریان شدن یک مرد، رقصیدن یک زن، فریادهای مرگ بر جمهوری اسلامی و سران آن و بریدههایی از فیلم سخنرانی روزهای مختلف در کنار این صحنهها پخش شد.[۱]
جنجال اصلی بر سر کنفرانس برلین یک هفته بعد از تمام شدن آن شروع شد. ماجرا به سرعت بالا گرفت. آیتالله خامنهای این کنفرانس را توطئه آلمانها و هاشمی رفسنجانی در نماز جمعه تهران آن را در راستای همه توطئههای آمریکا از حمله نظامی طبس به این سو خواندند. کفن پوشها در قم و شهرهای دیگر به راه افتادند و روحانیان طرفدار حکومت حکم ارتداد شرکت کنندگان را صادر کردند. ماجرا به یکی از گستردهترین بحرانهای سیاسی بعد از پیروزی محمد خاتمی تبدیل شد.[۲]
محاکمه شرکت کنندگان [ویرایش]
حکم احضار از طرف دستگاه قضایی برای همه شرکت کنندگان فرستاده شد و به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام بازجویی و تفهیم اتهام شدند.[۱] اما همواره این ابهام باقی ماند که چرا فقط عده خاصی از شرکتکنندگان در کنفرانس مورد غضب و محاکمه دستگاه قضایی قرار گرفتند.
از میان شرکتکنندگانی که عضو کانون نویسندگان بوده و فاقد پایگاه و حمایتی در داخل نظام، عدهای همچون کاظم کردوانی و چنگیز پهلوان به ایران باز نگشتند و به تدریس در دانشگاههای خارج از کشور و فعالیتهای فرهنگی خود مشغول شدند.[۳]
بسیاری از شرکتکنندگان اساساً دستگیر نشدند و بقیه پس از چند ماه آزاد شدند اما حسن یوسفی اشکوری ابتدا به اعدام و سپس به هفت سال زندان و اکبر گنجی ابتدا به ده سال و سپس به شش سال زندان محکوم گردیدند، اشکوری بعد از چهارسال و نیم آزاد شد و اکبر گنجی تمامی شش سال را در زندان ماند.[۲]
شرکتکنندگان [ویرایش]
۱۷ شرکتکننده در این کنفرانس با گرایشهای متنوع بودند که بنا بر دعوت حزب سبزهای آلمان در آن کنفرانس حضور داشتند به ترتیب الفبا عبارتند از:[۱]
- علی افشاری
- چنگیز پهلوان
- حمیدرضا جلاییپور
- محمود دولتآبادی
- فریبرز رئیسدانا
- منیرو روانیپور
- محمدعلی سپانلو
- عزتالله سحابی
- شهلا شرکت
- علیرضا علویتبار
- مهرانگیز کار
- جمیله کدیور
- کاظم کردوانی
- اکبر گنجی
- شهلا لاهیجی
- خدیجه مقدم
- حسن یوسفی اشکوری
منابع [ویرایش]
|
|||||||||||||||||
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون سیاست است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
