بستان (دشت آزادگان)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بستان
کشور ایران
استانخوزستان
شهرستاندشت آزادگان
بخشبخش بستان
مردم
جمعیت۷٬۳۳۰
اطلاعات شهری
پیش‌شمارهٔ تلفن۶۱۲
شناسهٔ ملی خودرو ایران


بستان شهری از توابع شهرستان دشت آزادگان استان خوزستان. این شهر در مرز غربی خوزستان در ۸۵ کلیومتری مرکز استان خوزستان شهر اهواز و در مجاورت استان میسان عراق شهر العماره کشور عراق می‌باشد. عشيره السواري (سُواري)، اولين ساكنين بستان هستند: حاج عبدالغفار نجم الملك، فرستاده ناصرالدين شاه در سال 1299هجري از بستان بازديد داشته است وي در كتاب سفرنامه عربستان(خوزستان) آورده است، اهل بستيين سواري، بيست نفر كپرنشين اند(دبير سياقي، ص63). تپه تاريخي و بقاياي شهر طيب در شمال شرق بستان قرار دارند، در ميان راه بستان- شوش آرامگاههاي سيد طاهر ابوعربيده و سيد عبود و تپه هاي باستاني بقاياي شهرهاي دوره هاي عيلامي و اسلامي، بصنا، بيروت، متوث، كرخه و تشان نيز قرار دارند. این شهر در دوران قبل از جنگ از رونق خاصی برخوردار بوده‌است این شهر از شمال به شهرستان شوش وصل می‌باشد و در ۲۰ کیلومتر شمالی این شهر تپه‌های مرتفع مشداخ نزدیک روستای ام الدبس می‌باشد. در این شهر و در کنار این تپه‌ها جنگل سرسبز معروف به‌ ام‌الدبس که محل تفریح ساکنان شهرهای استان در فصل زمستان می‌باشد. در ۲۰ کیلومتر شمال غرب این شهر بازارچه مرزی معروف چذابه قرار دارد که در سال ۱۳۸۵ به‌طور رسمی افتتاح گرددید. این بازارچه محصولات کشاورزی -لبنی-ساختمانی-تولیدات داخلی به کشور عراق صادر می‌کند.

مردم بستان عرب هستند. بستان به خاطر نبردهای نیروهای ایرانی و عراقی در جنگ ایران و عراق شهرت دارد. نیروهای عراقی به قصدرسیدن به اهواز، در چهارم مهر ماه ۱۳۵۹ شهر بستان را به اشغال خود درآوردند. اما در هشتم مهر ماه ۱۳۵۹ این شهر موقتاً آزادگردید. در بیست‌و یکم مهر ۱۳۵۹ برای بار دوم این شهر به اشغال ارتش عراق درآمد و تا عملیات طریق‌القدس در دهم آذر ماه ۱۳۶۰ در اشغال باقی ماند.

منطقه چذابه در ۲۰ کیلومتری (شمال) این شهر قرار دارد. روستاهای این شهر شامل فنیخی-عبیات -سابله-شماريه- ام الدبس-سويبله- چذابه- سيديه- صاهندي- حميداني مچریه-دفار-رمیم-کسر- دبيه - ابوجاموسه می‌باشند.

منابع[ویرایش]

  • سايت فرمانداري دشت آزادگان(دشت ميشان) و استانداري خوزستان
  • دبير سياقي، سفرنامه خوزستان، حاج عبدالغفار نجم الملك، ص63.