شهرستان آغاجاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شهرستان آغاجاری
اطلاعات کلی
کشور ایران Flag of Iran.svg
استان خوزستان
مرکز آغاجاری
نام‌های پیشین سنتریلی (center oil یعنی

مرکز نفت ، میدان جعفر)

سال شهرستان شدن ۱۳۹۱[۱]
مردم
جمعیت نفر[۲]
مذهب شیعه
داده‌های دیگر
پیش‌شماره تلفنی ۰۶۱
شهرها
آغاجاری
تعداد بخش‌ها
مرکزی، جولکی

شهرستان آغاجاری، از شهرستان‌های استان خوزستان در جنوب غربی ایران است.

هیئت وزیران ایران در مردادماه سال ۱۳۹۱ با ایجاد شهرستان آغاجاری به مرکزیت شهر آغاجاری از ترکیب بخش‌های مرکزی به مرکزیت شهر آغاجاری و جولکی به مرکزیت روستای جولکی از ترکیب دهستان‌های سرجولکی و آب باران در تابعیت استان خوزستان موافقت کرد.[۳]

تقسیمات کشوری[ویرایش]

تاریخچه شهر[ویرایش]

آغاجاری شهری است در استان خوزستان. آغاجاری یا آغاجری از مناطق نفت‌خیز اما محروم ایران می‌باشد. جمعیت آن بیش از پانزده هزار نفر است که از طوایف بختیاری، ترک و عرب تشکیل شده است. اکثر مردم مهاجرینی می‌باشند که قبل از سال ۱۳۱۷ در پی کشف نفت در طلب کار به این منطقه مهاجرت کرده و ماندگار شدند. آغاجاری با دارا بودن مخزن نفتی بالغ بر ۱۰ میلیارد بشکه نفت یکی از بزرگترین مناطق نفتخیز جهان به حساب می‌آمد. در ابتدا روزانه ۲۵۶۰۰۰ بشکه نفت از چاه‌های این منطقه استخراج می‌شد. این شهر دارای آب و هوای بسیار گرم می‌باشد گرمای هوا در تابستان ممکن است از ۵۵ درجه سانتیگراد نیز تجاوز نماید.

عملیات حفاری نفت در سال ۱۳۰۵ هجری – شمسی در آغاجاری آغاز گردیده، چاه شماره ۳ آن در سال ۱۳۱۷ هجری –شمسی به نفت رسید و نخستین محموله نفتی آن در سال ۱۳۲۳ هجری-شمسی به وسیله خط لوله به آبادان فرستاده شد. در سال ۱۳۲۹ هجری-شمسی این نقطه با تولید تقریباً نیمی از حجم فرآورده‌های نفتی ایران از ۱۶ چاه عنوان بزرگترین حوزه نفتی کشور را به دست آورد. در همین ایام با ۵۹۷۷ کارمند که ۱۷۵ نفر انگلیسی بودند و با امکانات رفاهی از قبیل یک بیمارستان ۵۰ تختخوابی، ۳ درمانگاه، سینما، استخر، زمین‌های ورزشی گلف و دیگر تأسیسات عمومی، ناحیه‌ای آباد بوده است.

در سال ۱۳۳۶ با بهره‌برداری از ۲۳ چاه و استخراج ۱۸/۵ تا ۱۹ میلیون تن نفت، آغاجاری همچنان از بزرگترین مراکز نفتی ایران به شمار می‌آمد و تا سال ۱۳۳۷ هجری-شمسی مقدار نفت خام استخراجی آن به یک میلیارد بشکه و در سال ۱۳۴۳ تعداد ۶۹ حلقه چاه به ثبت رسیده است.

طبق اظهارات افرادی که سال ها در این منطقه رفت و آمد داشته اند شرکت نفت در آن سال ها اقدام به ایجاد محیطی بسیار آباد و زیبا در این منطقه نموده .ورود به این منطقه برای افرادی عادی بسیار مشکل بوده است . همچنین تعداد خارجیان ساکن در این منطقه که برای شرکت نفت کار می کردند ، نسبتاً زیاد بوده است .

با توجه به نیاز شرکت نفت به کارگران ، تعدادی از مردم از شهرهای مختلف کشور برای کار به این منطقه آمده اند و کم کم در کناره های شهر سکونت نموده اند. اولین محل مسکونی غیر شرکتی در محلی به نام « حسینیه ی طالقانی » به وجود آمد که عموماً مردم مستضعف و محروم با روی هم گذاشتن خشت و گل سرپناهی برای خود می ساختند که شرکت نفت هم با اعمال زور گاهی آن را خراب می کرد. مردم عادی حق استفاده از امکانات شرکت نفت از قبیل سینما و استخر و … را نداشتند و فقط می توانستند تماشاگر تفریح خارجی ها و مهندسین باشند و فاصله ی طبقاتی در قبل از پیروزی انقلاب در منطقه مشهود بود. افرادی که در آن سال ها در منطقه بوده اند ، به صورت مکرر از تبعیض و نابرابری صحبت می نمایند.

بعدها شرکت نفت تصمیم به جابجائی کرده و مرکز اداری از آغاجاری به امیدیه منتقل گردید که با ساخت منازل شرکتی در امیدیه ، زمینه های مهاجرت به آنجا فراهم می شود و به مرور کار جابجایی پرسنل و وسایل آغاز می گردد و با رفتن مردم، بسیاری از ساختمان ها ویران می شود و تعدادی خانه های قدیمی و مخروبه باقی می ماند که در اختیار پرسنل ادارات قرار می گیرد . افول و ویرانی منطقه هم با این هجرت آغاز می شود و از آن تاریخ از شرکت نفت فقط آتش چاه های نفت و دودهایی باقی ماند که با حیات و زندگی مردم عجین شده است . تا قبل از پیروزی انقلاب به این شهر رسیدگی نمی شده است و از اختصاص امکانات به این منطقه خودداری می شده است و رژیم منحوس پهلوی شهری که ثروت کشور را تأمین می کند و باعث آبادانی و عمران شهرهای بزرگ است را با بی توجهی به ویرانه تبدیل می کند تا مردم آن را به هجرت ترغیب کند و بتواند هر چه بیشتر شیره ی آن را بکشد و بعد از دوران انقلاب تا حدودی توجهاتی به این شهر شد ولی باز هم به فراموشی سپرده شد بخصوص بعد از تقسیم ناعادلانه ی منطقه آغاجاری که امیدیه و میانکوه از شهر آغاجاری جدا شدند . البته در یکی دو سال اخیر دولت عنایات و توجهاتی به این شهر نموده که باعث پیشرفت هایی گردیده.[۴]

کوه‌های مهم منطقه[ویرایش]

  • کوه بنید
  • کوه سرخ

سازند آغاجاری (فارس بالایی یا آواری)[ویرایش]

نام سازند آغاجاری از شهرستان آغاجاری واقع در میانه یال جنوبی میدان نفتی آغاجاری در ۱۳۰ کیلومتری جنوب شرقی اهواز اقتباس شده است. این سازند شامل ۲۹۶۶ متر تناوب ماسه سنگ‌های آهکی قهوه‌ای تا خاکستری و مارن‌های قرمز رنگ با رگه‌های ژیپس و بالاخره سیلتستون‌های قرمز رنگ می‌باشد. این سازند در گذشته به نام طبقات قرمز رنگ نیز خوانده می‌شده است. سازند آغاجاری بر روی سازند مارنی میشان قرار گرفته و سازند گنگلومرای بختیاری آن را می‌پوشاند.[۵]

موقعیت جغرافیایی[ویرایش]

فاصله آغاجاری تا مراکز استان‌ها[ویرایش]

  1. اراک - ۶۹۳ کیلومتر
  2. اردبیل - ۱۲۸۶ کیلومتر
  3. ارومیه - ۱۲۰۹ کیلومتر
  4. اصفهان - ۵۳۵ کیلومتر
  5. اهواز - ۱۴۷ کیلومتر
  6. ایلام - ۵۹۴ کیلومتر
  7. بجنورد - ۱۶۲۳ کیلومتر
  8. بندر عباس - ۹۵۶ کیلومتر
  9. بوشهر - ۲۸۰ کیلومتر
  10. بیرجند - ۱۲۹۷ کیلومتر
  11. تبریز - ۱۳۱۸ کیلومتر
  12. تهران - ۹۸۰ کیلومتر
  13. خرم‌آباد - ۴۷۳ کیلومتر
  14. رشت - ۱۱۷۴ کیلومتر
  15. زاهدان - ۱۴۴۲ کیلومتر
  16. زنجان - ۱۰۲۹ کیلومتر
  17. ساری - ۱۲۴۴ کیلومتر
  18. سمنان - ۱۱۰۴ کیلومتر
  19. سنندج - ۷۵۴ کیلومتر
  20. شهرکرد - ۴۴۲ کیلومتر
  21. شیراز - ۳۷۹ کیلومتر
  22. قزوین - ۱۰۰۳ کیلومتر
  23. قم - ۸۴۳ کیلومتر
  24. کرج - ۱۰۱۷ کیلومتر
  25. کرمان - ۹۴۵ کیلومتر
  26. کرمانشاه - ۶۲۶ کیلومتر
  27. گرگان - ۱۳۷۸ کیلومتر
  28. مشهد - ۱۷۸۱ کیلومتر
  29. همدان - ۷۲۶ کیلومتر
  30. یاسوج - ۲۷۷ کیلومتر
  31. یزد - ۶۶۶ کیلومتر[۶]

فعالین شهرستان نمودن آغاجاری[ویرایش]

در زمینه ی شهرستان شدن آغاجاری تعدادی از افراد بسیار وقت گذاشته و زحمات زیادی را متحمل شدند که لازم است مردم با آن ها بیشتر آشنا شوند. البته بیشتر آن ها گمنام و بدون جنجال وارد شدند و دنبال گزارش کار برای خود نبودند ولی وظیفه ی مردم آغاجاری است که آن ها را بشناسند و قدردان آن ها باشند : 1- مهندس احمد طواف شهردار آغاجاری: ده ها بار به تهران و اهواز و شهرهای مختلف رفت و با افراد متعدد رایزنی نمود تا بحث شهرستان شدن آغاجاری را به جایی برساند و بعضاً بقه دلیل رفت و آمد زیاد زیر سئوال رفت ولی دست از کار نکشید تا نتیجه گرفت... 2- اعضای شورای اسلامی شهر دوره ی سوم : این افراد هم دوش به دوش شهردار به این طرف و آن طرف رفتند. مکاتبات کردند. رایزنی نمودند و به دلیل همین فعالیت ها و رفتن به روستا ها و جلب رضایت آنها نقش مهمی داشتند. 3- سردار شکیبا : او هم که در همین کوچه ، پس کوچه های شهر آغاجاری رشد و نمو نموده بود ، کمک کار و یاری دهنده ی شهردار و اعضای شورای شهر بود و در بسیاری از رایزنی ها حضور فعال داشت. 4- سید محمد موحد نماینده وقت مجلس شورای اسلامی : او که یک دوره نماینده ی بهبهان بود ، با حضور در آغاجاری طعم فقر و محرومیت را چشید و لمس نمود و مردانه به کمک شهردار و شورای شهر آمد. در تهران با رایزنی با وزیر کشور ، رئیس جمهور کار شهرستان شدن را تسهیل نمود و جای او در جشن شهرستان شدن آغاجاری خالی بود. 5- سید جعفر حجازی استاندار وقت خوزستان این استاندار محبوب خوزستان ، پس از اولین نشست معتمدین ، اعضای شورای شهر ، شهردار آغاجاری ، حاج آقا موحد و یکی از نمایندگان شهرهای اطراف و آشنایی بیشتر با مشکلات این منطقه ی محروم تا گرفتن نتیجه دستور پیگیری را داد.البته نمی توان نقش حمایت مردمی ، مکاتبات مسئولین امنیتی و پیگیری بعضی از مسئولین دیگر را نادیده گرفت. خداوند به همه ی آنان جزای خیر دهد و در امور زندگی موفق باشند.

منابع[ویرایش]

  1. «بانک اطلاعات تقسیمات کشوری». وب‌گاه رسمی وزارت کشور ایران. بازبینی‌شده در آبان ۱۳۸۹. 
  2. «نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۸۵، جمعیت تا سطح آبادی بر حسب سواد»(فارسی)‎. وب‌گاه رسمی مرکز آمار ایران. بازبینی‌شده در آبان ۱۳۸۹. 
  3. خبرگزاری ایسنا: شهرستان آغاجاری به نقشه تقسیمات کشوری اضافه شد. ۳ مرداد ۱۳۹۱.
  4. شهرداری آغاجاری: شهر .
  5. سازند آواری آغاجاری، وبسایت شرکت ملی نفت ایران.
  6. مسافت مسیر جاده‌ای آغاجاری به اهواز، سایت بهراه.