ارزیابی اثرات زیست‌محیطی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ارزیابی پیامدهای محیط‌زیستی (به انگلیسی: Environmental impact assessment) فرایندی رسمی است که برای پیش‌بینی پیامدهای محیط‌زیستی (مثبت یا منفی) یک طرح، سیاست، برنامه یا پروژه، پیش از آغاز فرایندهای اجرایی، انجام می‌گیرد و با اقدامی پیشنهادی رسمیت می‌یابد. در بخش مشارکت‌های عمومی، ارزیابی اثرات محیط‌زیستی اغلب در مبانی روش اجرایی یا در فرایند کنترل مستندات انجام می‌شود و یا ممکن است در پی بررسی‌های قضایی اجرایی گردد. ارزیابی اثرات محیط‌زیستی ممکن است اقداماتی برای تنظیم اثرات محیط‌زیستی به سطح قابل قبول را پیشنهاد دهد.

هدف از این ارزیابی، مطمئن ساختن تفکر تصمیم گیرندگان جهت فکر کردن به اثرات محیط‌زیستی در زمان تصمیم‌گیری، یا در زمان پیشرفت پروژه می‌باشد. انجمن بین‌المللی ارزیابی اثرات، ارزیابی اثرات محیط‌زیستی را این‌گونه تعریف می‌کند: فرایند تشخیص، پیش‌بینی، ارزیابی و کاهش اثرات بیوفیزیکی، اجتماعی و دیگر اثرات مربوط به تصمیمات گرفته شده و تعهدات ایجاد شده می‌باشد.[۱] ارزیابی اثرات زیست‌محیطی اغلب موضوعاتی منحصر به فرد هستند، که هدف آن پایبندی به یک نتیجه زیست‌محیطی از پیش تعیین شده نمی‌باشد، بلکه آن‌ها به این نیاز دارند که تصمیم گیرندگان در تصمیم‌های خود ارزش‌های زیست‌محیطی را به حساب آورند و آن تصمیم را با مطالعات محیطی کامل و با جزئیات و نظرات عمومی در اثرات بالقوه زیست‌محیطی توجیه کنند.[۲]

ارزیابی‌های تأثیرات زیست‌محیطی به عنوان بخشی از مبحث افزایش آگاهی از محیط زیست، از در دهه ۱۹۶۰ آغاز شد. در ایالات متحده، با تصویب قانون سیاست ملی محیط زیست، در سال ۱۹۶۹ فرایند ارزیابی اثرات زیست‌محیطی نیز به‌طور رسمی فعالیت خود را آغاز نمود.

منابع[ویرایش]

  1. Principle of Environmental Impact Assessment Best Practice بایگانی‌شده در ۷ مه ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine." International Association for Impact Assessment. 1999.
  2. Holder, J. , (2004), Environmental Assessment: The Regulation of Decision Making, Oxford University Press, New York; For a comparative discussion of the elements of various domestic EIA systems, see Christopher Wood Environmental Impact Assessment: A Comparative Review (2 ed, Prentice Hall, Harlow, 2002).