دین ابراهیمی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
عنوان دینهای ابراهیمی در مطالعه تطبیقی دینهایی استفاده میشود که از سنت باستانی ابراهیم در نوشتههای سامی الهام میگیرند. یهودیت، مسیحیت، اسلام و دین بهائی در این طبقه قرار میگیرند[۱][۲]. در بعضی موارد دینهای مورمون، سیک، و دیگر موارد وابسته در این طبقهبندی اشاره میشوند[۳]. در عین حال، ممکن است خود پیروان این دینها باور متفاوتی داشته باشند. برخی یهودیان معتقدند مسیحیت یک دین ابراهیمی نیست[نیازمند منبع]. بعضی یهودیان و مسیحیان هم باور دارند که اسلام دینی ابراهیمی نیست. بهائیان دین خود را ادامه سایر ادیان مانند یهود، مسیحیت و اسلام میدانند بنابراین مدعی ابراهیمی بودن دین خود هستند. در حالی که اسلام دین بهائی را به رسمیت نمیشناسد.مورمون ها هم خود را ابراهیمی می دانند در حالیکه یهودیان و مسیحیان آن را به رسمیت نمی شناسند[نیازمند منبع].مذهب رستافران هم خود را ابراهیمی می دانند.
ابراهیم از پیامبران (یا یکی از سه شهپدر در سنت یهود) سامی است که داستان او در تورات و قرآن با اختلافات جزئی آمده است. مسلمانان معتقدند ابراهیم به مکه آمده است و کعبه را بازسازی کرده است اما بعضی یهودیان چنین چیزی را باور ندارند و معتقدند پیامبر اسلام از نام ابراهیم سوء استفاده کرده است[نیازمند منبع].
ادیان ابراهیمی همگی معتقد به تئوری پیامبری هستند، یعنی معتقدند خداوند افرادی را انتخاب میکند و برای آنها پیغامهایی را بطور مستقیم یا با واسطه یک فرشته ارسال میکند. تئوری پیامبری در بعضی ادیان غیر ابراهیمی خدامحور میتواند یک خرافه و حتی کفر به شمار رود.
دینهای ابراهیمی یکی از سه گروه بزرگ دینی هستند. دو گروه دیگر عبارتاند از دینهای دارمایی و دینهای تائویی.[۴]
[ویرایش] منابع
- ↑ ادیان ابراهیمی
- ↑ سایت موسسه گفتگوی ادیان
- ↑ Lubar Institute for the Study of Abrahamic Religions (انگلیسی). Why Abrahamic? (در تاریخ ۲۰۰۵-۲۰۰۷).
- ↑ نوشتار دینهای دارمایی در ویکیپدیای انگلیسی، بازدید ۲۶ آوریل ۲۰۰۷..
