حزب کمونیست کارگری ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
حزب کمونیست کارگری ایران
رهبر حمید تقوایی
بنیانگذار منصور حکمت
کوروش مدرسی
ایرج آذرین
رضا مقدم
دبیر هیئت اجرایی اصغر کریمی
رئیس دفتر سیاسی کاظم نیکخواه
دبیر کمیته سازمانده شهلا دانشفر
دبیر تشکیلات خارج کشور فریبرز پویا
شعار آزادی،برابری،حکومت کارگری
بنیانگذاری ۱۹۹۱، ۱۳۷۰ شمسی
روزنامه ژورنال
شاخه جوانان جوانان کمونیست
مرام مارکسیسم
سوسیالیسم
کمونیسم
ارگان رسمی انترناسیونال
تلویزیون کانال جدید
کشور  ایران
وبگاه
http://www.wpiran.org


حزب کمونیست کارگری ایران معروف به حککا حزبی سیاسی است که برای سرنگونی جمهوری اسلامی ایران و استقرار جمهوری سوسیالیستی تلاش می‌کند.

حزب کمونيست کارگرى يک حزب مارکسیستی و متعهد به سازماندهى انقلاب اجتماعى طبقه کارگر براى برچيدن نظام سرمایه داری و برپايى جامعه‌اى مبتنى بر برابرى اقتصادى و اجتماعى، آزادى سياسى انسانها و شکوفايى خلاقيت هاى مادى و معنوى بشرى است. گستره فعالیتهای سیاسی و اجتماعی این حزب، آنرا به اثرگذارترین حزب سیاسی چپ در ایران تبدیل کرده است.

شعار اصلی این حزب «آزادی، برابری، حکومت کارگری» و «زنده باد سوسیالیسم» است. بعد از مرگ منصور حکمت بنیانگذار این حزب، شعار «اساس سوسیالیسم انسان است» نیز به شعارهای حزب اضافه شد و در تمامی نشریات رسمی حزب همراه با عکس او درج می شود. در کنگره هفتم حزب در سال ۲۰۰۹ شعار «انقلاب انسانی برای حکومتی انسانی» به دیگر شعارهای این حزب اضافه شد.[۱]


محتویات

تاریخچه[ویرایش]

تأسیس[ویرایش]

حمید تقوایی رهبر فعلی و منصور حکمت بنیانگذار حزب

این حزب در پاییز سال ۱۳۷۰ شمسی برابر با نوامبر ۱۹۹۱ توسط منصور حکمت و با جدائی از حزب کمونیست ایران پایه گذاری شد.

اعلامیه اعلام موجودیت آن توسط چهار نفر امضا شده‌است. منصور حکمت، کورش مدرسی، رضا مقدم و ایرج آذرین. (اعضای «کانون کمونیسم کارگری» در حزب کمونیست ایران)[۲] منصور حکمت که از وی بعنوان چهره اصلی تشکیل حزب یاد می شود در کنفرانس مبانی کمونیسم کارگری در ژانویه سال ۲۰۰۰ از تشکیل این حزب با عنوان "پایان پس لرزه‌های فروپاشی سوسیالیسم بورژوائی، آغاز تعرض کمونیسم کارگری" یاد می کند. [۳] سوسیالیسم بورژوایی عنوانی است که این حزب در هنگام نام بردن از اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و برخی دیگر از کشورهای سوسیالیستی استفاده می کند.

حکمت در تعریف تفاوت کمونیسم کارگری با دیگر جنبشهای کمونیستی و خوانشها از مارکسیسم می گوید: من "کمونيسم کارگرى" را بجاى کلمه "کمونیسم" بکار ميبرم. به اين دليل که کلمه کمونيسم آن خصلت طبقاتى ويژه را که در آستانه انتشار مانیفست کمونیست در ١٨٤٨ داشت در زمان ما ديگر از دست داده. کلمه کمونيسم در آن هنگام مترادف با سوسياليسم کارگرى بود. انگلس در همان دوره علت انتخاب اين عنوان را براى پرچمى که با مانيفست بلند کردند دقيقا به همين ترتيب توضيح ميدهد. مارکس و انگلس براى تعريف فاصله و اختلاف خود با سوسياليسم غيرکارگرى زمان خود عنوانى را که جنبش سوسياليستى کارگرى به خود داه بود برگزيدند. هر کلمه مانيفست کمونيست راجع به اينست که اين بيانيه سوسياليسم کارگرى است و اين جريان ويژه طبقاتى درباره جهان و جامعه و سوسياليسم هاى موجود چه دارد ميگويد. اگر مارکس و انگلس امروز زنده ميشدند و ميديدند که چگونه همين نام کمونيسم توسط جريانات اعتراضى و شبه سوسياليستى طبقات ديگر بدست گرفته شده است، آنوقت مطمئنا فکرى بحال عنوان مانيفست کمونيست و کلمه کمونيسم بطور کلى ميکردند. شايد مثل من صفت "کارگرى" را انتهاى آن اضافه ميکردند که کاملا مضمون اين کتاب و جنبش اجتماعى اى را که اين کتاب بيانيه اش بود برساند. [۴]

زمینه ها[ویرایش]

نقد سنتهای چپ پیشا انقلاب ۵۷[ویرایش]