ارتش آزاد سوریه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ارتش آزاد سوریه
(الجیش السوری الحر)
Free syrian army coat of arms.svg
نشان رسمی ارتش آزاد سوریه
فعالیت ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۱ – هم‌اکنون
کشور سوریه
وفاداری ائتلاف ملی برای انقلاب و نیروهای مخالفین سوریه
شاخه ارتش
نوع پیاده‌نظام سبک
نقش مبارزه مسلحانه
اندازه ۴۰٬۰۰۰ جنگجو[۱]
(تخمین ژوئن ۲۰۱۲)
نام مستعار جنبش افسران آزاد
(عربی: حرکة الضباط الأحرار‎)
شعار پیروزی یا مرگ![۲]
(عربی: ننتصر أو نموت‎)
رنگ‌ها سبز،  سرخ،  سفید و سیاه
مشغولیات جنگ شهری سوریه
فرماندهان
فرمانده کل عبیدالله البشیر[۳]
معاون فرمانده کل سرهنگ مالک کردی[۴]
رئیس ستاد سرهنگ احمد حجاز[۵]
رئیس شورای نظامی ژنرال مصطفی الشیخ
علامت
نماد هویت Flag of Syria (1932-1958; 1961-1963).svg

ارتش آزاد سوریه (به عربی: الجیش السوری الحر) یکی از اصلی‌ترین گروه‌های مبارز مسلح در سوریه است که بر ضد وفادارن به اسد می‌جنگد. این ارتش متشکل از افسران و سربازان جدا شده از ارتش سوریه ونیروهای مردمی است و از مهم‌ترین بازیگران خیزش سوریه به شمار می‌رود.[۶]

هفت یا هشت افسر جداشده از ارتش سوریه بیانیه اعلام موجودیت ارتش آزاد را در ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۱ منتشر کرد. این گروه «هر نیروی امنیتی که به غیرنظامیان حمله می‌کند» را دشمن خود اعلام کرده و هدف خود را نابودی نظام حاکم اعلام کرده‌است. حدود ۹۰ درصد اعضای ارتش آزاد از مسلمانان سنی هستند و اقلیتی از علویان و تعدادی از دروزها نیز در صفوف آن قرار دارند. ۱۵ درصد یگان‌های ارتش آزاد کرد و بقیه عرب هستند. یک گروه فلسطینی مستقر در اردوگاه آوارگان یرموک نیز خود را بخشی از ارتش آزاد خوانده است.

ریاست ستاد مشترک ارتش آزاد از فوریه ۲۰۱۴ به عهده عبدالله البشیر است. ارتش آزاد در شورای عالی نظامی سوریه با تعدادی از گروه‌های اسلام‌گرای میانه‌رو همکاری می‌کند و یگان‌های آن در مناطق کردنشین با همکاری یگان‌های مدافع خلق کرد و شورای نظامی سریانی با داعش می‌جنگند. در ابتدای جنگ داخلی سوریه ارتش آزاد در مناطق مختلف کشور حضور داشت اما در سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ درگیر جنگ با گروه‌های اسلامگرا شده و در مناطق شمالی کشور نیروهای اسلامگرا قدرت بیشتری پیدا کردند. در فوریه ۲۰۱۴ جبهه جنوبی ارتش آزاد با اتحاد ۵۸ یگان در جنوب کشور را تشکیل دادند و بر بیشتر مناطق استان درعا در جنوب دمشق مسلط شدند. علاوه بر پایگاه اصلی ارتش آزاد در جنوب، نیروهای ارتش آزاد در منطقه حما و حمص، حلب و ادلب نیز فعال هستند و همراه با یگان‌های مدافع خلق کرد در جنگ‌های ادامه‌دار کوبانی و تل ابیض علیه داعش شرکت کرده‌اند.[۷]

استراتژی[ویرایش]

نیروهای ارتش آزاد سوریه بیشتر از روش‌های کلاسیک جنگ چریکی مانند کمین و بمب گذاری استفاده می‌کنند. آن‌ها از تمرکز قوای خود در یک منطقه خودداری کرده و سعی می‌کنند در نقاط مختلف پراکنده شوند. پس از اینکه تعدادی از مناطق تحت کنترل نیروهای ارتش آزاد به دلیل فقدان مهمات و سلاح‌های سنگین به تصرف ارتش سوریه درآمد، آن‌ها توجه خود را بیشتر به مناطق روستایی و مناطق کم‌جمعیت‌تر معطوف کرده‌اند که هم می‌توانند روی حمایت مردم محلی از خود حساب کنند و هم نیروهای ارتش سوریه را مجبور کنند تا در نقاط مختلف پراکنده شده و نیروی کمتری برای ادامه جنگ در مناطق پرجمعیت شهری داشته باشد که در آن‌ها اعتراضات در حال جریان است. آن‌ها همچنین گاهی اقدام به بستن جاده‌های منتهی به شهرها و شهرک‌ها می‌کنند و هدف آن‌ها این است که سربازان دیگر ارتش را به جدایی ترغیب کرده و روحیه آن‌ها را تضعیف کنند.[۸]

شکل‌گیری[ویرایش]

شکل‌گیری این ارتش به روز ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۱ بر می‌گردد؛ هنگامی که ویدیویی از جداشدگان از ارتش با لباس نظامی بر روی تارنماهای اینترنتی قرار گرفت که در آن این نظامیان از دیگر افسران و درجه‌داران و سربازان می‌خواهند تا ترک خدمت کنند و به ارتش آزاد سوریه بپیوندند.[۹] رهبر این گروه نظامی سرهنگ ریاض الاسعد است. او در بیانیه تشکیل این گروه اعلام کرد که ارتش آزاد در کنار مردم برای نابودی نظام حاکم تلاش خواهد کرد و همه نیروهای امنیتی که مردم را نشانه بروند از آن پس اهداف حمله ارتش آزاد خواهند بود.[۱۰]

پیش از آغاز به کار ارتش آزاد، حرکت دیگری به نام «افسران آزاد سوریه» توسط سرهنگ حسین هرموش از نخستین افسران بلندپایه جداشده از ارتش شکل گرفته بود. ناظران گروه افسران آزاد را هسته و پایه آغازین شکل‌گیری ارتش آزاد می‌دانند.[۱۱] حسین هرموش پس از دستگیری توسط مأموران امنیتی سوریه در ماه ژانویه ۲۰۱۲ اعدام شد.[۱۲]

فرماندهی[ویرایش]

در تاریخ ۸ دسامبر ۲۰۱۲ میلادی، سرتیپ سلیم ادریس از سوی گروه‌های سیاسی مخالف حکومت بشار اسد به سمت فرماندهی ستاد مشرک ارتش آزاد سوریه انتخاب شد، وی قبل از نشست ژنو ۲ که قرار بود در ۲ ژانویه ۲۰۱۴ برگزار شود از سمت خود کناره گیری کرد و به قطر گریخت و در حال حاضر عبیدالله البشیر جای وی را گرفته است.[۱۳] تا قبل از انتخاب سرتیپ سلیم ادریس به فرماندهی نیروهای ارتش آزاد، سرهنگ ریاض الاسعد فرماندهی این نیروها را برعهده داشت اما وی در طی یک عملیات تروریستی در شهر المیادین استان رقه به شدت مجروح شد و پای راست خود را از دست داد و پس از ان از سمت خود کناره گیری کرد، عده‌ای جبهه النصره را مسئول این عملیات تروریستی می‌دانند که انگیزه اش را نیز می‌توان ریشه در اختلافات ارتش آزاد و گروه‌های اسلامگرا دانست.

عملیات‌ها[ویرایش]

در پی افزایش تعداد نظامیان ترک خدمت کرده در ماه‌های دسامبر ۲۰۱۱ و ژانویه ۲۰۱۲، ارتش آزاد اعلام کرد که کنترل بعضی مناطق اطراف پایتخت از جمله شهرهای الزبدانی، دوما و حومه‌های دمشق را در دست دارد. در پی آن شهر زبدانی در جنوب غربی سوریه از سوی گروه ارتش آزاد «نخستین شهر آزاد» نام گرفت.[۱۴] در روز ۲۹ ژانویه و در پی حمله نیروهای ارتش سوریه به بعضی از این مناطق، بخش‌هایی از آنها از کنترل نیروهای مخالف درآمدند. به مرور زمان از قدرت ارتش آزاد کاسته شد به طوری که در القصیر حمص حومه دمشق از ارتش سوریه متحمل شکستهایی شد، در استانهای الحسکه و دیر الزور نیز در درگیری با گروه‌های کرد و اسلامگرا نیز متحمل شکستهایی شد تا دیگر ارتش آزاد نه در استان الحسکه و نه در استان دیرالزور هیچ گونه پایگاه و نیروی قابل توجهی نداشته باشد[۱۵]

رابطه ارتش آزاد سوریه و جمهوری اسلامی ایران[ویرایش]

سخنگویان ارتش آزاد چندین بار مسوولان جمهوری اسلامی را به کمک نظامی به حکومت بشار اسد متهم کرده‌اند. در ۲۷ ژانویه سال ۲۰۱۲، «گردان فاروق» از این گروه ادعا کرد که تعداد ۷ تن از نیروهای سپاه پاسداران ایران را در هنگام عملیاتشان در سوریه دستگیر کرده‌است.[۱۶] در ویدیویی که از این دستگیرشدگان بر روی اینترنت قرار گرفت، آنها می‌گویند که زیر حمایت و پشتیبانی نیروهای امنیتی و اطلاعاتی سوریه به سرکوب و شلیک به مردم عادی می‌پرداختند.[۱۷] تصاویر این افراد نشان می‌دادند اینها کسانی بودند که به گفته ایران کارکنان شرکت مپنا بودند که به منظور احداث و توسعه نیروگاه سیکل ترکیبی جندر مشغول فعالیت بوده و نزدیک به یک ماه پیش از آن ربوده شده بودند. در این ویدئو برای اثبات مدعای ارتش آزاد به کارت پایان خدمت سربازی، گروگان‌ها اشاره می‌شود و گفته می‌شود این کارتها به معنای نظامی بودن این افراد است.[۱۸] در پی به گروگان گرفته‌شدن، ربایندگان شرط آزادی آن‌ها را آزادی سرهنگ حسین هرموش، از نخستین نظامیان جدا شده از ارتش سوریه از سوی حکومت بشار اسد عنوان شده بود. دو روز پس از طرح این شرط، عناصر امنیتی نیروی هوایی سوریه حسین هرموش را اعدام کردند.[۱۲]

در تاریخ ۷ فوریه ۲۰۱۲ میلادی (۱۸ بهمن ۱۳۹۰) ارتش آزاد سوریه با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد که یازده نفر از شهروندان ایرانی با میانجی‌گری مقامات ترکیه آزاد شده‌اند. این بیانیه افزوده‌است که «مردم سوریه با ملت ایران دشمنی ندارند و تنها با همکاری حکومت جمهوری اسلامی ایران با رژیم حاکم بر سوریه مخالفند».[۱۹]

کمک بین‌المللی[ویرایش]

در نوامبر ۲۰۱۱ شورای ملی انتقالی لیبی اعلام کرد که با شورای ملی سوریه در گفتگو برای فرستادن کمک مالی و یا نیرو به سوریه‌است و اینکه انتظار دارد دخالت خارجی تنها چند هفته پس از آن آغاز شود. به گفته افراد نزدیک به شورای ملی، شورای انتقالی پیشنهاد کمک مالی، نظامی، و نیز امکان آموزش به نیروهای مخالف را به شورای ملی سوریه داده بود.[۲۰][۲۱]

منابع[ویرایش]

  1. Syrian opposition forces
  2. http://in.reuters.com/article/2011/11/23/idINIndia-60691920111123
  3. «برکناری فرماندهٔ ارتش آزاد سوریه». کردپرس، ۱۳۹۲/۱۱/۲۸. بازبینی‌شده در ۱۷ فوریه ۲۰۱۴. 
  4. Defectors from Syrian army attack military facilities. Township Times. Retrieved on 2012-03-23.
  5. Neriah, Jacques. (2011-11-21) The “Free Syrian Army” Challenges Assad «Jerusalem Center Blog. Jerusalemcenter.wordpress.com. Retrieved on 2012-03-23.
  6. «درون سوریه: دیداری از ارتش آزاد»(انگلیسی)‎. اخبار سی‌بی‌اس، ۲۳ دسامبر ۲۰۱۱. 
  7. Islamic State crisis: Syria rebel forces boost Kobane defence BBC 29 October 2014
  8. One year in, will Syria become a guerrilla war? David Enders and Jonathan S. Landay, McClatchy Newspapers
  9. «اعلان تشکیل ارتش آزاد سوریه». یوتیوب، ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۱. 
  10. «سرهنگ جداشدهٔ ارتش سوریه ارتش آزاد را شکل داد»(انگلیسی)‎. الشرق الاوسط، ۱ اوت ۲۰۱۱. 
  11. «حسین هرموش، از نخسیتن جداشدگان و کسی که هنوزه رمز و راز سرنوشتش را احاطه کرده‌است»(انگلیسی)‎. الشرق الاوسط، ۳۰ ژانویه ۲۰۱۲. 
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ «اعدام فرمانده "افسران آزاد سوریه" به جای مبادله وی با دستگیرشدگان ایرانی». العربیه پارسی، ۳۰ دسامبر ۲۰۱۱. 
  13. سلیم ادریس فرمانده شورای واحد نظامی مخالفان اسد شد، دویچه وله فارسی
  14. «تفرجگاه پیشین سوری‌ها، زبدانی اکنون مقری برای شورشیان است». هافینگتون پست، ۱۶ دسامبر ۲۰۱۱. 
  15. «ارتش سوریه 'حومه پایتخت را از مخالفان مسلح پس گرفت'». بی‌بی‌سی پارسی، ۳۰ دسامبر ۲۰۱۱. 
  16. «انتشار ویدیوی 'اعترافات' پنج ایرانی ربوده شده در حمص». بی‌بی‌سی پارسی، ۲۷ ژانویه ۲۰۱۲. 
  17. «ویدیوی ایرانیان گروگان گرفته شده نزد ارتش آزاد، گردان فاروق». یوتیوب، ۲۶ ژانویه ۲۰۱۲. 
  18. «انتشار اسامی و تصویر ایرانی‌های ربوده شده در سوریه». بی‌بی‌سی پارسی، ۲۹ دسامبر ۲۰۱۱. 
  19. 'ارتش آزاد سوریه یازده ایرانی ربوده شده را آزاد کرد'، بی‌بی‌سی فارسی
  20. «لیبی مخالفان سوریه را تجهیز می‌کند». سیدنی هرالد تریبون، ۲۷ نوامبر ۲۰۱۱. 
  21. «مخالفان سوری از لیبی پول و داوطلب برای جنگ با اسد می‌گیرند». العربیه انگلیسی، ۲۶ نوامبر ۲۰۱۱. 

پیوند به بیرون[ویرایش]