اسلام و جانوران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از حیوانات در اسلام)
پرش به: ناوبری، جستجو

جانوران در اسلام مرتبه پایین‌تری از انسان دارند و انسان «اشرف مخلوقات» دانسته شده است(طبق قرآن آیه ۷۰ سوره اسرا)با این حال از مسلمانان خواسته‌شده که با جانوران به ملایمت و مهربانی رفتار کنند، و از بدرفتاری با آنها بپرهیزند.

در قرآن[ویرایش]

قرآن، برای جانوران مرتبه پایین‌تری از انسان‌ها قائل است و انسان را اشرف مخلوقات می‌داند؛ با این حال قرآن از مسلمانان خواسته‌است که با جانوران به ملایمت و مهربانی رفتار کنند، و از بدرفتاری با آن‌ها بپرهیزند. بر اساس قرآن، جانوران نیز هماهنگ با تمام آفرینش، به ستایش خدا می‌پردازند؛ هرچند این ستایش به زبان آدمیان فهمیده نمی‌شود.[۱] قرآن صریحاً خوردن گوشت جانوران را جایز شمرده است؛[۲] هرچند برخی صوفیان به گیاهخواری روی آورده‌اند، اما منع خوردن گوشت جانوران جایی در قرآن و سنت ندارد. خوردن گوشت خوک، گوشت سگ و مردار در اسلام ممنوع شده است؛ همچنین جانورانی که در حین ذبح آنها نام غیرخدا برده می‌شود، نباید خورده شوند.

در قرآن، بیش از دویست آیه به موضوع جانوران می‌پردازد، و نام سی و پنج جانور در قرآن آمده است و شش سوره به نام‌های جانوران نام‌گذاری شده‌اند. واژه «حیوان» در قرآن تنها برای اشاره به جهان آخرت به کار رفته‌است، و برای جانوران، واژه دابه استفاده شده‌است.

سنت[ویرایش]

بر اساس سنت، قفس کردن جانوران، زدن آنها و واداشتن آنها به جنگ با یکدیگر برای سرگرم کردن انسان‌ها، ممنوع است. کشتن جانوران، ولو جانوران کوچک، در حج برای محرم ممنوع است. محمد، شترش قسوه و گربه‌اش معزه را بسیار دوست می‌داشت. قربانی کردن جانوران بعد از سفر حج واجب است.

اسلام و سگ[ویرایش]

در بسیاری از جوامع اسلامی سگ موجودی حقیر است، حرام و نجس (نجس العین) خوانده می‌شود؛ به طوری که دست زدن یا لمس بدن یا هرگونه ارتباط دوستانه با این حیوان نهی شده‌است.[۳] این درحالی است که امروزه گرایش به داشتن سگ به عنوان حیوان خانگی در کشورهای اسلامی از جمله ایران افزایش یافته است. در ایران بر اساس قوانین جمهوری اسلامی که اسلام‌محور است، آوردن سگ در خیابان و مراکز عمومی و تجمعات غیرقانونی است و گاهی مشمول مجازات و پیگرد است. وضعیت زیستی این حیوان در این کشور همواره مورد انتقاد فعالان حقوق حیوانات بوده است.

دیدگاه صادق هدایت[ویرایش]

در داستان کوتاه سگ ولگرد نوشته نویسنده شهیر ایرانی صادق هدایت، به طور کنایی با اشاره غیرمستقیم به احکام مربوط به نجاست سگ، از این حیوان در سطر انتقادی اش تحت عنوان حیوانی یاد کرده‌است که «همه محض رضای خدا او را می‌زدند و به نظرشان خیلی طبیعی بود سگ نجسی را که مذهب نفرین کرده و هفت تا جان دارد برای ثواب بچزانند!».

نجاست سگ و ارتباط با افسانه‌های پیشا-اسلامی[ویرایش]

از سوی دیگر روایت مشهوری از پیامبر اسلام نقل شده است که در آن محمد ابن عبدالله سگی که از تشنگی در حال مردن بود را با نوشاندن یک کاسه آب (از سهم خودش) نجات می‌دهد. برخی ضاحب‌نطران نجس بودن سگ (به‌ویژه سگ سیاه) را از نظر برخی فقهای اسلامی، به افسانه‌های پیشا-اسلامی مردم عرب مرتیط دانسته‌اند؛ از این رو این حکم را غیر اسلامی می‌دانند.[۴]

حکم نجاست سگ در اسلام[ویرایش]

روايات خريد و فروش سگ[ویرایش]

برخی از روايات اسلامی وارد شده، خريد و فروش سگ را نهي کرده و بهاي آن را «سُحت» (حرام) مي دانند. مانند:

1- عَنْ عَبْدِ اللَّهِ الْعَامِرِيِّ، قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ(ع) عَنْ ثَمَنِ الْکَلْبِ الَّذِي لَا يَصِيدُ؛ فَقَالَ: سُحْتٌ؛ وَ أَمَّا الصَّيُودُ فَلَا بَأْسَ.

از جعفر صادق در مورد بهاي سگي که شکاري نيست، سوال شد. او گفت: سُحت (حرام) است؛ اما (گرفتن بهاي) سگ صيد اشکالي ندارد.

2- عَنِ الرِّضَا(ع) فِي حَدِيثٍ قَالَ: وَ ثَمَنُ الْکَلْبِ سُحْتٌ.

علی ابن رضا در سخني گفت: بهاي سگ، سُحت (حرام) است.

3- عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ(ع) عَنْ ثَمَنِ کَلْبِ الصَّيْدِ؛ قَالَ: لَا بَأْسَ بِثَمَنِهِ وَ الْآخَرُ لَا يَحِلُّ ثَمَنُهُ.

ابي بصير از جعفر صادق امام ششم شیعیان، از بهاي سگ شکاري سوال کرد، جعفر صادق گفت: اشکالي ندارد؛ اما بهاي ديگر سگها حلال نيست.

4- فِي حَدِيثٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ(ص) قَالَ: ثَمَنُ الْخَمْرِ وَ مَهْرُ الْبَغِيِّ وَ ثَمَنُ الْکَلْبِ الَّذِي لَا يَصْطَادُ مِنَ السُّحْتِ.

محمد ابن عبدالله، پیامبر اسلام در سخني گفت: بهاي شراب ، بهاي زناکار، و بهاي سگي که شکار نمي کند، سُحت (حرام) است.

5- عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ الْوَشَّاءِ، عَنِ الرِّضَا(ع) قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ: ثَمَنُ الْکَلْبِ سُحْتٌ وَ السُّحْتُ فِي النَّار.

علی ابن رضا گفت: قيمت سگ سُحت است و سُحت در آتش است.

اين دسته از روايات غالباً اشاره به سگ شکاری دارند، امّا شامل سگهاي ديگري هم که منفعت عقلايي دارند مي شوند، چنانکه شيخ طوسي در مبسوط، سگ گله و نگهبان را همانندِ سگ صيد مي داند. از اين روايات و سخن علما ـ که قبلا گذشت ـ استفاده مي شود: هر سگي که منفعت عقلايي داشت، خريد و فروشش جايز؛ و الّا حرام است. و اگر سگ هاي زينتي و سگ ولگرد و ... خريد و فروش آنها حرام است بخاطر اينست که يا فاقد منفعت عقلايي بوده و يا منفعت قابل توجّهي ندارند.[۵] [۶]

منابع[ویرایش]

  • ویکپدیای انگلیسی