هویزه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
هویزه
کشور  ایران
استان خوزستان
شهرستان هویزه
بخش مرکزی
مردم
جمعیت ۱۹٬۴۸۱ نفر (۱۳۹۵)
رشد جمعیت ۲۱٪+ (۵سال)
شناسهٔ ملی خودرو  ایران
کد آماری ۱۲۸۵


هُوِیزه (در عربی: الحُویَزه)[۱] (در فارسی:هویزه و همچنین خوزگان)[۲][۳][۴] مرکز شهرستان هویزه در استان خوزستان است.

نام این شهر که در مقطعی هوزگان بود که در سال ۱۳۶۲ خورشیدی با دستور دولتی به هویزه تغییر یافت.[۵]

جمعیت[ویرایش]

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱۹٬۴۸۱ نفر (در ۴٬۹۰۴ خانوار) بوده است.[۶]

جمعیت تاریخی
سال جمعیت  %±
۱۳۶۵ ۲٬۲۵۲
۱۳۷۰ ۸٬۱۲۹ ۲۶۱٫۰ ٪
۱۳۷۵ ۱۴٬۰۳۲ ۷۲٫۶ ٪
۱۳۸۵ ۱۴٬۴۲۲ ۲٫۸ ٪
۱۳۹۰ ۱۶٬۱۵۴ ۱۲٫۰ ٪
۱۳۹۵ ۱۹٬۴۸۱ ۲۰٫۶ ٪

تاریخچه[ویرایش]

مزار شهدای هویزه

هویزه یکی از شهرهای شهرستان هویزه در غرب این استان است که بخاطر جنگ ایران و عراق شهرت دارد. این شهر با یورش نیروهای عراقی تصرف شد و بطور صد در صد تخریب گردید. تنها آثار باقی‌مانده از شهر، قدم‌گاه عباس و خرابه‌های چند ساختمان است.

اکثر ساکنین این شهر از طوایف عرب بوده و به زبان عربی سخن می‌گویند.. طوایف معروف این شهر کوت، نیس، بنی ساله (بنی صالح)، جرف و ساکی می‌باشند.

این شهر قدمت زیاد دارد و ابن بطوطه درمورد آن در کتابش می‌نویسد و زمانی در این شهر حوزه علمیه بزرگی بود که قریب به چهارصد مجتهد داشت و از اندلس و نجف در آن درس می‌خواندند و اخیراً آیت جزایری هویزه را بعنوان پایتخت فرهنگی استان خوزستان معرفی کرد.

از جمله علمای اهل هویزه:

  • علامه شیخ محمد کرمی الحویزی
  • عبدالحسین الحویزی
  • مفسر نور الثقلین.[۷]

خاستگاه نامگذاری[ویرایش]

به گفته راجر سیوری، خوزستان سرزمین مردمان خوزی یا هوزی یا حوزی (که استرابون و پلینیوس از آن به اسم اوکسی[۸] ذکر کرده‌اند) است. این استان با عیلامیان باستان و شوش کم و بیش مرتبط است. نام اهواز، شوش و هویزه منعکس کننده ساکنین این منطقه در زمان عیلامیان بوده است.[۹] واژهٔ خوز در عربی به صورت هوز و گاه به صورت حوز درآمده است. کلمه اهواز نیز در عربی جمع هوز می‌باشد که خود معرب خوز است و اهواز به معنای خوزی‌ها یا هوزی‌ها که در متون اسلامی به اسم مدینه الاهواز به معنای شهر خوزی‌ها آمده است و کلمهٔ هویزه هم بر وزن فُعیله به معنای خوز کوچک نیز از همین ریشه گرفته شده است.

تاریخ[ویرایش]

این شهر توسط شاپور دوم ساخته شد و در زمان خلیفه طائی ۳۸۱–۳۶۳ ه‍.ق / ۹۷۴–۹۹۱ م توسط دوبیس بن عفیف بن اسدی بازسازی شد[۱۰]

منابع[ویرایش]

  1. لغتنامه دهخدا
  2. هوزگان را می‌توان در سرور تحت شبکه نام‌های جغرافیایی از راه این لینک یافت. جعبه Advanced Search را باز کرده و کد -۳۰۶۷۱۸۰ را وارد کنید و جستجو دیتابیس را بزنید.
  3. Traveling Luck for Hūzgān, Khūzestān, Iran
  4. National Geospatial-Intelligence Agency, Bethesda, MD, USA
  5. پایگاه اطلاعات قوانین و مقررات کشور. بازدید: ژوئیه ۲۰۱۱.
  6. «تعداد جمعیت و خانوار به تفکیک تقسیمات کشوری براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵» (اکسل). درگاه ملی آمار. 
  7. راهیان نور
  8. uxii
  9. R.M.SAVORY ,"khuzistan",Encyclopedia of islam,vol 5,page 80,brill,1986
  10. Lassner، J.. «Ḥawīza». Encyclopaedia of Islam, Second Edition. بازبینی‌شده در ۲۰۱۲-۰۴-۰۳.