تابعین
| از سلسله مقالات دربارهٔ: |
| اسلام |
|---|
 |
تابعین افرادی هستند که یک یا چند تن از صحابه را ملاقات کرده و به رسالت پیامبر اسلام ایمان داشته و با ایمان از دنیا رفتهاند ولی پیامبر اسلام را ملاقات نکردهاند.[۱] تابعین اسم جمع است و مفرد آن «تابعی» است.
استثنائات تابعین
[ویرایش]کسانی که در زمان صحابه نفاق آنها آشکار شده و نیز کسانی که بر اساس اعتقادات اهل سنت هدایت یافته نیستند (مانند خوارج)، جزو تابعین محسوب نمیشوند. کسانی که در زمان حیات صحابه، احکام و شریعت اسلام را رعایت نکردهاند و فسق آنها آشکار شدهاست (مانند یزید پسر معاویه) نیز جزو تابعین بهشمار نمیآیند.
تعریف اهل سنت
[ویرایش]مسلمانان شاخهٔ اهل سنت، «تابعی» را چنین تعریف میکنند:
مسلمانی که دستکم یکی از یاران محمد را دیده باشد.
بر راه راست بوده باشد («الرّاشدون»).
در همان حال درگذشته باشد. بنابراین خوارج را با وجود دیدن بسیاری از یاران محمد، تابعی نمیدانند.
مسلمانان اهل سنت همچنین تابعین را بهترین نسل پس از یاران میشمارند. بر پایهٔ روایت اهل سنت، محمد گفته است: «بهترین مردم کسانی هستند که در دوران من زندگی میکنند، سپس کسانی که پس از آنان میآیند، و سپس کسانی که پس از نسل دوم میآیند».[۲]
بیشتر دانشمندان مسلمان، تابعین را به سه دسته تقسیم کردهاند:[۳]
شاگردان یارانی که پیش از فتح مکه اسلام آوردند.
شاگردان یارانی که پس از فتح مکه اسلام آوردند.
شاگردان یارانی که هنگام درگذشت محمد هنوز به بلوغ نرسیده بودند.
فهرست تابعین
[ویرایش]نخستین تابعی که درگذشت، زید بن معمر بن زید بود، سی سال پس از هجرت، و آخرین کسی که درگذشت، خلف بن خلیفه بود که در سال ۱۸۰ هجری قمری درگذشت. با این حال، چون جایگاه تابعی بودن خلف بن خلیفه از سوی دانشمندان برجسته به شدت مورد تردید قرار گرفته است، آخرینِ آنان شاید جریر بن حازم باشد که در سال ۱۷۰ هجری قمری درگذشت. بنابراین بسیاری از تابعین، مأمور به حفظ سنتهای اسلامی از روزگار یاران تا نسلهای بعدی مسلمانان شدند.[۳]
عبدالرحمان بن ابی لیلی کندی (د. ۷۰۱)، راوی سنتهایی دربارهٔ علی و یاران، که به قیام ابن الاشعث پیوست و در نبرد دیرالجماجم کشته شد.[۴]
ابو حنیفه (۸۰ - ۱۵۰ هجری قمری)[۵][۶]
عطاء بن ابی رباح (د. ۱۰۶ هجری قمری)[۷]
حسن بن محمد بن حنفیه (د. ۱۰۰ هجری قمری)
حسن بصری (۲۱ - ۱۱۰ هجری قمری)
ابن شهاب زهری (د. ۱۲۴ هجری قمری)[۷]
مسروق بن اجدع (د. ۱۰۳ هجری قمری)[۷]
قاسم بن محمد بن ابی بکر (د. ۱۰۳ هجری قمری)[۷]
سعید بن مسیب (د. ۹۳ هجری قمری)[۷]
عبیدالله بن عبدالله (د. ۹۸ هجری قمری)[۷]
عروه بن زبیر (د. ۹۴ هجری قمری)[۷]
یحیی بن سعد (د. ۱۴۳ هجری قمری)[۷]
زید بن علی (د. ۷۴۰ میلادی (۱۲۲ هجری قمری؟))
پانویس
[ویرایش]- ↑ ابن صلاح، ۱۷۹؛ ابن حجر، ۶۶؛ مامقانی، ۳۳۲
- ↑ "CRCC: Center For Muslim-Jewish Engagement: Resources: Religious Texts". www.usc.edu. Archived from the original on 2008-12-05.
- 1 2 Siddiqi, Muhammad (1993). Hadith Literature (PDF). Oxford: The Islamic Texts Society. p. 29. ISBN 0946621381.
- ↑ Morony, Michael G. (1984). Iraq after the Muslim Conquest. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. pp. 435, 467. ISBN 0-691-05395-2.
- ↑ Meri, Josef W. (October 31, 2005). Medieval Islamic Civilization: An Encyclopedia (به انگلیسی). Routledge. p. 5. ISBN 9781135456030.
Abu Hanifa is counted among the most illustrious of the Tabi'un (literally “the successors,”which refers to the second generation of Muslims), and some sources relate that he met at least four Companions of the Prophet
- ↑ Öncü Sûfîlerden Fudayl b.‘Iyâd’ın (öl. 187/802) İlmî Şahsiyeti." Şırnak Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 11.24 (2020): 159-185. "..Tabi'un are the people who followed Sahaba, the companions of the prophet), is one of the important names in the history of Islamic science. Fudayl, who was an Arab, spent his life in three regions: Khorasan, Kufa, and Mecca. Names such as Abu Hanifa, Mansur bin Mu'temir.."
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 USC-MSA Compendium of Muslim Texts بایگانیشده در ۲۰۰۶-۰۷-۱۵ توسط Wayback Machine
- ↑ Hazrat Ali bin Usman Al-Hujwiri (2001). The Kashf Al-Mahjub:A Persian Treatise on Sufism. Justice Karam Shah. Zia-ul-Quran Publications Lahore Pakistan.
- ابن صلاح، عثمان بن عبد الرحم، مقدمة ابن الصلاح، به کوشش ابو عبد الرحمن صلاح بن محمد بن عویضة، دارالکتب العلمیة، بیروت، ۱۴۱۶ق/ ۱۹۹۵م
- ابن حجر، احمد بن علی، نخبة الفکر فی مصطلح اهل الاثر، دار طریق للنشر والتوزیع، ریاض، ۱۴۲۲ق/ ۲۰۰۱م
- مامقانی، عبد لله، مقباس الهدایة فی علم الدرایة، به کوشش محمد رضا مامقانی منشورات دلیل ما، قم، ۱۳۸۵ ش/ ۲۰۰۶م