حزب کمونیست کارگری ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
بنیانگذار منصور حکمت
لیدر/دبیر کمیته مرکزی حمید تقوایی
رئیس هیئت اجرایی اصغر کریمی
رئیس دفتر سیاسی محسن ابراهیمی
دبیر کمیته سازمانده شهلا دانشفر
دبیر تشکیلات خارج کشور فریبرز پویا
شعار آزادی، برابری، حکومت کارگری
زنده باد سوسیالیسم
اساس سوسیالیسم انسان است
انقلاب انسانی برای حکومت انسانی
بنیانگذاری ۱۹۹۱، ۱۳۷۰
روزنامه ژورنال
شاخه جوانان جوانان کمونیست
مرام مارکسیسم
سوسیالیسم
کمونیسم
جهانی و بین‌المللی انترناسیونالیسم
نشریه رسمی انترناسیونال
تلویزیون کانال جدید
کشور  ایران
وبگاه
http://wpiranfa.com

حزب کمونیست کارگری ایران معروف به حککا حزبی سیاسی است که برای سرنگونی جمهوری اسلامی ایران و استقرار جمهوری سوسیالیستی در ایران تلاش می‌کند.

حزب کمونیست کارگری یک حزب کمونیستی است که خود را متعهد به سازماندهی انقلاب اجتماعی طبقه کارگر برای برچیدن نظام سرمایه داری و برپایی جامعه‌ای مبتنی بر برابری اقتصادی و اجتماعی میداند. این حزب در سال ۱۳۷۰ شمسی تاسیس شد.

از کمپین‌های سیاسی مهم این حزب در دفاع از کارگران، کمپین‌ها علیه اعدام و مشخصا علیه اعدام نازنین فاتحی و کبرا رحمان پور، کمپین نجات سکینه محمدی آشتیانی از سنگسار که باعث شد دستگاه قضائی جمهوری اسلامی در این حکم و نیز صدور احکام مشابه تجدید نظر کند. همچنین کمپین‌های قدرتمند علیه دادگاههای شریعت در کانادا و انگلیس، کمپین‌های متعدد در دفاع از زندانیان سیاسی در ایران و یا فعالیت‌های بین‌المللی علیه اسلام سیاسی نام برد.

حککا مخالف سرسخت هر نوع حکومت مذهبی، قومی و ملی است. این حزب طرحهای دیگر گروههای سیاسی برای برقراری نظام فدرالیسم در ایران را محکوم می‌کند.[۱] راه حل عمومی حککا برای رفع ستم و تبعيض در سراسر ايران برقراری نظامی است كه در آن برابری حقوقی كليه اهالی و ساكنين كشور، مستقل از قوميت، جنسيت، نژاد، مذهب، و اعتقادات، بعنوان شهروندان آزاد و متساوی الحقوق تضمين شده باشد.

این حزب همچنین مخالف مجازات اعدام و زندان ابد و نیز اعمال هر نوع مجازات بر اساس قوانین مذهبی در جامعه است. اصول کلی برنامه های این حزب برای کشور ایران در قالب برنامه یک دنیای بهتر مدون شده است.

حککا، نخستین حزب سیاسی چپ در ایران است که موضوع ابراز وجود اجتماعى رهبران عملى و فعالين چپ را در دستور کار خود قرار داد و از سال ۱۳۸۳ آنرا اجرایی کرده است.[۲] تا پیش از این، سنت مبارزاتی چپ ایران که هنوز نیز در بخشی از آنها وجود دارد، معطوف به فعالیت مخفیانه بود.

این حزب در خرداد ۱۳۹۳ با صدور بیانیه‌ای، مخالفت خود را با وجود هر نوع تاسیسات اتمی که بر محیط زیست و امنیت منطقه و جامعه تاثیر می‌گذارد اعلام کرده است.[۳]

اعضای این حزب در بخشهای مختلف سیاسی، کارگری، زنان، جوانان، دانشجویی، پناهندگی، کودکان و حقوق بشر فعالیت می‌کنند و دها فعالیت را سازمان می‌دهند. از شناخته شده ترین چهره‌های این حزب در ایران و جهان می‌توان به مینا احدی، مریم نمازی، شیوا محبوبی، فریده آرمان، مهین علیپور، مرسده قائدی، عبداله اسدی، شهلا دانشفر، کیوان جاوید، اصغر کریمی، محسن ابراهیمی و ... اشاره کرد.

بر خلاف بیشتر احزاب، سازمانها و گروه‌های سیاسی چه در داخل و چه خارج از ایران، کنگره‌های این حزب بصورت علنی برگزار می‌شود و از طریق شبکه اینترنت و تلویزیون این حزب، بصورت زنده پخش می‌گردد و حضور عموم مردم در کنگره‌ها نیز آزاد است.[۴]

شعارهای اصلی این حزب «آزادی، برابری، حکومت کارگری» و «زنده باد سوسیالیسم» است. بعد از مرگ منصور حکمت بنیانگذار این حزب، شعار «اساس سوسیالیسم انسان است» که یکی از گفته‌های اوست، به شعارهای حزب اضافه شد. در کنگره هفتم حزب در سال ۱۳۸۸ شعار «انقلاب انسانی برای حکومتی انسانی» نیز به دیگر شعارهای این حزب اضافه شد.[۵]

محتویات

تاریخچه[ویرایش]

نوشتار اصلی: کمونیسم کارگری

تأسیس[ویرایش]

حمید تقوایی رهبر فعلی و منصور حکمت بنیانگذار حزب

این حزب در پاییز سال ۱۳۷۰ شمسی برابر با ۱۹۹۱ میلادی توسط منصور حکمت پایه گذاری شد. اعلامیه اعلام موجودیت آن توسط چهار نفر امضا شده‌است. منصور حکمت، کورش مدرسی، رضا مقدم و ایرج آذرین که پیش از آن اعضای کانون کمونیسم کارگری در حزب کمونیست ایران بودند.[۶]

منصور حکمت که از وی بعنوان چهره و تئوری پرداز اصلی تشکیل حزب یاد می‌شود در کنفرانس مبانی کمونیسم کارگری در سال ۱۳۷۰ از تشکیل این حزب با عنوان پایان پس لرزه‌های فروپاشی سوسیالیسم بورژوائی، آغاز تعرض کمونیسم کارگری یاد می‌کند.[۷][۸] سوسیالیسم بورژوایی عنوانی است که این حزب در هنگام نام بردن از اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و برخی دیگر از کشورهای سوسیالیستی استفاده می‌کند.

حکمت در تعریف تفاوت کمونیسم کارگری با دیگر جنبشهای کمونیستی و خوانشها از مارکسیسم می‌گوید:

من "کمونیسم کارگری" را بجای کلمه "کمونیسم" بکار می‌برم. به این دلیل که کلمه کمونیسم آن خصلت طبقاتی ویژه را که در آستانه انتشار مانیفست کمونیست در ۱۸۴۸ داشت در زمان ما دیگر از دست داده. کلمه کمونیسم در آن هنگام مترادف با سوسیالیسم کارگری بود. انگلس در همان دوره علت انتخاب این عنوان را برای پرچمی که با مانیفست بلند کردند دقیقاً به همین ترتیب توضیح می‌دهد. مارکس و انگلس برای تعریف فاصله و اختلاف خود با سوسیالیسم غیرکارگری زمان خود عنوانی را که جنبش سوسیالیستی کارگری به خود داه بود برگزیدند. هر کلمه مانیفست کمونیست راجع به اینست که این بیانیه سوسیالیسم کارگری است و این جریان ویژه طبقاتی درباره جهان و جامعه و سوسیالیسم‌های موجود چه دارد می‌گوید. اگر مارکس و انگلس امروز زنده می‌شدند و می‌دیدند که چگونه همین نام کمونیسم توسط جریانات اعتراضی و شبه سوسیالیستی طبقات دیگر بدست گرفته شده است، آنوقت مطمئناً فکری بحال عنوان مانیفست کمونیست و کلمه کمونیسم بطور کلی می‌کردند. شاید مثل من صفت "کارگری" را انتهای آن اضافه می‌کردند که کاملاً مضمون این کتاب و جنبش اجتماعی ای را که این کتاب بیانیه اش بود برساند.[۹]

زمینه‌ها[ویرایش]

نقد سنتهای چپ پیشا انقلاب ۵۷[ویرایش]

هسته شکل دهنده حککا با نقد ملی گرایی چپ در طول انقلاب ۵۷ رسما وارد عرصه سیاسی ایران شدند.

تاثیر وقایع ابتدای دهه ۱۹۹۰ میلادی[ویرایش]

منصور حکمت و تعدادی از کادرهای حزب کمونیست ایران با نقد تجربه شوروی در قالب انتشار مجموعه بولتن مارکسیسم و مساله شوروی، بر لزوم بازگشت به کمونیسم مارکس تاکید کرده و شالوده تشکیل حزب کمونیست کارگری را بنا نهادند. اسناد سیاسی پیش و بعد از تشکیل این حزب، رویدادهای منتهی به سقوط دیوار برلین و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی را نه مبین شکست سوسیالیسم و پایان کمونیسم، بلکه شکست و پایان نوع مشخصی از سوسیالیسم بورژوایی و مدل سرمایه داری دولتی می دانند.[۱۰]

نقد آنها بر این تز استوار است که لازمه تحقق سوسیالیسم، الغاء مناسبات تولیدی بورژوازی است که در شوروی اتفاق نیفتاد. به زعم آنها وجود کارمزدی، کالا بودن نیروی کار و سازمانیابی تولید اجتماعی بر مبنای کارمزدی، برای اثبات سرمایه‌داری بودن اقتصاد شوروی کافی است.[۱۱]

حمید تقوایی رهبر فعلی حزب معتقد است مجهز نبودن جنبش کمونیستی آن دوره (مقطع پیروزی انقلاب اکتبر روسیه) به تئوری جنبشهای اجتماعی به تقابل میان آنها بمثابه ظرف و محمل بروز کشمکشها و مبارزه طبقاتی منجر شد که در نهایت در یک سطح اجتماعی چهره بلشویسم باندازه کافی روشن و شفاف با سوسیالیسم به معنی مارکسی و واقعی کلمه یعنی لغو کار مزدی و استثمار و در تمایز از هر نوع صنعتگرائی و نقد بورژوائی تزاریسم، تداعی و شناخته نشد.[۱۲]

خط سیاسی این حزب مانند بسیاری از مارکسیستها از جمله ارنست مندل،تونی کلیف و بسیاری دیگر، معتقد است که استالین و دیکتاتوری اش، محصول و ادامه انقلاب اکتبر و پیروزی حزب لنینی نبود بلکه برعکس محصول شکست انقلاب اکتبر و شکست حزب لنینی و راه لنین بود.[۱۳]

جدایی از حزب کمونیست ایران[ویرایش]

نوشتار اصلی: حزب کمونیست ایران
منصور حکمت (نفر اول نشسته از راست) هنگام حضور در حزب کمونیست ایران

منصور حکمت، در نقد عدم پیشروی مارکسیسم انقلابی در حزب کمونیست ایران و ضرورت کارگری شدن این حزب با مشاوره رضا مقدم در دههٔ هفتاد هجری شمسی، فراکسیون «کمونیسم کارگری» را در «حزب کمونیست ایران» تشکیل داد که علاوه بر این دو نفر، ایرج آذرین و کورش مدرسی را هم در برگرفت. این نام نشان‌دهندهٔ تفاوت خط فکری آنان با جنبش‌های دیگری بود که خود را کمونیست می‌نامیدند، اما به زعم آن‌ها «غیرکارگری» بودند. مجموعه مباحث سالهای ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۱ در حزب کمونیست ایران و علارغم هژمونی فراکسیون کمونیسم کارگری در این حزب، در نهایت به جدا شدن منصور حکمت و بخش وسیعی از اعضا و کادرهای این حزب منجر شد.

منصور حکمت معتقد به انشعاب از حزب کمونیست ایران نبود و در قالب جمع یا گروه از حزب جدا نشد و کسی را هم به انشعاب و جدایی از این حزب تشویق نکرد.[۱۴] هر چند به زعم منتقدین، جدایی او از حزب کمونیست ایران، انشعاب بود.

او بعدها در نوشته کوتاهی با عنوان «مصافهای کمونیسم امروز»[۱۵]، علت این جدایی را چنین توضیح می‌دهد:

۱- حزب کمونیست ایران در شکل موجود خود ظرف و ابزار مناسبی برای حضور در جدالهای اجتماعی تعیین کننده‌ای که کمونیست امروز موظف به شرکت در آن است، نیست. ۲- هرچند منطقا ایجاد تحول در حزب کمونیست ایران و تبدیل آن به چنین ابزاری در خدمت کمونیسم کارگری غیر ممکن نیست، اما چنین تلاشی دیرفرجام و مستلزم صرف نیرو وانرژی بسیار است. راه مستقیم‌تر و ثمر بخش تر و اصولی‌تری برای تحقق این هدف، یعنی پیدایش یک حزب کمونیست کارگری که نقش شایسته خود را در دوران تعیین کننده حاضر ایفا کند، وجود دارد.

انشعاب در حزب[ویرایش]

در طی دو دهه از تشکیل این حزب، مانند هر حزب و سازمان دیگری، افرادی از آن به دلایل مختلف جدا شده‌اند. از آن جمله می‌توان به رضا مقدم و ایرج آذرین از موسسین حزب اشاره کرد که در اختلاف نظر با تئوریهای منصور حکمت در مورد قدرت سیاسی حزب را ترک کردند.

یکی از نشستهای محلی حزب در دانشگاه فرانکفورت آلمان - پیش از انشعاب سال ۲۰۰۴

در سال ۱۳۸۳ بعد از مرگ منصور حکمت در نحوه رهبری حزب و همینطور مبارزه سیاسی و انقلاب اختلافات شدیدی در گرفت. این اختلافات پیشتر در زمان حیات حکمت نیز ابتدا با طرح نحوه رهبری حزب مطرح شده بودند. در نهایت ۲۴ نفر از اعضای کمیته مرکزی و اکثریت کمیته کردستان وقت حککا از این حزب جدا شدند و به رهبری معنوی کوروش مدرسی، حزب حکمتیست را تشکیل دادند.

این حزب نیز در سال ۱۳۹۰ به دنبال مباحث درونی به دو جناح تقسیم شد. یک جناح امروزه با نام حزب حکمتیست-خط رسمی شناخته می‌شود. جناح دیگر که اکثریت حزب را تشکیل می‌دهد، با همان نام حزب حکمتیست به فعالیت خود ادامه می‌دهد که عموماً به عنوان جناح فاتح شیخ - رحمان حسین زاده از آن نام برده می‌شود.

در سال ۱۳۹۱ با علنی شدن اختلافات در حزب حکمتیست و تغییر مواضع بخش عمده نیروهای این حزب، حمید تقوایی با برگزاریی سمینار چشم انداز نزدیکی و اتحاد نیروهای کمونیسم کارگری شرایطی را برای اتحاد دوباره این دو حزب - جناح مطرح کرد.[۱۶] این سمینار به مباحث گسترده‌ای در صفوف کمونیسم کارگری دامن زد [۱۷] که در نهایت به نشست مشترک دو حزب کمونیست کارگری ایران و حزب حکمتیست جناح فاتح شیخ و رحمان حسین زاده منجر شد اما نتیجه‌ای در بر نداشت.[۱۸] [۱۹] در هر حال این نشست منجر به آغاز فعالیتهای مشترک محدودی چه بصورت عملی و چه بصورت صدور بیانیه مشترک بین این دو حزب شد.

برنامه یک دنیای بهتر[ویرایش]

نوشتار اصلی: یک دنیای بهتر - برنامه حزب کمونیست کارگری ایران

آلترناتیو قانون اساسی این حزب برای حکومت بعد از سرنگونی نظام جمهوری اسلامی ایران، برنامه یک دنیای بهتر است که به تبعیت از مانیفست حزب کمونیست نوشته کارل مارکس و فردریش انگلس و به فراخور زمانی و مکانی به نگارش در آمد. این حزب برای کسب قدرت سیاسی و برقراری برنامه یک دنیای بهتر مبارزه می‌کند. این برنامه مبتنی بر تئوریهای سیاسی و اقتصادی مارکسیستی است که حول تشکیل حکومت سوسیالیستی تنظیم شده است.

تاریخچه[ویرایش]

پیش نویس برنامه در کنگره اول حزب کمونیست کارگری ایران در ژوئیه ۱۹۹۴ (تیر ۱۳۷۳) به تصویب رسید. کنگره از منصور حکمت که سند پیش نویس را تهیه کرده بود خواست که متن نهائی برنامه را آماده کند و برای تصویب در اختیار کمیته مرکزی حزب قرار دهد. پلنوم دوم کمیته مرکزی در تاریخ نوامبر ۹۴ (آبان ۷۳) متن ارائه شده توسط منصور حکمت را مورد بررسی قرار داد و بعد از اصلاحاتی متن نهایی را تصویب کرد. این متن اولین بار در مارس ۹۵ (اسفند ۷۳) در شماره ۱۷ "انترناسیونال"، نشریه حزب کمونیست کارگری ایران، و پس از آن در تاریخ مه ۹۶ (اردیبهشت ۷۵) به صورت کتاب منتشر شد.

در پاییز ۱۳۹۳ (اکتبر ۲۰۱۴) کنگره نهم حزب طی قراری، مصوب کرد که این برنامه براساس تجربیات و دستاوردهای مبارزاتی دو دهه اخیر حزب و تحولات سیاسی و اجتماعی در جهان به روز، تکمیل و تدقیق شود.[۲۰]

مواضع سیاسی حزب[ویرایش]

چپ سنتی[ویرایش]

تجربه شوروی[ویرایش]

اسلام سیاسی[ویرایش]

مسئله کرد و ستم ملی[ویرایش]

دوم خرداد[ویرایش]

مسئله فلسطین[ویرایش]

حزب کمونیست کارگری ایران مدافع تشکیل دولت مستقل و متساوی الحقوق فلسطینی است و خواستار ترک اسرائیل از سرزمینهای اشغالی در جنگ ۶ روزه اعراب و اسرائیل و به رسمیت شناختن دولت مستقل فلسطینی است.

حککا سیاستهای ضد آمریکائی گری و ضد اسرانیلی گری حزب الله و حماس و جنبش اسلام سیاسی را ارتجاعی و ریاکارانه میداند و آنها را بعنوان نمایندگان مردم فلسطین به رسمیت نمی‌شناسد و از طرف دیگر نظامی گری آمریکا و مخصوصا اسرائیل علیه مردم فلسطین را محکوم کرده و از آن با عنوان تروریسم دولتی نام می‌برد.[۲۱] حککا دولت حال حاضر اسرائیل را یک دولت غیر سکولار و مذهبی میداند.

اعتراضات سال ۱۳۸۸ و جنبش سبز[ویرایش]

نوشتار اصلی: پیامدهای انتخابات ریاست جمهوری دهم ایران

حزب کمونیست کارگری ایران در مواجه با رویدادهای انتخابات ریاست جمهوری ایران در سال ۱۳۸۸ موضعی فعالانه داشت و آنرا انقلاب مردم علیه جمهوری اسلامی ایران دانست و این مسئله را با انتشار قطعنامه‌ای در کنگره هفتم خود توضیح داد:«مضمون واقعی و عینی جنبش حاضر از نظر هدف سیاسی سرنگونی جمهوری اسلامی و از لحاظ آرمان اجتماعی رهائی از فقر واستثمار و تبعیض طبقاتی، رهائی زن، خلاصی فرهنگی جوانان، مدرنیسم و سکولاریسم، ممنوعیت اعدام و شکنجه و پایان دادن به سرکوب و خفقان، و در یک کلام تحقق آزادی و برابری و رفاه برای همگان است. جنبش جاری از نظر اهداف و مضمون عینی و واقعی آن یک انقلاب چپ و رادیکال، یعنی انقلابی انسانی برای رسیدن به یک جامعه انسانی، است.» [۲۲]

چرا انقلاب؟

این انقلاب است، چون میلیونها مردم بر سر مساله اساسی هر انقلاب یعنی قدرت سیاسی به خیابان آمدند و دخالت کردند و همچنان آماده‌اند تا دخالت کنند. درست که گام‌های اول چنین تحولی را شاهد هستیم، اما در همین گام‌های اول همین خاصیت عینی برقرار بود. یعنی موضوع واقعی مناقشه بین حکومت از یکطرف و میلیونها مردم در تهران و سایر شهر از سوی دیگر نه رای و نه انتخاب بین بد و بدتر، بلکه کل حکومت اسلامی بود. بقول خود مردم در شعارهایشان "موسوی یک بهانه است، کل رژیم نشانه است".

مصطفی صابر، رئیس دفتر سیاسی حککا در سال ۲۰۰۹ [۲۳]

این حزب مدافع تحریم انتخابات بود و ابتدا در فراخوانهایی مردم را از شرکت در انتخابات منع می‌کرد و از آنها می‌خواست روز انتخابات را به روز اعتراض علیه انتخابات نمایشی حکومت تبدیل کنند. با آغاز اعتراضات نیز از آن حمایت کرد و آنرا فوران خشم فروخورده مردم علیه رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی دانست.[۲۴]

در روزهای ابتدایی اعتراضات، اعضای این حزب و دیگر گروههای سیاسی در سوئد، سفارت جمهوری اسلامی ایران را در شهر استکهلم به تصرف خود در آوردند که با دخالت پلیس و دستگیری دها نفر به پایان رسید.[۲۵] در واکنش به این رویداد، میرحسین موسوی در بیانیه‌ای به ایرانیان خارج از کشور تاکید کرد «من کاملاً بر این نکته واقفم که خواسته مشروع و برحق شما هیچ ارتباطی با فعالیت گروههایی که معتقد به نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران نیستند، ندارد. بر شماست که صفوف خود را از آنان جدا کرده و اجازه سوء استفاده از موقعیت کنونی را به آنان ندهید.» [۲۶]

اعضای این حزب عموما گزارشهای مختلفی از روزهای اعتراضات برای رسانه‌های حزب ارسال می‌کردند و تلویزیون ماهواره‌ای این حزب به دنبال پوشش خبری گسترده وقایع، با موج گسترده حملات پارازیتی از روی ماهواره هاتبرد حذف شد.

فعالیت تشکیلات حزب[ویرایش]

داخل ایران[ویرایش]

مراسم ۱۶ آذر ۱۳۸۵ در دانشگاه تهران

هرگونه فعالیت این حزب در ایران، مانند سایر احزاب اپوزیسیون غیرقانونی است و مرکزیت آن در خارج کشور است.

رهبران حزب کمونیست کارگری ایران تلاش می‌کنند از طریق نشریات، سایت‌های اینترنتی، رادیو و تلویزیون خود بیشتر برای افراد داخل شناخته شوند و از هر طریقی برای این بیشتر شناخته شدن استفاده می‌کنند. این حزب هر هفته چندین نشریه و چندین ساعت برنامه تلویزیونی و رادیویی ارائه می‌کند و از طریق سازمان‌هاجانبیش (که پایین‌تر به آن‌ها اشاره شده‌است)چندین سایت اینترنتی را نیز اداره می‌کند. به علت شرایط امنیتی ایران و ممنوعیت شدید هرگونه فعالیت علنی احزاب اپوزیسیون در ایران فعالین این حزب مخفیانه عمل می‌کنند و از این رو نمی‌توان آمار دقیقی به دست داد.

یکی از عرصه‌های فعالیت این حزب در جنبش کارگری و دانشجویی است.

گزارش‌هایی با امضای خبرنگاران این حزب در داخل در مورد بسیاری از تجمعات و امثالهم چاپ می‌شود و تلویزیون دفاکتوی حزب، تلویزیون کانال جدید، با بسیاری از فعالین کارگری و معلمان و غیره مصاحبه می‌کند.

تلویزیون کانال جدید متعلق به این حزب هر روز برنامه‌های پخش زنده‌ای را با موضوعات مختلف پخش می‌کند که بینندگان این تلویزیون از داخل ایران با آن تماس می‌گیرند. [۲۷]

خارج از ایران[ویرایش]

مراسم اول ماه مه در لیون فرانسه ۲۰۰۹

این حزب علاوه بر شرکت در تظاهرات‌های عمومی مثل روز جهانی کارگر، روز جهانی زن، تظاهرات‌های ضد جنگ و غیره در اروپا، آمریکای شمالی و استرالیا خود نیز تظاهرات‌هایی را سازمان می‌دهد. برای مثال در زمان انتخابات ریاست جمهوری ایران تظاهرات‌هایی از طرف این حزب در مقابل بعضی حوزه‌های رای گیری در اروپای غربی، آمریکای شمالی و استرالیا انجام می‌شود و کادرهای این حزب در این مراسم علیه جمهوری اسلامی تبلیغ کرده، مردم را دعوت به رای ندادن و اعتراض به انتخابات می‌کنند.[۲۸][۲۹]]همچنین گاه در صورت حضور مسئولین جمهوری اسلامی در خارج از کشور برای سخنرانی معمولاً این حزب اعتراضاتی علیه‌شان سازمان می‌دهد.[۳۰]

کمپین حمایت از ریحانه جباری

این حزب در مناسبت‌هایی مانند سالگرد انقلاب اکتبر، سالگرد تأسیس حزب، همبستگی با مبارزات کارگری مراسم ویژه برگزار می‌کند در ضمن در بعضی از شهرهای جهان همچون لندن و تورنتو مراکز و دفاتر دائمی دارد که به «خانه‌های حزب» مشهور هستند و هر ماه چندبار جلسه‌های سخنرانی در آن‌ها برگزار می‌شود.

کادرها و شخصیت‌های این حزب گاه به دلیل فعالیت‌های سکولاریستی و انسان‌دوستانه در مواردی مثل مبارزه با اسلام سیاسی، مبارزه با مجازات اعدام و... مشهورند و جوایزی دریافت کرده‌اند. برای مثال مریم نمازی، دبیر کمیته روابط بین‌الملل حککا، از طرف انجمن ملی سکولار در انگلستان جایزهٔ «سکولاریست سال» را دریافت کرد[۳۱]، و مینا احدی از فعالان شناخته شدهٔ مبارزه با اعدام در اروپای غربی است و در روز جهانی اعدام در سال ۲۰۰۵ از طرف سازمان عفو بین‌الملل دعوت شد تا به همراه چند نفر دیگر در تور سخنرانی در سوئیس علیه مجازات اعدام شرکت کند.[۳۲]

مینا احدی در سال ۲۰۰۶ از طرف انجمن ملی سکولارها در انگلستان به عنوان سکولار سال انتخاب شد. مینا احدی به طور رودررو و گسترده علیه سازمانهای اسلامی و اسلام سیاسی در آلمان مبارزه می‌کند. اوابتدا در آلمان سازمانی به اسم سازمان اکس مسلم[۳۳] و با شعار ما از مذهب رویگردانیم کمپینی وسیع راه انداخت.

مشابه این حرکت در کشورهای اسکاندیناوی و انگلیس و هلند سازمان داده شدند.

برخی از فعالیت‌ها[ویرایش]

مخالفت با برگزاری کنفرانس برلین[ویرایش]

نوشتار اصلی: کنفرانس برلین
کنفرانس برلین

کنفرانس برلین نام همایش ۳ روزه‌ای بود که از ۱۹ تا ۲۱ فروردین ۱۳۷۹ به مدت سه روز از سوی حزب سبز آلمان و به دعوت بنیاد هاینریش بل در خانهٔ فرهنگ‌های جهان در برلین برگزار شد. این کنفرانس نزدیک به دو ماه بعد از انتخابات دوره ششم مجلس شورای اسلامی در ایران برگزار می‌شد. این انتخابات با پیروزی جبهه دوم خرداد متشکل از حامیان رئیس‌جمهور، سید محمد خاتمی، به پایان رسیده بود و تعدادی از فعالان سیاسی و نویسندگان نزدیک به این جناح برای سخنرانی در مورد تحولات سیاسی ایران به این کنفرانس دعوت شده بودند.

حزب کمونیست کارگری ایران از مخالفین اصلی این برنامه بود و میتینگ آلترناتیوی را هم در بیرون سالن کنفرانس برگزار کرده بود.

از جمله سخنرانان مخالف در کنفرانس که از اعضای رهبری حزب کمونیست کارگری بودند می‌توان به آذر مدرسی و مینا احدی اشاره کرد. در حالی که همه نیروهای معترض به کنفرانس با فریاد و شعارهای بی وقفه مصمم بودند مانع ادامه کنفرانس شوند، آذر مدرسی پشت تریبون رفت و اعلام کرد که نمایندگان مخالفان با برگزارکنندگان کنفرانس به توافق رسیده‌اند که اگر به آنان اجازه صحبت داده شود، معترضین در مقابل، ساکت شوند تا کنفرانس کار خود را ادامه دهد و از حاضرین سوال کرد که آیا موافق این قرار هستند یا نه که فریاد مرگ بر جمهوری اسلامی سالن را فرا گرفت. [۳۴]

در ادامه مینا احدی نیز در قسمتی دیگر پشت تریبون رفت و بعنوان برگزار کننده میتینگ آلترناتیو بیرون سالن، بعنوان یک زن که همسرش را جمهوری اسلامی اعدام کرده است و بعنوان یک کمونیست که هم سنگرانش را جمهوری اسلامی به جوخه‌های مرگ سپرده بود، اعلام کرد که جمهوری اسلامی رفتنی است. [۳۵] اشاره مینا احدی به ماجرای کشتار زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ بود.

بعدها انتقادات گسترده‌ای از سوی نیروهای مختلف سیاسی نزدیک به جمهوری اسلامی و جبهه دوم خرداد علیه حزب کمونیست کارگری ایران به خاطر برهم زدن این کنفرانس مطرح شد. سایت پیک نت متعلق به جناحی از حزب توده در نوشته‌های مختلفی بهم زدن کنفرانس برلین را دستور مستقیم وزارت اطلاعات به حزب کمونیست کارگری عنوان کرده است.[۳۶]

در مقابل رهبری این حزب، دوم خردادی‌ها را متهم کرد که به کنفرانس برلین رفته بودند تا نسل کشی‌ها و اعدام‌ها و سنگسار‌ها، گورهای بدون نشان، کارگران بدون معاش، زنان بدون حق، جوانان بدون آینده، کودکان تباه شده، اعتقادات سرکوب شده، صداهای خفه شده، بی حقوقی مطلق انسان در صحن جامعه و متن قوانین و چرخش مرگبار شمشیر قصاص و سبعیت اسلامی در تمام زندگی و ذهن شهروندان این کشور بختک زده را پشت شمایل مقوایی یک آخوند مرتجع و لفاظی‌های بی ارزش در مورد "اسلام مدرن" مخفی کنند.[۳۷]

رسانه‌های داخل ایران نیز سالها بعد با پرداختن به حواشی این کنفرانس، عموماً از آوردن نام صحیح این حزب خودداری می‌کنند.[۳۸]

کمپین نه به شریعه در کانادا[ویرایش]

نوشتار اصلی: کمپین بین‌المللی علیه دادگاه‌های اسلامی در کانادا
هما ارجمند مسئول کمپین

کمپین نه به شریعت، کمپینی بود که جمعی از فعالین این حزب و در راس آن‌ها هما ارجمند، مسئول این کمپین، با شعار یک قانون برای همه علیه تشکیل دادگاه‌های مذهبی و اسلامی در استان انتاریوی کانادا و لایحه حکمیت سال ۱۹۹۱ این استان به راه انداختند.

این کمپین در سال ۲۰۰۳ شروع به کار کرد و پس از دو سال و جلب حمایت بیش از صد سازمان و تشکل دیگر[نیازمند منبع]و تشکیل "ائتلاف علیه داوری مذهبی" با آن‌ها، سرانجام در سپتامبر ۲۰۰۵ با ممنوع اعلام شدن دادگاه‌های اسلامی و مذهبی در کانادا، به پیروزی رسید.[۳۹][۴۰]

این کمپین در طول دو سال فعالیت خود صدها تظاهرات، کنفرانس، و جلسات سخنرانی در کانادا و اروپا و سایر نقاط دنیا برپا کرد و مسئولین آن گاهی با مسئولین کانادا و دیپلمات‌های کشورهای دیگر دیدار کردند[۴۱][۴۲][پیوند مرده][۴۳] و نهایتاً موفق شدند این کمپین را به پیروزی برسانند.

این کمپین کاملاً وابسته به حزب کمونیست کارگری ایران بود و نشریات، مدیا و ارگان‌های این حزب نقش اصلی انعکاس دهندهٔ آن را داشتند.

همچنین پس از پیروزی این کمپین، این حزب در اطلاعیه خود و پیام لیدر آن، حمید تقوایی، ممنوع شدن دادگاه‌های اسلامی و پیروزی کمپین "نه به شریعه" را پیروزی برای جنبش کمونیسم کارگری و حزب کمونیست کارگری و شکستی برای "اسلام سیاسی" اعلام کرد.

کمپین "ما از مذهب روی گردانده‌ایم"[ویرایش]

نوشتار اصلی: شورای مرکزی مسلمانان سابق
سخنرانی لاورنس کراوس در یکی از کنفرانسهای اکس مسلم در لندن [۴۴]

اعضای این حزب در سال ۲۰۰۷ با همکاری بنیاد جوردانو برونو و همکاری مستقیم نویسنده و فیلسوف سرشناس آلمانی میشائیل اشمیت زالومون این کمپین را در آلمان راه اندازی کردند که مینا احدی و مریم نمازی چهره‌های اصلی آن هستند. این نهاد را با عنوان «اکس مسلم» یا «مسلمانان سابق» نیز خطاب می‌کنند. این نهاد خواستار حقوق جهان شمول و برابر برای همه شهروندان است و مخالف سرسخت نسبیت فرهنگی است.

این سازمان به دست اندازی جریانات اسلامی بر زندگی مردم و همکاری دولتهای اروپایی با سازمان‌های اسلامی در اروپا انتقاد می‌کند. این سازمان اساساً فعالیتش در خارج کشور ایران است که اول در آلمان و بعدها در انگلیس و بلژیک و اتریش و سوئیس و اسکاندیناوی و… هم فعال شد. در اساسنامه این نهاد آمده است هر کس که از مذهب دست کشیده می‌تواند عضو شود چه مذهب اسلام چه مذاهب دیگر، ولی اعضای اصلی این نهاد کسانی هستند که از اسلام دست کشیده‌اند و کسانی که از مذاهب دیگر دست کشیده‌اند اعضای افتخاری آن محسوب می‌شوند. این نهاد همچنین هیچ فرد مذهبی را به عضویت نمی‌پذیرد. [۴۵]

از جمله فعالیتهای این نهاد برگزاری کنفرانسهای مختلف در نقد دین اسلام و همچنین حکومت جمهوری اسلامی ایران است.

در ۲۸ ماه مه تا ۱ ژوئن سال ۲۰۱۴ کلیسای کاتولیک به کمک نهادهای مدافع کلیسا و مذهب، به مدت ۵ روز در شهر رگنسبورگ در ایالت بایرن آلمان برای مسیحیت برنامه تبلیغی ترتیب داده بود و در مقابل این اقدام کلیسا، انسان گرایان و سکولارها و منتقدین مذهب نیز درست همان پنج روز و پارالل با این برنامه‌ها، برنامه روز انسانگرایان در آلمان را سازمان دادند که مینا احدی در این برنامه، در مورد نقض حقوق انسانی در مذهب اسلام سخنرانی کرد.[۴۶]

در پاییز سال ۲۰۱۴ این نهاد کمپین گسترده‌ای علیه حضور پلیس شریعت در کشور آلمان سازماندهی کرده است. [۴۷]

دادگاه ایران تریبونال[ویرایش]

نوشتار اصلی: ایران تریبونال
شهادت مرسده قائدی در دادگاه ایران تریبونال[۴۸]

ایران تریبونال یک دادگاه مردمی بین‌المللی است، که با کوشش گروهی از خانواده‌های جان سپردگان، بخشی از زندانیان سیاسی جان بدر برده از کشتارهای دهه ۱۳۶۰، فعالان سیاسی، فعالان کارگری، مبارزان برابری خواه حقوق زنان، و فعالان عرصه هنر، ادبیات، حقوق، کودکان و دیگر زمینه‌های مبارزاتی، از پائیز ۱۳۸۶ کار خود را آغاز کرد. ایران تریبونال، با حمایت گسترده ایرانیان در داخل و خارج کشور، به ویژه خانواده‌های جان سپردگان، موفق شد جمهوری اسلامی را در دو مرحله ( لندن و لاهه ) به ارتکاب جنایت علیه بشریت محکوم کند.

اعضای حزب کمونیست کارگری ایران در راه اندازی این کارزار نقش عمده‌ای داشتند و مراسمهای مختلفی را در این مورد سازمان دادند هر چند این کارزار اساساً با نام هیچ حزب و گروه و سازمانی شناخته نمی‌شود. [۴۹] از جمله اعضای رهبری حزب که در سازماندهی این دادگاه نقش عمده‌ای داشتند می‌توان به مرسده قائدی، فریده آرمان و شیوا محبوبی اشاره کرد. هر سه این افراد قبلاً از زندانیان سیاسی دهه ۶۰ بودند که برخی اقوام و دوستان نزدیک خود را در کشتار زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ از دست دادند. [۵۰]

فریده آرمان در سال ۲۰۱۴ در مستند آنها که گفتند نه (Those Who Said No) ساخته نیما سروستانی در مورد تجربه اعدام و ترور همسر اول و دومش غلام کشاورز از اعضای رهبری دهه ۶۰ حزب کمونیست ایران سخن می‌گوید. [۵۱] این فیلم مستند در جشنواره آمستردام شرکت داشت و از میان صدها فیلم جزو ۱۵ فیلم برتر مرحله نیمه نهایی جشنواره قرار گرفت. "آنها که گفتند نه" درباره دهه ۶۰ و کشتار زندانیان سیاسی است.

حکم دادگاه ایران تریبونال، مشتمل بر ۵۱ صفحه و ۱۷۰ ماده است که در آن نظام جمهوری اسلامی ایران به نسل‌کشی و جنایات علیه بشریت محکوم شده است.

اعتراض در کنفرانس سازمان جهانی کار[ویرایش]

اعتراض اعضای حزب به حضور جمهوری اسلامی در اجلاس جهانی آی ال او

در اعتراض به حضور جمهوری اسلامی در کنفرانس سالانه سازمان جهانی کار درسال ۲۰۱۰، اعضای این حزب با در دست گرفتن تصاویر فعالین کارگری زندانی در ایران، آکسیون اعتراضی در سالن محل برگزاری این کنفرانس ترتیب دادند [۵۲] که بصورت گسترده‌ای مورد توجه رسانه‌های جهان قرار گرفت.[۵۳]

به این ترتیب برای نخستین بار خواست اخراج جمهوری اسلامی از سازمان جهانی کار در ابعاد گسترده‌ای در رسانه‌های جهان انعکاس یافت. وال استریت ژورنال عکس اعتراض فعالین حزب در آی ال او را بعنوان یکی از عکسهای مهم روز انتخاب کرد.[۵۴]

به دنبال این اعتراض، نماینده خانه کارگر که در اجلاس سازمان جهانی شرکت کرده بود، از بی احترامی عده‌ای حاضر در جلسه نسبت به ایران و هیات ایرانی ابراز تاسف کرد و به خبرگزاری ایسنا گفت: با این که برخی کشورها ادعای حقوق بشر و یکسان بودن افراد دارند اما با توهین به ایرانیان شرکت‌کننده در اجلاس ILO نشان دادند که این ادعاهای آنها واهی است. او با اشاره به این که سال‌های پیش اعتراضاتی از سوی مخالفان ایران خارج از محل برگزاری اجلاس صورت می‌گرفت گفت: متأسفانه امسال این اعتراضات و توهین‌ها به داخل سالن کنفرانس کشیده شد. [۵۵]

روز پنجشنبه ۹ ژوئن ۲۰۱۱ نیز به دعوت پنج سندیکای کارگری از فرانسه و سندیکای او ان ای آ از سویس میتینگی در مقابل سازمان جهانی کار در اعتراض به سیاست‌های ضدکارگری جمهوری اسلامی و با خواست آزادی فوری کارگران زندانی در ایران تشکیل شد. در این گردهمائی دهها نفر از فعالین از احزاب و گروههای مختلف اپوزیسیون جمهوری اسلامی از جمله حزب کمونیست کارگری و نمایندگانی از سندیکاهای سنگال و ایتالیا نیز شرکت داشتند. [۵۶]

این حزب هر سال آکسیونهای اعتراضی را در محل برگزاری کنفرانس در اعتراض به حضور جمهوری اسلامی در این اجلاس برگزار می‌کند.

ساختار تشکیلاتی حککا[ویرایش]

عضو[ویرایش]

عضویت در حزب کمونیست کارگری ایران امری داوطلبانه است. هرکس که خود را کمونیست و در اهداف اجتماعی حزب شریک بداند و آماده باشد برای تحقق این اهداف در چهارچوب حزب کمونیست کارگری ایران به فعالیت متشکل بپردازد، می‌تواند به عضویت حزب درآید. کناره گیری و خروج از حزب نیز امری آزاد و داوطلبانه است. عضویت در حزب هیچیک از حقوق و آزادیهای فردی و مدنی اعضاء را محدود و مشروط نمی‌کند. به همین ترتیب، عضویت در حزب تحت هیچ شرایطی مایه هیچ نوع برتری و امتیازی نسبت به سایر مردم نیست. [۵۷]

به علت شرایط سیاسی در ایران مسلماً عضوگیری مستقیم این حزب هم چون بقیه احزاب اپوزیسیون در ایران ممکن نیست. از این رو هر فردی که در ایران خود را عضو بداند، عضو حککا محسوب می‌شود. در خارج از کشور که امکان عملی تشکل موجود است هر کسی که تقاضا کند و فرم ثبت نام را پر کند، عضو محسوب می‌شود.

کادر[ویرایش]

کادر به عضوی از حزب اطلاق می‌شود که چه از طریق انتخابات و چه با انتصاب، مسئولیت سازماندهی و هدایت فعالیت حزب در حیطه معینی را عهده دار می‌شود. فعالیت بعنوان کادر مستلزم پذیرش موازین و دیسیپلین متناظر با مسئولیت حزبی ای است که فرد بر عهده می‌گیرد. این موازین و دیسیپلین ممکن است تعهدات بیشتر و تبعیت از انضباط محکم تری را، در قیاس با موازین عمومی ناظر بر حقوق و وظایف اعضاء بطور کلی، بر عهده افراد بگذارد. موازین ناظر بر فعالیت بعنوان کادر حزب در مقررات ویژه فعالیت هر ارگان و نیز در اسنادی که انتظارات عمومی حزب از کادرها را بیان می‌کنند قید می‌شود. [۵۸]

رهبری و ارگان‌های کنونی[ویرایش]

کنگره[ویرایش]

کنگره نهم حزب کمونیست کارگری ایران

کنگره عالی ترین مقام تصمیم گیری در حزب است که وظیفه تعیین خط مشی سیاسی حزب و انتخاب اعضای کمیته مرکزی را بعهده دارد. حضور کلیه اعضای حزب در کنگره آزاد است و کلیه اعضا می‌توانند خود را بعنوان نمایندگان کنگره در انتخابات سراسری و محلی کاندید کنند. کلیه اعضای حزب فارغ از اینکه نماینده هستند یا نه، می‌توانند قرار یا قطعنامه‌هایی را به کنگره پیشنهاد دهند تا کنگره در مورد آنها تصمیم گیری کند. این قرارها و قطعنامه‌ها سیاستهای حزب تا کنگره بعدی را تعیین خواهد کرد.

کنگره‌های حزب کمونیست کارگری ایران بصورت علنی هر دو سال یکبار برگزار می‌شود و حضور افراد غیر عضو نیز در این کنگره‌ها بدون حق رای آزاد است.[۵۹] نهمین کنگره حزب کمونیست کارگری ایران در روزهای ۲۶ و ۲۷ مهر ۹۳ (۱۸ و ۱۹ اکتبر ۲۰۱۴) با حضور ۱۶۰ نماینده در کشور آلمان برگزار شد.[۶۰]

کمیته مرکزی[ویرایش]

کمیته مرکزی دومین مقام عالی حزب است. کمیته مرکزی کلیه امور سیاسی و همچنین فعالیتهای حزب را تحت نظارت و کنترل دارد. وظیفه سیاست گذاریهای کلان حزب و فعالیتهای حزب بر اساس مصوبات کنگره با کمیته مرکزی است. اعضای کمیته مرکزی فقط از میان کادرهای حزب انتخاب می‌شوند. در کنگره نهم حزب، ۶۱ نفر بعنوان اعضای کمیته مرکزی انتخاب شدند که اسامی آنها به این قرار است:

فریده آرمان، پیام آذر، کیان آذر، محمد آسنگران، محسن ابراهیمی، مینا احدی، محمود احمدی، عبه اسدی، ناصر اصغری، نازنین برومند، بهروز بهاری، سیامک بهاری، سیما بهاری، شهاب بهرامی، فاتح بهرامی، آذر پویا، فریبرز پویا، محمد رضا پویا، حمید تقوایی، امیر توکلی، کیوان جاوید، علی جوادی، طه حسینی، شهلا دانشفر، میترا دانشی، پاسکال دیکام، پتی دبونیتاس، نسرین رمضانعلی، هرمز رها، بهرام سروش، هوشیار سروش، کریم شامحمدی، عصام شکری، محمد شکوهی، مصطفی صابر، سوسن صابری، حسن صالحی، نازنین صدیقی، رضا فتحی، آوات فرخی، جمیل فرزان، مرسده قائدی، سیروان قادری، اصغر کریمی، محمد امین کمانگر، خلیل کیوان، عبدل گلپریان، شیوا محبوبی، یدی محمودی، سعید مدانلو، شهناز مرتب، بهروز مهرآبادی، کاوش مهران، نوید مینائی، مریم نمازی، نسان نودینیان، سمیر نوری، کاظم نیکخواه، افسانه وحدت، رحیم یزدانپرست و بابک یزدی.

کمیته مرکزی همچنین وظیفه تعیین دبیر کمیته مرکزی و اعضای دفتر سیاسی را نیز بر عهده دارد. این کمیته برای بررسی وضعیت حزب، تعیین سیاستهای میان دوره‌ای و انتخاب اعضای دفتر سیاسی هر ۶ ماه یکبار نشست مشترکی برگزار می‌کند که از آن با عنوان پلنوم یاد می‌شود. هر چند گزارش برگزاری پلنومها بصورت علنی منتشر می‌شود، اما حضور در جلسات پلنوم فقط برای کادرهای حزب آزاد است. در جلسات پلنوم اجازه اظهار نظر به همه شرکت کنندگان داده می‌شود اما فقط اعضای کمیته مرکزی حق رای دارند.

دبیر کمیته مرکزی توسط کمیته مرکزی حزب انتخاب می‌شود. وظیفه او نظارت بر عملکرد ارگانهای مختلف حزب و نیز مدیریت و سازماندهی حزب است. دبیر کمیته مرکزی همچنین وظیفه انتصاب دبیران برخی نهادها همچون سازمان جوانان کمونیست، کمیته سازمانده، کمیته خارج کشور، کمیته‌های کردستان و آذربایجان، دبیران کشوری، دبیر تلویزیون و بعضاً سردبیران نشریات حزب را بر عهده دارد. دبیر کمیته مرکزی که عموماً در احزاب چپ از وی بعنوان رهبر معنوی حزب نیز یاد می‌شود، عموماً تئوریهای سیاسی حزب را در میان پلنومها و کنگره‌ها تعیین می‌کند. کمیته مرکزی منتخب کنگره نهم حککا، حمید تقوایی را بعنوان دبیر کمیته مرکزی انتخاب کرده است.

دفتر سیاسی[ویرایش]

دفتر سیاسی توسط کمیته مرکزی و از میان اعضای کمیته مرکزی انتخاب می‌شود که وظیفه تعیین خط مشی سیاسی حزب و نظارت بر عملکرد دبیر کمیته مرکزی را برعهده دارد. اعضای دفتر سیاسی هر ۶ ماه یکبار در نشست اعضای کمیته مرکزی (پلنوم) انتخاب می‌شوند. کمیته مرکزی منتخب کنگره نهم، ۲۳ نفر را بعنوان اعضای دفتر سیاسی انتخاب کرده است که به این قرار است:

فریده آرمان، محمد آسنگران، محسن ابراهیمی، مینا احدی، عبداله اسدی، نازنین برومند، سیامک بهاری، سیما بهاری، فاتح بهرامی، فریبرز پویا، کیوان جاوید، علی جوادی، شهلا دانشفر، بهرام سروش، مصطفی صابر، حسن صالحی، جمیل فرزان، اصغر کریمی، خلیل کیوان، شیوا محبوبی، مریم نمازی، نسان نودینیان و کاظم نیکخواه.

رئیس دفتر سیاسی حککا در حال حاضر محسن ابراهیمی است که توسط دفتر سیاسی انتخاب می‌شود.

دیگر ارگانها[ویرایش]

از دیگر ارگانهای حزب هیئت اجرایی است که در قالب یک هیئت هفت نفره، رهبری روزمره این حزب را بعهده دارد که رئیس کنونی آن اصغر کریمی است.

دیگر ارگانهای حزب کمیته سازمانده، کمیته تشکیلات خارج از کشور، کمیته کردستان و کمیته آذربایجان است که زیر نظر مستقیم کمیته مرکزی و دفتر سیاسی فعالیت می‌کنند اما وظیفه نظارت بر عملکرد این ارگانها با دبیر کمیته مرکزی و هیئت اجرایی حزب است که گزارش عملکرد این ارگانها را به دفتر سیاسی، نشستهای کمیته مرکزی (پلنوم) و کنگره حزب می‌دهند.

دبیران ارگانها[ویرایش]

سازمان‌های نزدیک[ویرایش]

از ابتدای تأسیس اعضا و کادرهای حزب کمونیست کارگری در تأسیس سازمان‌ها و نهادها و کمپین‌های گوناگونی هم کاری داشته‌اند. این نهادها، که در زمینه‌های مختلف سیاسی و انسان دوستانه فعالیت می‌کنند، علی‌رغم این که بعضاً غیرحزبی هستند، هم کاری نزدیکی با حزب دارند.

کمیته بین المللی علیه اعدام[ویرایش]

نوشتار اصلی: کمیته بین المللی علیه اعدام

کمیته بین‌المللی علیه اعدام سازمانی است که برای مبارزه با مجازات اعدام تلاش می‌کند. دبیر و سخنگوی کنونی این کمیته، مینا احدی، مبارز کمونیست ایرانی و عضو کنونی دفتر سیاسی حزب کمونیست کارگری ایران، است. این سازمان خود را بخشی از جنبش علیه اعدام در جهان می‌داند اما اهم فعالیت‌هایش در مورد ایران و اعتراض علیه اعدام‌های جمهوری اسلامی ایران است.

کمیته بین المللی برای آزادی زندانیان سیاسی[ویرایش]

نوشتار اصلی: کمیته بین المللی برای آزادی زندانیان سیاسی


فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی[ویرایش]

نوشتار اصلی: فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی

فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی، معروف به همبستگی، تشکل بزرگی است که پیش از تأسیس حزب کمونیست کارگری ایران فعالیت می‌کرد و امروز چنان به این حزب نزدیک است که دبیر آن عضو هیات دبیران حزب است. این سازمان برای حقوق پناهندگان به طور جمعی و به طور فردی تلاش می‌کند و تا بحال دستاوردهای عظیمی در دفاع از حقوق پناهندگی و بخصوص پناهندگانی که از ایران و جمهوری اسلامی گریخته‌اند کسب کرده‌است. ارگان این فدراسیون نشریهٔ همبستگی است که بصورت ماهیانه منتشر می‌شود.

اولین دبیر این نهاد، غلام کشاورز از اعضای رهبری حزب کمونیست ایران بود که هنگام ملاقات با اعضای خانواده خود در قبرس توسط عوامل منصوب به جمهوری اسلامی ترور شد. دبیر فعلی این نهاد، عبداله اسدی از اعضای کمیته مرکزی حککا است.

کمپین کودکان مقدمند[ویرایش]

نوشتار اصلی: کمپین بین المللی کودکان مقدمند

نهاد «کودکان مقدمند»، کمپینی است برای دفاع از حقوق کودکان. ارگان این نهاد نشریهٔ کودکان مقدمند است.

فتنه، جنبش برای رهایی زن[ویرایش]

نوشتار اصلی: سازمان فتنه


کمپین بین المللی اکس مسلم[ویرایش]

نوشتار اصلی: شورای مرکزی مسلمانان سابق

اعضای این حزب در سال ۲۰۰۷ با همکاری بنیاد جوردانو برونو و همکاری مستقیم نویسنده و فیلسوف سرشناس آلمانی میشائیل اشمیت زالومون این کمپین را در آلمان راه اندازی کردند که مینا احدی و مریم نمازی چهره‌های اصلی آن هستند. این نهاد را با عنوان «اکس مسلم» یا «مسلمانان سابق» نیز خطاب می‌کنند. این نهاد خواستار حقوق جهان شمول و برابر برای همه شهروندان است و مخالف سرسخت نسبیت فرهنگی است.

کمپین بین المللی برای آزادی کارگران زندانی[ویرایش]

نوشتار اصلی: کمپین بین المللی برای آزادی کارگران زندانی


انجمن مارکس[ویرایش]

نوشتار اصلی: انجمن مارکس

انجمن مارکس ابتدا توسط منصور حکمت در شهر لندن در کشور انگلستان ایجاد شد. این انجمن برای بحث و گفتگو پیرامون مباحث تئوریک و سیاسی مارکسیسم برپا شد که بعدها در کشورهای مختلف، از جمله کانادا نیز ایجاد شد.

کانون خاوران[ویرایش]

نوشتار اصلی: کانون خاوران

کانون خاوران، که ابتدا در اواخر دههٔ ۹۰ با نام سازمان دفاع از زندانیان سیاسی ایران تأسیس گشته بود و سپس در سال ۲۰۰۴ نام کنونی را برگزید، سازمانی است که اکنون جدا از تاریخ قبلی اش، بسیار نزدیک به حزب کمونیست کارگری ایران به شمار می‌رود و بعضی مسئولان آن از اعضا و کادرهای این حزب هستند. این کانون در زمینهٔ مبارزه با اعدام و دفاع از زندانیان سیاسی فعالیت می‌کند و بیشتر فعالیت‌های فرهنگی هنری در دستور کار دارد. این کانون فصلنامهٔ «خاوران» را منتشر می‌کند.

رسانه‌های حزب[ویرایش]

تلویزیون کانال جدید[ویرایش]

نوشتار اصلی: تلویزیون کانال جدید

تلویزیون کانال جدید رسانه اصلی حزب و در واقع ارگان دوفاکتوی حزب کمونیست کارگری ایران است. از جمله برنامه‌های اصلی این تلویزیون می‌توان به گفت و گو، ۳۰ دقیقه، کارگران و یک دنیای بهتر، نان و گل سرخ به تهیه کنندگی مریم نمازی به دو زبان فارسی و انگلیسی و نیز دها برنامه دیگر در موضوعات مختلف زنان، کودکان، محیط زیست و... اشاره کرد. برنامه‌های پخش زنده این تلویزیون به زبانهای فارسی، کردی و ترکی با استقبال مخاطبان از داخل ایران روبرو شده است که طی تماس تلفنی روی خط زنده تلویزیون صحبت می‌کنند. مدیر این تلویزیون در حال حاضر کیوان جاوید از اعضای دفتر سیاسی حزب است.

وبگاه روزنه[ویرایش]

نوشتار اصلی: روزنه (وبگاه)

روزنه رسانه اینترنتی این حزب است که از سال ۱۹۹۹ تا کنون فعال است و بر اساس آمار وب سایت جهانی الکسا اینترنت، جزو ۲۵۰ هزار وبگاه پربیننده بحساب می‌آید. مدیر مسئول این وبگاه در حال حاضر امیر توکلی از اعضای کمیته مرکزی حزب است.

علاوه بر این، چندین وبگاه دیگر و صفحات فیسبوک توسط اعضا و کادرهای این حزب در موضوعات مختلف اداره می‌شوند.

رادیو انترناسیونال[ویرایش]

این حزب برای انجام تبلیغات در سال ۲۰۰۰ اقدام به راه‌اندازی رادیو انترناسیونال روی موج کوتاه کرد و هر شب دو ساعت برنامه پخش می‌کرد. اما در تابستان ۲۰۰۶ پس از شش سال فعالیت به دلیل مشکلات مالی و ۲۴ ساعته شدن تلویزیون کانال جدید متوقف شد.

نشریات حزب[ویرایش]

حزب کمونیست کارگری ایران در حوزه‌های مختلف سیاسی، کارگری، زنان، جوانان، کودکان، پناهندگی و حقوق بشر بصورت روزانه، هفتگی و ماهانه نشریاتی را منتشر می‌کند. این نشریات را می‌توان به دو گروه نشریات حزبی و غیر حزبی تقسیم کرد. منظور از غیر حزبی نشریاتی است که از طریق نهادهای نزدیک به حزب منتشر می‌شوند. نویسندگان و سردبیران این نشریات عموماً اعضا و کادرهای حککا هستند اما مستقل از حزب شناخته می‌شوند. همچنین بر خلاف نشریات حزبی که فقط اعضا و کادرهای حزب می‌توانند نویسندگان آن باشند، امکان نوشتن در نشریات غیر حزبی برای همگان آزاد است.

نشریات حزبی[ویرایش]

انترناسیونال، ارگان مرکزی حککا

نشریه رسمی حزب کمونیست کارگری نشریهٔ انترناسیونال [۶۱] است که در حال حاضر هر جمعه و به زبان فارسی منتشر می‌شود که به طرح مواضع سیاسی حزب در مورد مسائل روز می‌پردازد. از آنجایی که مطالب مندرج در این نشریه انحصارا توسط اعضای کمیته مرکزی نوشته می‌شود، مطالب مندرج در آن، بعنوان سیاستهای رسمی حزب مورد استناد قرار می‌گیرد.

روزنامه ژورنال، روزنامه آنلاین حزب است که بصورت روزانه در مورد مسائل مختلف سیاسی و اجتماعی و فرهنگی مطالبی را منتشر می‌کند. مهمترین ویژگی این روزنامه، خلاصه‌نویسی است. [۶۲] بر خلاف دیگر نشریات حزبی، نوشتن در این نشریه برای عموم آزاد است. همچنین بر خلاف دیگر نشریات حزب که تک سردبیر هستند، ژورنال توسط شورای سردبیری هدایت می‌شود.

نشریهٔ کارگر کمونیست دو هفته نامه ایست از این حزب که به مسائل مربوط به جنبش کارگری می‌پردازد. تعدادی از نویسندگان این نشریه فعالین کارگری در داخل ایران هستند که بانامهای مستعار در آن قلم می‌زنند. این نشریه توسط هیئت نویسندگان اداره می‌شود.

سازمان جوانان کمونیست، علی‌رغم مستقل بودن تشکیلاتی [۶۳] سازمان جوانان حزب و جزئی از حزب محسوب می‌شود. نشریه جوانان کمونیست ارگان مرکزی این سازمان است که ارگان حزب نیز به حساب می‌آید. مباحث منتشر شده در این نشریه عموماً حول مسائل جوانان و جنبش دانشجویی است.

این حزب، هم چنین ارگانی به زبان انگلیسی دارد که WPI Briefing نام دارد و معمولاً هر هفته منتشر می‌شود.[۶۴] نشریات مختلف دیگری به سبک این نشریه به زبان‌های آلمانی و هلندی و غیره چاپ می‌شوند اما هیچ کدام منظم نبوده‌اند.[۶۵]

کمیتهٔ کردستان و کمیته آذربایجان حزب با توجه به اهمیت ویژهٔ مسائل کردستان و آذربایجان، هر هفته نشریاتی به نام ایسکرا(به روسی:جرقه) و سهند به زبان فارسی منتشر می‌کنند. عمده مسائل مطرح شده در این دو نشریه حول مسائل کردستان و آذربایجان، نقد ناسیونالیسم و مسائل قومی و ملی است.

نشریه کمونیسم کارگری نشریه تئوریک سیاسی این حزب است که به صورت گاهنامه منتشر می‌شود و تا کنون ۵ شماره از این نشریه منتشر شده است. [۶۶] سردبیر این نشریه محسن ابراهیمی است.

سردبیران کنونی[ویرایش]

نشریات غیر حزبی[ویرایش]

نشریه زن آزاد، نشریه‌ای از سازمان فتنه، نزدیک به حزب است که در مورد مسائل حقوق زنان هر هفته منتشر می‌شود. [۶۷]

نشریه کودکان مقدمند، نشریه حوزه حقوق کودک است که بصورت ماهانه از سوی نهاد کودکان مقدمند نزدیک به حزب منتشر می‌شود. بخشی از مطالب منتشر شده در این نشریه توسط فعالین حقوق کودک از داخل ایران تهیه می‌شود که بخاطر مسائل امنیتی با نام مستعار با نشریه همکاری می‌کنند.

نشریه زندانیان سیاسی و نه به اعدام[۶۸]، نشریات حوزه حقوق بشر هستند که بصورت هفتگی و ماهانه از سوی کمیته برای آزادی زندانیان سیاسی و کمیته بین‌المللی علیه اعدام منتشر می‌شوند. هر دو این نشریات بصورت گسترده‌ای اقدام به انتشار مصاحبه با دیگر فعالین حقوق بشر از داخل و خارج از ایران و نیز انتشار منظم اخبار و گزارشهای مربوط به مسائل حقوق بشر می‌کنند.

ماهنامه همبستگی، نشریه ایست از طرف فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی که حول مسائل مهاجرت و پناهندگی منتشر می‌شود. [۶۹]

سردبیران کنونی[ویرایش]

  • سردبیر زن آزاد: لیلا یوسفی
  • سردبیر کودکان مقدمند: سیامک بهاری
  • سردبیر همبستگی: نازنین صدیقی
  • سردبیر نه به اعدام: حسام یوسفی
  • سردبیر زندانیان سیاسی: فرزام کرباسی

حزب کمونیست کارگری و حزب حکمتیست[ویرایش]

بعد از انشعاب سال ۲۰۰۴ و جدایی بخشی از اعضا و کادرهای حزب کمونیست کارگری ایران، به رهبری معنوی کوروش مدرسی، حزب کمونیست کارگری ایران-حکمتیست تاسیس شد. هم نامی این دو حزب باعث شده است برخی مواضع حزب حکمتیست را همان سیاستهای حزب کمونیست کارگری بدانند و یا برعکس. اما این دو حزب، از نظر تشکیلاتی و مواضع سیاسی کاملا از یکدیگر جدا هستند و انتقادات گسترده‌ای نیز به مواضع سیاسی یکدیگر دارند.

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ‏ «قطعنامه دفتر سیاسی حککا علیه فدرالیسم و مخاطرات ناشی از تنشهای قومی در جامعه». وبگاه رسمی حککا، ۹ آذر ۱۳۸۴. بازبینی‌شده در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴. 
  2. ‏ «قطعنامه حککا در مورد ابراز وجود اجتماعى رهبران عملى و فعالين چپ». وبگاه رسمی حککا، فروردین ۱۳۸۳. بازبینی‌شده در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴. 
  3. ‏ «وقتی قدرت دست ما باشد». وبگاه رسمی حککا، ۱ خرداد ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴. 
  4. ‏ «به کنگره ما بیایید!». وبگاه رسمی حککا، ۲۲ مرداد ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴. 
  5. ‏ «قرار در مورد شعار جمهوری انسانی». وبگاه رسمی حککا، ۱۵ آذر ۱۳۸۸. بازبینی‌شده در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴. 
  6. ‏ «اطلاعیه اعلام موجودیت حزب کمونیست کارگری ایران». آرشیو اینترنتی آثار منصور حکمت، ۹ آذر ۱۳۷۰. بازبینی‌شده در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴. 
  7. حکمت، منصور. منتخب آثار، ضميمه ١. انتشارات حزب کمونيست کارگرى - حکمتيست، ۲۰۰۶. 
  8. ‏ «مبانى کمونيسم کارگرى، سمینار اول». آرشیو اینترنتی آثار منصور حکمت، ۹ آذر ۱۳۷۰. بازبینی‌شده در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴. 
  9. ‏ «تفاوت هاى ما؛ گفتگو در باره کمونيسم کارگرى». آرشیو اینترنتی آثار منصور حکمت، آبان ۱۳۶۸. بازبینی‌شده در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴. 
  10. ‏ «مارکسيسم و جهان امروز». آرشیو اینترنتی آثار منصور حکمت، ۱ اسفند ۱۳۷۰. بازبینی‌شده در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴. 
  11. ‏ «خطوط اصلى يک نقد سوسياليستى به تجربه انقلاب کارگرى در شوروى». آرشیو اینترنتی آثار منصور حکمت، ۳ فروردین ۱۳۶۳. بازبینی‌شده در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴. 
  12. ‏ «لنین، آزادیهای سیاسی و تجربه شوروی». وبگاه حمید تقوایی، ۱۷ آبان ۱۳۸۹. بازبینی‌شده در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴. 
  13. ‏ «ما و استالین». وبگاه روزنه. بازبینی‌شده در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴. 
  14. توضيح به پلنوم بيستم پيرامون تصميم به کناره گيرى از حزب کمونیست ایران، آرشیو آثار منصور حکمت
  15. مصافهای کمونیسم امروز، آرشیو آثار منصور حکمت
  16. کمونیسم کارگری در یک نقطه عطف تاریخی، وبگاه رسمی حمید تقوایی
  17. سمینار چشم انداز نزدیکی و اتحاد نیروهای کمونیسم کارگری، وبگاه مبارزان کمونیست
  18. اطلاعیه دفتر مرکزی حزب حکمتیست در مورد نشست مشترک با رهبری حزب کمونیست کارگری ایران، وبگاه رسمی حزب حکمتیست
  19. اصغر کریمی درمورد نشست با رهبری حزب حکمتیست، وبگاه مبارزان کمونیست
  20. قرار در مورد ضرورت به روز کردن، تکمیل و تدقیق برنامه یک دنیای بهتر، وبگاه رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
  21. قطعنامه در مورد جدال قدرت میان قطبهای تروریستی در خاورمیانه و مساله فلسطین، وبگاه رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
  22. قطعنامه در مورد شرایط پیروزی انقلاب جاری و تعیین نظام آتی، وبگاه رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
  23. مصطفی صابر: چرا انقلاب؟، وبگاه روزنه
  24. مانیفست انقلاب ایران، وبگاه رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
  25. بهرام رحمانی: ورود نیروهای چپ و آزادی خواه به سفارت خانه حکومت اسلامی در استکهلم، وبگاه پژواک ایران
  26. پیام رسمی میر حسین موسوی به ایرانیان خارج از کشور، ۳ تیر ۱۳۸۸.، برگه فیسبوک دفتر تهران
  27. پخش زنده تلویزیون کانال جدید؛ وضع حکومت چرا خراب است؟، کانال یوتوب کانال جدید
  28. rowzane.com
  29. http://svt.se/svt/road/Classic/shared/mediacenter/index.jsp?d=23897&a=282972
  30. BBC Persian
  31. National Secular Society - Maryam Namazie Named “Secularist of The Year”
  32. Coalition mondiale contre la peine de mort - Error
  33. Zentralrat der Ex-Muslime
  34. کنفرانس برلین، روایتی متفاوت از همه آنچه تاکنون دیده‌اید- قسمت اول، شبکه یوتوب
  35. سخنرانی مینا احدی در کنفرانس برلین، شبکه یوتوب
  36. سعید محبیان و امیرمرتضوی: پاسکاری خنده دار ترور مقدسی ، وبگاه پیک نت
  37. منصور حکمت: درسهاى بديهى برلين، آرشیو آثار منصور حکمت
  38. رجانیوز؛ از كنفرانس برلين پس از 10 سال، وبگاه رجانیوز
  39. the guardian; One law to rule them all
  40. family legal arbitrations must now use Canadian law
  41. http://www.nosharia.com/TVOBio_Homa.wmv
  42. [۱]
  43. *** www.azadizan.com ***
  44. Lawrence M. Krauss: We are all Ex-Muslim
  45. گفتگوی نشریه اینترنتی شهروند با مینا احدی فعال سیاسی
  46. شوراى مرکزى اکس مسلم–آلمان: روز انسانگرايان در آلمان، وبگاه ایران تریبون
  47. مبارزه اکس مسلم با داعش و پلیس شریعه در آلمان، شبکه یوتوب
  48. مرسده قائدی در دادگاه ایران تریبونال لندن، شبکه یوتوب
  49. کارزار ایران تریبونال در گردهمائی اعتراضی زوریخ، وبگاه رسمی ایران تریبونال
  50. رویای آزادی، مستند تلویزون من و تو، شبکه یوتوب تلویزیون من و تو
  51. فیلم مستندی درباره "آنها که گفتند نه"، وبگاه بی بی سی فارسی
  52. حضور قدرتمند فعالین حزب کمونیست کارگری ایران در آی ال او
  53. Vous devez être patients, comme nous le sommes
  54. An International Labour Organization staffer led away a member of the Worker-communist Party of Iran
  55. نماينده خانه كارگر پس از بازگشت از ILO: * تلاش براي خروج ايران از پاراگراف ويژه نتيجه داد * بي احترامي به ايران در سالن اصلي اجلاس باعث تاسف است، خبرگزاری دانشجویان ایران، ایسنا
  56. میتینگ اعتراضی در مقابل سازمان جهانی کار سال ۲۰۱۱
  57. اصول سازمانی حزب کمونیست کارگری، وبگاه رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
  58. اصول سازمانی حزب کمونیست کارگری، وبگاه رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
  59. به کنگره ما بیایید!، وبگاه رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
  60. صفحه ویژه کنگره نهم حزب کمونیست کارگری ایران، وبگاه رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
  61. [http:/www.http://www.anternasional.com]
  62. روزنامه ژورنال
  63. [http:/www.cyoiran.com]
  64. UK2 | Domain Names, Web Hosting, E-commerce and Dedicated Servers
  65. [۲][۳]
  66. آرشیو نشریه کمونیسم کارگری، وبگاه رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
  67. فتنه، جنبش برای رهایی زن
  68. آرشیو ماهنامه نه به اعدام، وبگاه رسمی کمیته بین المللی علیه اعدام
  69. آرشیو نشریه همبستگی، وبگاه رسمی فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی

منابع[ویرایش]

  1. سایت‌ها و نشریات حزب کمونیست کارگری ایران
  2. روزنامه کیهان، سه شنبه ۱۱ مرداد، صفحه ۲
  3. روزنامه بهار، شماره ۶۰، شنبه اول مرداد

جستارهای وابسته[ویرایش]