ادرار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

شاش یا ادرار به معنی مایعی است که از بدن برخی جانوران از جمله انسان در مثانه تشکیل شده واز طریق مجرای ادراری دفع می‌شود.در مردان ادرار از طریق کیر و در زنان از طریق کس خارج می‌شود.

[ویرایش] ترکیبات ادرار

ادرار طبیعی عمدتاً از آب تشکیل می‌شود. در ادرار مقادیر متفاوتی از املاح مختلف، اسید اوریک و ترکیبات دیگری است که در مجموع به آن خاصیت اسیدی می‌دهند (pH ادرار طبیعی چیزی در حدود ۴٫۶ تا ۸ است.^[۱])

[ویرایش] واژهٔ ادرار

واژهٔ ادرار به معنی جاری کردن و روان ساختن، و نیز به معنی وظیفه و مستمری استفاده شده‌است. ^[۲] به عنوان نمونه، سعدی در یکی از اشعار خود در بوستان، مصرعی دارد که:

مرا در نظامیه ادرار بود

که در آن، ادرار به معنی وظیفه یا کار مهم به کار رفته است، و ربطی به ادرار به معنای پیشاب ندارد.

در فارسی امروز، ادرار غالباً فقط به معنای پیشاب، یا همان مادهٔ دفعی از طریق مجاری ادراری به کار می‌رود. واژه‌های «شاش» و «کمیز» نیز به معنی ادرار به کار می‌روند.^[۲] هم‌چنین، واژهٔ «میز» نیز به معنای ادرار است، چنان که به لوله‌های ادراری بین کلیه‌ها و مثانه میزنای گفته می‌شود.

[ویرایش] منابع