استقلال اسکاتلند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اسنقلال اسکاتلند (اسکاتلندی: Scots unthirldom،گیلی اسکاتلندی: Neo-eisimeileachd na h-Alba) هدف سیاسی احزاب سیاسی، افراد و گروههای ذی‌نفوذ برای اسکاتلند، یکی از کشورهای پادشاهی متحد، است تا دوباره تبدیل به یک حاکمیت مستقل شود.

دولت اسکاتلند اعلام کرده قصد دارد در اواخر سال ۲۰۱۴ رفراندومی برای استقلال برگزار کند.

قانونیت[ویرایش]

پارلمان پادشاهی متحد بر کل پادشاهی متحد حاکمیت دارد.[۱] ادعای استقلال مورد حمایت لرد بینگهتم قاضی کل بریتانیا قرار گرفت.[۲] قانونیت اعلام استقلال یک کشور از پادشاهی متحد نظیر جمهوری ایرلند مشخص نیست. [۳]

مشروعیت[ویرایش]

منشور ملل متحد به انسانها حق تعیین سرنوشت اعطا کرده و اعلامیه جهانی حقوق بشر هم حق انسان برای تغییر ملیت را تضمین کرده‌است. پادشاهی متحد هردو این اسناد را امضا کرده‌است.[۴] سیاستمداران در پارلمانهای بریتانیا و اسکاتلند از جمله نخست وزیران سابق بریتانیا جان میجر و مارگارت تاچر، حق مردم اسکاتلند برای تعیین سرنوشت را به رسمیت شناخته‌اند.[۵]

حمایت از استقلال[ویرایش]

سرشناس ترین حامی استقلال اسکاتلند حزب ملی اسکاتلند است.

دلایل موافقت با استقلال عبارتند از:

  • اصل تعیین سرنوشت: مردم اسکاتلند خود برای اسکاتلند تصمیم خواهند گرفت.[۶]
  • اعمال کنترل بر دفاع و سیاست خارجی اسکاتلند به این معناست که اسکاتلند می‌تواند انتخاب کند مثلاً دیگر در دریاهایش سلاح هسته‌ای نداشته باشد و دیگر عضوی از ناتو نباشد.[۷]
  • دسترسی به بودجه‌های نفتی به معنای بودجه‌های بیشتر مستقیماً برای اسکاتلند است. در دهه ۱۹۷۰ شعار استفاده شده برای این منظور این نفت اسکاتلند است بود.[۸]

مخالفت با استقلال[ویرایش]

جریانی مخالف استقلال و مدافع استمرار اتحاد با انگلستان، ویلز و ایرلند شمالی هم وجود دارد. سه حزب سیاسی اصلی بریتانیا از آن جمله‌اند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]