باشگاه فوتبال اینتر میلان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اینتر میلان
Internazionale.png
نام کامل باشگاه باشگاه فوتبال اینترنازیوناله میلانو
لقب(ها) نرآتزوری (سیاه و آبی ها)
لا بِنِه اَمَتا (محترم)
ایل بیشونِه (مار افعی بزرگ)، پاتزا اینتر ( اینتر دیوانه)
تاریخ تأسیس ۹ مارس ۱۹۰۸
نام ورزشگاه ورزشگاه جوزپه مه آتزا شهر میلان
(گنجایش: ۸۲٬۹۵۵ نفر)
مدیرعامل Flag of Indonesia.svg اریک توهیر
سرمربی Flag of Italy.svg والتر ماتزاری
لیگ سری آ
2014 - 2013 پنجم
آدرس اینترنتی سایت باشگاه اینتر
Kit left arm internazionale1314h.png
Team colours
Kit body internazionale1314h.png
Team colours
Kit right arm internazionale1314h.png
Team colours
Kit shorts internazionale1314h.png
Team colours
Team colours
لباس اول
Kit left arm internazionale1314a.png
Team colours
Kit body internazionale1314a.png
Team colours
Kit right arm internazionale1314a.png
Team colours
Kit shorts internazionale1314a.png
Team colours
Team colours
لباس دوم
Kit left arm inter1213a.png
Team colours
Kit body inter1213a.png
Team colours
Kit right arm inter1213a.png
Team colours
Team colours
Team colours
لباس سوم

اینتر میلان یکی از مطرح‌ترین باشگاه‌های جهان است. اینتر را در دنیای فوتبال با لقب پاتزا اینتر (به معنای اینتر دیوانه) می‌شناسند. دلیل این لقب نتایج پر فراز نشیبی است که اینتر بدست می‌آورد. این باشگاه در میان طرفداران تیفوسی فوتبال در ایتالیا و جهان از محبوبیت جالب توجهی برخوردار است. اینتر تا امروز تنها باشگاه کشور ایتالیاست که تا کنون به دستهٔ پائین تر سقوط نکرده و در تمامی ادوار سری آ حاضر بوده است. آن‌ها از سال ۲۰۱۰ و پس از فتح سه گانه اسکودتو، کوپا ایتالیا و لیگ قهرمانان اروپا با ژوزه مورینیو دچار افت شدند و فصل گذشته در رده نهم سری آ قرار گرفتند، آنها در این فصل پنجم شده و به لیگ اروپا صعود کردند.

اطلاعات اصلی باشگاه[ویرایش]

تاریخچه[ویرایش]

چگونگی تاسیس باشگاه[ویرایش]

اولین قهرمانی باشگاه در فصل ۱۹۰۹-۱۹۱۰

سال ۱۸۹۹ در شهر میلان باشگاه کریکت و فوتبال میلان تاسیس شد. این تیم تا سال ۱۹۰۸ توانست سه بار قهرمانی ایتالیا را جشن بگیرد. در این سال، بین سران اصلی باشگاه بر سر استفاده از بازیکنان خارجی اختلاف افتاد تا اینکه طی یک جلسه رسمی، گروهی که اعتقاد به استفاده از بازیکنان خارجی داشتند از این باشگاه جدا شده و نام اینترنازیوناله (به معنای بین‌المللی) را برای باشگاه خود انتخاب کردند. سیاست اصلی باشگاه از همان ابتدا مبارزه با نژاد پرستی بود. تیم اینتر نازیوناله برای قهرمانی در لیگ ایتالیا تنها ۲ سال صبر کرد و در سال ۱۹۱۰ اولین قهرمانی این باشگاه به ثبت رسید.

روزهای پر فراز و نشیب اینتر[ویرایش]

سالهای آغازین برای اینتر بسیار موفق بود. تیم دیگر شهر میلان (آث میلان)، پس از جدایی اینتری‌ها افت وحشتناکی کرد و بیش از ۴۰ سال در حسرت قهرمانی ایتالیا بود تا اینتر چند دهه بدون مزاحمت تیم اول شهر میلان باشد. اما اینتر نیز پس از کسب قهرمانی دوم در سال ۱۹۲۰ دچار افت شد و تا اواخر دهه بیست از کورس قهرمانی دور بود.

ظهور جوزپه مه آتزا[ویرایش]

سال ۱۹۲۷ ستاره‌ای به نام جوزپه مه آتزا در اینتر متولد شد. اینتر با اتکا به این فوق ستاره خود دوباره به اوج بازگشت و توانست بار دیگر قهرمانی ایتالیا را از آن خود کند. مه آتزا توانست در اولین دوره برگزاری لیگ کشور ایتالیا با نام سری آ، قهرمانی را به اینتر هدیه کند و خود با زدن ۳۱ گل آقای گل اولین دوره سری آ شود. مه آتزا بین سالهای ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۶ توانست ۴ بار آقای گلی کشور ایتالیا را بدست آورد. همچنین در دو جام جهانی ۱۹۳۴ ایتالیا و ۱۹۳۸ فرانسه، جوزپه مه آتزا یکی از ارکان اصلی قهرمانی ایتالیا بود. او در جام جهانی ۱۹۳۴ بهترین بازیکن جام شد و در جام جهانی ۱۹۳۸ بازوبند کاپیتانی آتزوری‌ها را بر بازو بست. این بازیکن در سالهای آخر بازیگری خود از اینتر جدا شد و بازی در چند تیم دیگر ایتالیا را هم تجربه کرد ولی در سال آخر دوران بازی خود به اینتر بازگشت تا با پیراهن این تیم از دنیای فوتبال خداحافظی کند. جوزپه مه آتزا در ۴۰۸ بازی ۲۸۸ گل برای اینتر زد و بعد از گذشت چند دهه هنوز بهترین گلزن اینتر و چهارمین گلزن برتر تاریخ لیگ ایتالیاست. او در مقاطع مختلفی سرمربیگری اینتر را بر عهده گرفت و در سال ۱۹۷۹ پس از مرگش، شهرداری میلان نام بزرگترین ورزشگاه کشور ایتالیا را از سن سیرو به جوزپه مه آتزا تغییر داد.

دهه چهل و آغاز دهه پنجاه[ویرایش]

اینتر بین سالهای ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ همیشه یکی از مدعیان قهرمانی سری آ بود اما معمولا در رتبه‌های دوم و سوم قرار می‌گرفت و نمی‌توانست به قهرمانی برسد. تا اینکه در سال ۱۹۵۲ آلفردو فونی به عنوان سرمربی اینتر برگزیده شد و با متحول کردن تیم توانست اینتر را به قدرت اول ایتالیا تبدیل کند. او در همان دو سال اول حضور خود دو بار اینتر را صاحب اسکودتو کرد و نتایج جالبی را با اینتر رقم زد. اینتر در بسیاری از مسابقات با اختلاف گل فراوان پیروز می‌شد که از بین آنها می‌توان به پیروزی ۶-۰ مقابل یوونتوس اشاره کرد. دوران نسبتا کوتاه فونی با موفقیت‌های چشمگیری برای اینتر همراه بود.

دوران طلایی[ویرایش]

آنجلو موراتی
هلنینو هرارا

در سال ۱۹۵۵، آنجلو موراتی که از افراد سرشناس ایتالیا بود اینتر را خریداری کرد و ریاست این تیم را بر عهده گرفت. حضور موراتی در اینتر با پایان دوران آلفردو فونی همراه بود. موراتی در ابتدای حضور خود چند مربی عوض کرد تا سرانجام تصمیم گرفت هدایت باشگاه را به یک تئوریسین آرژانتینی به نام هلنینو هرارا بسپارد. هرارا در سال ۱۹۶۰ اینتر را تحویل گرفت و شروع به ساختن تیمی جوان و منسجم کرد. تیم او سال اول در رتبه سوم ایتالیا ایستاد، سال دوم نایب قهرمان شد و در سال سوم اسکودتو رو بدست آورد تا تفکراتش به بار بنشیند. پس از اولین قهرمانی در سری آ، اینتر سال بعد جام باشگاه‌های اروپا را به دست آورد. فصل بعد هم هرارا برترین سال تاریخ اینتر را رقم زد و تمامی جامهای ممکن را به ارمغان آورد. در آن سال اینتر قهرمان اسکودتو، جام باشگاه‌های اروپا و جام بین قاره‌ای شد. در سال ۱۹۶۶ هم اینتر با هرارا به دهمین اسکودتو خود رسید. در کشور ایتالیا هر تیمی ۱۰ بار قهرمان لیگ داخلی کشور شود یک ستاره به پیراهن خود اضافه می‌کند. اینتر در سال‌های طلایی با بازیکنانی نظیر فاکتی، ماتزولا، سوارز و کورسو بر بام ایتالیا و اروپا قرار گرفت و دهه شصت میلادی به عنوان بهترین دوران این باشگاه ثبت شد. اینتر در آن سالها ۳ اسکودتو و ۴ جام بین‌المللی را بدست آورد و به اینتر هرارا لقب اینتر بزرگ (Grande Inter) داده شد. دوران طلایی هرارا دو سال بعد یعنی در سال ۱۹۶۸ با جدایی آنجلو موراتی پایان پذیرفت.

پاتزا اینتر[ویرایش]

سال ۱۹۷۰ اینتر به نایب قهرمانی ایتالیا دست یافت، ولی فصل ۱۹۷۰-۱۹۷۱ برای اینتر وحشتناک آغاز شد. شکست‌های پیاپی ابتدای فصل و بازی‌های کابوس وار اینتر باعث شد هوادارن این تیم نگران سقوط به دسته پائین تر باشند. اما ورق برگشت و اینتر بردهای خود را آغاز کرد. در پایان فصل، اینتر قهرمانی لیگ را بدست آورد و لقب پاتزا اینتر به این تیم داده شد. پس از آن سال بار دیگر اینتر دوران بسیار پر فراز و نشیبی را پشت سر گذاشت، تا اینکه جیووانی تراپاتونی به عنوان سرمربی اینتر انتخاب شد. تراپاتونی با داشتن بازیکنانی همچون لوتار ماتئوس، جوزپه برگومی، آندریاس بره مه، والتر زنگا و نیکولا برتی توانست سال ۱۹۸۹ با ۵۸ امتیاز (در آن دوران هر برد ۲ امتیازی بود) قرمان سری آ شود. قهرمانی که تا سال ۲۰۰۷، بهترین قهرمانی ادوار سری آ محسوب می‌شد. یک سال بعد هم تیم ملی آلمان با بازیکنان اینتری خود یعنی لوتار ماتئوس، یورگن کلینزمن و آندریاس بره مه توانست یاران مارادونا را فینال جام جهانی شکست دهد و قهرمان جهان شود. در آن بازی‌ها لوتار ماتئوس کاپیتان و مؤثرترین بازیکن تیم ملی آلمان در جام جهانی بود. همان سال فیفا تصمیم گرفت هر سال بهترین بازیکن جهان راانتخاب کند. لوتار ماتئوس اولین کسی بود که جایزه بهترین بازیکن سال جهان را از آن خود کرد.

سالهای سیاه اینتر[ویرایش]

اسکودتوی سیزدهم برای اینتر نحس بود. پس از قهرمانی در سال ۱۹۸۹، اینتر تا سالیان زیادی نتوانست قهرمانی سری آ را بدست آورد. بدترین دوران اینتر طی این سالها رقم خورد و اینتر در سال ۱۹۹۳-۱۹۹۴ با کسب عنوان سیزدهم در سری آ، بدترین رتبه تاریخ خود را بدست آورد و فقط ۱ امتیاز تا سقوط به دسته پایین تر فاصله داشت. البته اینتر در دهه ۹۰ سه بار جام یوفا را بدست آورد، ولی کسب این جام نمی‌توانست طرفداران اینتر را راضی نگه دارد. ماسیمو موراتی فرزند آنجلو موراتی پر افتخارترین رئیس اینتر، باشگاه را خریداری کرد و سعی داشت با جمع کردن انبوهی از ستارگان دنیای فوتبال نظیر رونالدو، ویری، باجو، زامورانو، باتیستوتا، تولدو، بلان و کاناوارو اینتر را به دوران با شکوه خود بازگرداند. اما تیم موراتی هم با وجود اینکه دو بار تا آستانه قهرمانی پیش رفت در فتح اسکودتو ناکام بود. نراتزوری‌ها اعتقاد داشتند دلیل این ناکامی، حمایت داوران ایتالیایی از یوونتوس و دیگر حریفان پرنفوذ آن‌هاست. یکی از پرحاشیه‌ترین داوری‌های ایتالیا در سال ۱۹۹۸ و در مصاف اینتر و یوونتوس رخ داد که داور مسابقه خطای پنالتی یولیانو مدافع یوونتوس روی رونالدو را نگرفت و باعث پیروزی و در نهایت قهرمانی تیم تورینی شد. در سال ۲۰۰۲ هم اینتری‌ها اعتقاد داشتند داوران ایتالیایی در هفته‌های پایانی شرایط ناکامی اینتر و قهرمانی یوونتوس را محیا کرده‌اند. این وضعیت، تا سال ۲۰۰۶ ادامه داشت.

شروعی دوباره[ویرایش]

پس از پایان سال ۲۰۰۶، دادگاه ایتالیا که ۲ سال به صورت مخفی مکالمات سران باشگاهای سری آ را ضبط می‌کرد به تحقیق در مورد فساد و تبانی در فوتبال ایتالیا پرداخت. مکالمات لوچانو موجی مدیر باشگاه یوونتوس با رئیس کمیته داوران و مدارک به دست آمده از بعضی باشگاه‌های ایتالیایی آنها را به دردسر انداخت. در نهایت یوونتوس به جرم تبانی با داوران به دسته پائین تر سقوط کرد و ۲ قهرمانی آخر این تیم پس گرفته شد. باشگاه‌های میلان، لاتزیو و فیورنتینا هم با کسر امتیاز روبرو شدند. جدول ایتالیا در سال ۲۰۰۶ تغییر کرد و یوونتوس به انتهای جدول سقوط کرد. مدتی بعد یوفا از فدراسیون فوتبال ایتالیا خواست برای شرکت تیم‌های ایتالیایی در مسابقات فصل آینده لیگ قهرمانان، برای فصل ۰۶-۲۰۰۵ فهرمان جدیدی تعیین کند و فدراسیون فوتبال ایتالیا بر اساس جدول جدید بعد از اعمال مجازات‌ها، اینتر را به عنوان قهرمان لیگ ۰۶-۲۰۰۵ معرفی کرد.

پرواز نراتزوری[ویرایش]

جاچینتو فاکتی

پس از پاک شدن نسبی فوتبال ایتالیا، ماسیمو موراتی که می‌خواست جا پای پدر بگذارد با کمک جاچینتو فاکتی بار دیگر بسیاری از فوق ستاره‌های دنیای فوتبال را جمع آوری کرد. فاکتی همان سال درگذشت، ولی حاصل تلاش‌های او و موراتی قهرمانی‌های اینتر بود. ثبت رکورد ۱۷ پیروزی پیاپی و کسب ۹۷ امتیاز در یک فصل، دو رکورد ارزشمند برای اینتر به ارمغان آورد و نراتزوریها توانستند با ۲۲ امتیاز اختلاف نسبت به تیم دوم قهرمانی ایتالیا را جشن بگیرند. یک فصل بعد هم اینتر در آستانه صد سالگی با پشت سر گذاشتن رقبا برای سومین سال پیاپی قهرمانی ایتالیا را از آن خود کرد. اینتر خود را به عنوان قدرت اول فوتبال ایتالیا مطرح کرد، اما در فتح لیگ قهرمانان اروپا ناکام بود. پس از پایان سال ۲۰۰۸ ماسیمو موراتی گرانقیمت‌ترین مربی جهان یعنی ژوزه مورینیو را به اینتر آورد تا شاید این مربی سرشناس، یک بار دیگر قهرمانی اروپا را برای اینتر و موراتی به ارمغان بیاورد.

دوران طلایی آقای خاص[ویرایش]

ژوزه مورینیو در همان سال اول ورود به ایتالیا توانست اینتر را برای چهارمین بار پیاپی به قهرمانی سری آ برساند، اما در لیگ قهرمانان ناموفق بود و در مرحله یک هشتم نهایی با شکست برابر منچستر یونایتد از دور رقابت‌ها کنار رفت. در پایان فصل بهترین بازیکن اینتر و یکی از برترین مهاجمین جهان یعنی زلاتان ابراهیموویچ در ازای ساموئل اتوئو به همراه چهل و نه میلیون یورو از اینتر جدا شد و به بارسلونا پیوست. علاوه بر ساموئل اتوئو، اینتر با پول بدست آمده از فروش ابراهیموویچ بازیکن دیگری مثل دیگو میلیتو، وسلی اسنایدر، لوسیو، تیاگو موتا و گوران پاندف را به خدمت گرفت. عملکرد اینتر در فصل ۲۰۱۰-۲۰۰۹ فوق العاده بود. شاگردان مورینیو با وجود مشکلات فراوان توانستند قهرمانی لیگ ایتالیا را بدست آورند. مورینیو طی دو فصل حضور خود در ایتالیا رکورد شکست ناپذیری خود در بازیهای خانگی را حفظ کرد و نراتزوری‌ها هرگز در مسابقات خانگی طعم شکست را نچشیدند. در رقابت‌های جام حذفی هم اینتر با شکست لیورنو، یوونتوس و فیورنتینا به فینال رسید و در بازی فینال با تک گل دیگو میلیتو از سد رم گذشت و قهرمانی جام حذفی را به افتخارات خود اضافه کرد. اما مهمترین دستاورد تیم مورینیو در لیگ قهرمانان اروپا بود. نراتزوری‌ها در مرحله یک هشتم نهایی چلسی، قهرمان انگلستان را در هر دو بازی رفت و برگشت مغلوب کردند. در مرحله نیمه نهایی با نتیجه ۳-۲ از سد بارسلونا قهرمان اسپانیا و مدافع عنوان قهرمانی اروپا گذشتند و در مسابقه فینال نیز با پیروزی ۲-۰ برابر بایرن مونیخ قهرمان آلمان بار دیگر بر بام اروپا ایستادند. اینتر ۲۰۱۰-۲۰۰۹ با کسب هر سه قهرمانی ممکن، اولین تیم ایتالیایی لقب گرفت که توانست سه گانه (Treble) کند. پس از پایان فصل ژوزه مورینیو از اینتر جدا شد و رافائل بنیتز سرمربی اسبق لیورپول جای او را بر روی نیمکت اینتر پر کرد. بنیتز اولین جام خود را را با پیروزی ۱-۳ اینتر در برابر رم بدست آورد، هر چند در کسب سوپر جام اروپا ناکام ماند و بخاطر نتایج ضعیف خیلی زود از اینتر اخراج شد.

بحران مالی و فروش باشگاه[ویرایش]

انتخاب بنیتز، آغاز مسیری بود که خیلی زود اینتر را از جمع مدعیان قهرمانی ایتالیا دور کرد. اینتر طی دو فصل، از ۵ مربی مختلف استفاده کرد و همه آن‌ها بعد از مدت کوتاهی اخراج شدند. اینتر بخاطر قانون فیرپلی مالی و نداشتن منابع مناسب مالی مجبور به فروش ستاره‌های خود شد و ساموئل اتوئو، وسلی اسنایدر، ژولیو سزار، لوسیو، مایکون، تیاگو موتا و گوران پاندف بخاطر حقوق بالایشان این تیم را ترک کردند. از بین ۵ مربی که در این مدت روی نیمکت اینتر نشستند بجز رافائل بنیتز، هیچکدام سابقه قهرمانی در سطح اول اروپا را نداشتند. اینتر در سال ۲۰۱۱ دوم شد، سال ۲۰۱۲ در جایگاه ششم قرار گرفت و سال ۲۰۱۳ در رده نهم ایستاد. در نهایت اعتراضات هواداران تیفوسی اینتر ملقب به کوروا نورد باعث شد ماسیمو موراتی برای خروج اینتر از شرایط بحرانی تصمیم به فروش باشگاه بگیرد. ۱۵ اکتبر سال ۲۰۱۳ اریک توهیر سرمایه‌دار اندونزیایی و مالک باشگاه فیلادلفیا سونتی سیکسرز در لیگ ان بی ای و دی‌سی یونایتد در لیگ فوتبال ام ال اس آمریکا، هفتاد درصد سهام اینتر را با پرداخت بیش از ۵۰۰ میلیون دلار خرید تا دوران مالکیت ۱۸ ساله موراتی در اینتر به پایان برسد. یک ماه بعد یعنی ۱۵ نوامبر، توهیر به عنوان مدیرعامل اینتر جای موراتی را روی صندلی ریاست این باشگاه گرفت.

بازیکنان فعلی[ویرایش]

شماره نقش بازیکن
۱ پرچم اسلوونی دروازه‌بان سمیر هندانویچ
۲ پرچم برزیل مدافع جاناتان
۴ پرچم آرژانتین مدافع خاویر زانتی Captain sports.svg
۵ پرچم برزیل مدافع ژوان ژسوس
۶ پرچم ایتالیا مدافع مارکو آندرئولی
۸ پرچم آرژانتین مهاجم رودریگو پالاسیو
۹ پرچم آرژانتین مهاجم مائورو ایکاردی
۱۰ پرچم کرواسی هافبک متئو کواچیچ
۱۱ پرچم آرژانتین هافبک ریکی آلوارز
۱۲ پرچم ایتالیا دروازه‌بان لوکا کاستلاتزی
۱۳ پرچم کلمبیا هافبک فردی گوارین
۱۴ پرچم آرژانتین مدافع هوگو کامپانیارو
۱۶ پرچم بلژیک هافبک گابی مودینگایی
۱۷ پرچم صربستان هافبک زراوکو کوژمانوویچ
شماره نقش بازیکن
۱۸ پرچم برزیل مدافع والاس (قرضی از تیم چلسی)
۱۹ پرچم آرژانتین هافبک استبان کامبیاسو (کاپیتان دوم)
۲۰ پرچم آرژانتین هافبک روبن بوتا
۲۱ پرچم الجزایر هافبک سفیر تایدر
۲۲ پرچم آرژانتین مهاجم دیگو میلیتو
۲۳ پرچم ایتالیا مدافع آندره‌آ رانوکیا
۲۵ پرچم آرژانتین مدافع والتر ساموئل (کاپیتان سوم)
۲۶ پرچم رومانی مدافع کریستین چیوو
۳۰ پرچم آرژانتین دروازه‌بان خوان پابلو کاریتزو
۳۳ پرچم ایتالیا مدافع دانیلو دی آمبروزیو
۳۵ پرچم پرتغال مدافع رولاندو (قرضی از تیم پورتو)
۵۵ پرچم ژاپن مدافع یوتو ناگاتومو
۷۷ پرچم کنیا هافبک مک دونالد ماریگا
۸۰ پرچم برزیل هافبک هرنانس

بازیکنان قرضی[ویرایش]

شماره نقش بازیکن
پرچم ایتالیا دروازه‌بان فرانچسکو باردی (به لیورنو)
پرچم سنگال مدافع ابراهیم ام‌بایه (به لیورنو)
پرچم آرژانتین مدافع ماتیاس سیلوستره (به میلان)
پرچم نیجریه هافبک ژوئل اوبی (به پارما)
شماره نقش بازیکن
پرچم ایتالیا هافبک مارکو بناسی (به لیورنو)
پرچم غنا هافبک آلفرد دونکن (به لیورنو)
پرچم اروگوئه هافبک دیگو لاکسانت (به بولونیا)
پرچم ایتالیا هافبک اسکوئل اسکلوتو (به ساسولو)


شماره‌های جاودانه[ویرایش]

۳ - Flag of Italy.svg جاچینتو فاکتی، مدافع چپ، بین سالهای ۱۹۶۰ تا ۷۸ بازیکن اینتر بود.


کادر فنی[ویرایش]

والتر ماتزاری، مربی فعلی اینتر
پست ملیت مسئول
سرمربی Flag of Italy.svg والتر ماتزاری
دستیار مربی Flag of Italy.svg نیکولو فراستالوپی
بدنساز Flag of Italy.svg جوزپه پوندرلی
مربی دروازبان ها Flag of Italy.svg نانزیو پاپاله
مربی بدنساز Flag of Italy.svg استفانو راپتی
دستیار فنی Flag of Italy.svg جوزپه بارزی
آنالیزور Flag of Italy.svg میشل سالزارولو
رئیس تیم پزشکی Flag of Italy.svg فرانکو کومبی
پزشک تیم Flag of Italy.svg جورجیو پانیکو


رؤسای باشگاه[ویرایش]

ماسیمو موراتی، مدیر قبلی باشگاه
نام تاریخ
جیووانی پارامیتیوتی ۱۹۰۸-۱۹۰۹
اتور استرائوس ۱۹۰۹-۱۹۱۰
کارلو ده مدیکی ۱۹۱۰-۱۹۱۲
امیلیو هیرزل ۱۹۱۲-۱۹۱۴
لوئیجی هانسبچر ۱۹۱۴
جوزپه ویسکونتی دی مادرونه ۱۹۱۴-۱۹۱۹
جورجیو هالس ۱۹۱۹-۱۹۲۰
فرانچسکو مائورو ۱۹۲۰-۱۹۲۳
انریکو اولیوتی ۱۹۲۳-۱۹۲۶
سناتور بورلتی ۱۹۲۶-۱۹۲۹
ارنستو توراسیو ۱۹۲۹-۱۹۳۰
اورسته سیمونوتی ۱۹۳۰-۱۹۳۲
فردیناندو پوتزانی ۱۹۳۲-۱۹۴۲
کارلوس ماسرونی ۱۹۴۲-۱۹۵۵
آنجلو موراتی ۱۹۵۵-۱۹۶۸
ایوانوئه فرایزولی ۱۹۶۸-۱۹۸۴
ارنستو پلگرینی ۱۹۸۴-۱۹۹۵
ماسیمو موراتی ۱۹۹۵-۲۰۰۴
جاچینتو فاکتی ۲۰۰۴-۲۰۰۶
ماسیمو موراتی ۲۰۰۶-۲۰۱۳
اریک توهیر تا کنون-۲۰۱۳


مربیان باشگاه[ویرایش]

از آغاز به کار باشگاه اینترمیلان تا کنون، مربیان مختلفی در این تیم کار کرده‌اند. ۲۵ تغییر آخر باشگاه در سمت سرمربی بدین شرح است:

جیووانی تراپاتونی
روبرتو مانچینی
ژوزه مورینیو
نام ملیت تاریخ
جیووانی تراپاتونی Flag of Italy.svg ۱۹۸۶-۱۹۹۱
کورادو اوریکو Flag of Italy.svg ۱۹۹۱
لوئیز سوارز Flag of Spain.svg ۱۹۹۲
اوسوالدو باگنولی Flag of Italy.svg ۱۹۹۲-۱۹۹۴
گامپیرو مارینی Flag of Italy.svg ۱۹۹۴
اوتاویو بیانچی Flag of Italy.svg ۱۹۹۴-۱۹۹۵
لوئیز سوارز Flag of Spain.svg ۱۹۹۵
روی هاجسون Flag of England.svg ۱۹۹۵-۱۹۹۷
لوسیانو کاستلینی Flag of Italy.svg ۱۹۹۷
لوئیجی سیمونی Flag of Italy.svg ۱۹۹۷-۱۹۹۸
میرکا لوکسکا Flag of Romania.svg ۱۹۹۹
لوسیانو کاستلینی Flag of Italy.svg ۱۹۹۹
روی هاجسون Flag of England.svg ۱۹۹۹
مارچلو لیپی Flag of Italy.svg ۱۹۹۹-۲۰۰۰
مارکو تاردلی Flag of Italy.svg ۲۰۰۰-۲۰۰۱
هکتور کوپر Flag of Argentina.svg ۲۰۰۱-۲۰۰۳
کوررادو وردلی Flag of Italy.svg ۲۰۰۳
آلبرتو زاکرونی Flag of Italy.svg ۲۰۰۳-۲۰۰۴
روبرتو مانچینی Flag of Italy.svg ۲۰۰۴-۲۰۰۸
خوزه مورینیو Flag of Portugal.svg ۲۰۰۸-۲۰۱۰
رافائل بنیتز Flag of Spain.svg ۲۰۱۰
لئوناردو Flag of Brazil.svg ۲۰۱۰-۲۰۱۱
جیان پیرو گاسپرینی Flag of Italy.svg ۲۰۱۱
کلودیو رانیری Flag of Italy.svg ۲۰۱۱-۲۰۱۲
آندره آ استراماچونی Flag of Italy.svg ۲۰۱۲-۲۰۱۳
والتر ماتزاری Flag of Italy.svg ۲۰۱۳ - تاکنون


بازیکنان تاریخی[ویرایش]

بازیکنان بزرگ زیادی تا امروز برای اینتر به میدان رفته اند. جاچینتو فاکتی، جوزپه مه آتزا، لوتار ماتئوس، رونالدو، روبرتو باجو، لوئیز سوارز، ساندرو ماتزولا، روبرتو کارلوس، لوئیس فیگو، خاویر زانتی٬ آدریانو و... تنها بخشی از این بازیکنان را تشکیل می‌دهند.

بیشترین بازی[ویرایش]

رکورد داران بیشترین بازی با پیراهن اینتر

نام ملیت تعداد بازی
خاویر زانتی Flag of Argentina.svg ۸۴۵
جوزپه برگومی Flag of Italy.svg ۷۵۸
جاچینتو فاکتی Flag of Italy.svg ۶۳۴
ساندرو ماتزولا Flag of Italy.svg ۵۶۵
جوزپه بارزی Flag of Italy.svg ۵۵۹
ماریو کورسو Flag of Italy.svg ۵۰۲
والتر زنگا Flag of Italy.svg ۴۷۳
تارچیسیو بارنیش Flag of Italy.svg ۴۶۷
الساندرو آلتوبلی Flag of Italy.svg ۴۶۶
ریکاردو فری Flag of Italy.svg ۴۱۸

برترین گلزنان[ویرایش]

برترین گلزنان تاریخ باشگاه

نام ملیت تعداد گل
جوزپه مه آتزا Flag of Italy.svg ۲۸۸
الساندرو آلتوبلی Flag of Italy.svg ۲۰۹
ریکاردو بونینسنگا Flag of Argentina.svg ۱۷۱
لوئیجی کونینی III Flag of Italy.svg ۱۵۸
ساندرو ماتزولا Flag of Italy.svg ۱۵۸
بنیتو لورنزی Flag of Italy.svg ۱۴۳
ایستوان نیرز Flag of Hungary.svg ۱۳۳
کریستین ویری Flag of Italy.svg ۱۲۳
ارماندو آبی Flag of Switzerland.svg ۱۰۶
ماریو کورسو Flag of Italy.svg ۹۴

ورزشگاه جوزپه مه آتزا[ویرایش]

جوزپه مه آتزا
سن سیرو
Scudo2009.jpg
نام کامل ورزشگاه جوزپه مه آتزا شهر میلان
محل ایتالیا، میلان، خیابان پیکولومینی
شروع ساخت ۱۹۲۵
تأسیس ۱۹ سپتامبر ۱۹۲۶
بازسازی ۱۹۸۹
مالک شهرداری میلان
گرداننده شهرداری میلان
نوع زمین چمن
گنجایش ۸۲٬۹۵۵
مستاجرها اینتر میلان
آث میلان
ابعاد زمین ۱۰۵ متر در ۶۸ متر

تاریخچه ورزشگاه[ویرایش]

ورزشگاه جوزپه مه آتزا شهر میلان، بزرگترین ورزشگاه این کشور و یکی از بزرگترین ورزشگاه های اروپاست. در سال ۱۹۲۵ شهرداری میلان شروع ساخت این ورزشگاه را آغاز کرد و کار ساخت آن یک سال به طول انجامید. گنجایش ابتدایی این ورزشگاه ۷۰ هزار نفر بود و سن سیرو نام داشت. تیم‌های اینتر میلان و آث میلان از همان ابتدا اجاره‌نشین این ورزشگاه بودند و بازیهای خود را در آنجا برگزار می‌کردند. در سال ۱۹۷۲ برترین گلزن تاریخ باشگاه اینتر میلان یعنی جوزپه مه آتزا درگذشت. شهرداری میلان برای تجلیل از این ستاره ورزشگاه سن سیرو را به ورزشگاه جوزپه مه آتزا تغییر نام داد. در سال ۱۹۸۹ این ورزشگاه برای نوسازی مدت کوتاهی تعطیل شد و پس از بازگشایی ظرفیت آن به حدود ۸۳ هزار نفر رسید. بیشتر بازیهای تیم ملی ایتالیا در همین ورزشگاه برگزار می‌شود. یوفا به تمامی ورزشگاه‌های اروپا بر اساس کیفیت آنها امتیاز می‌دهد. ورزشگاه جوزپه مه آتزا نمره ۵ از ۵ را دریافت کرده است.

تیفوسی‌های اینتر[ویرایش]

طرفداران اینتر

در سال ۱۹۶۹، اولین گروه رسمی تیفوسیهای اینتر به نام پسران سن سیرو (Boys San) شکل گرفت. هواداران تیفوسی اینتر درضلع شمالی ورزشگاه جوزپه مه آتزا و هواداران میلان در ضلع جنوبی این ورزشگاه مستقر می‌شوند. به همین دلیل به تیفوسی‌های اینتر را با نام کوروا نورد یعنی ضلع شمالی ورزشگاه می‌شناسند. در تمامی بازیهای اینتر، این گروه به ورزشگاه می‌روند و از تیمشان حمایت می‌کنند. اینتر هر سال در زمینه تعداد تماشاگران معمولا رتبه اول یا دوم را در ایتالیا بدست می‌آورد.

کمپ آپیانو جنتیله[ویرایش]

کمپ ورزشی آپیانو جنتیله در دهکده آپیانو جنتیله واقع شده است. این کمپ به صورت اختصاصی به باشگاه اینتر تعلق دارد. دهکده آپیانو جنتیله شامل چندین زمین تمرین، باشگاه بدنسازی، اتاق ویژه کنفرانس مطبوعاتی و سالن سر پوشیده ورزشی می‌باشد.


افتخارات[ویرایش]

داخلی[ویرایش]

سری آ:

  • قهرمانی (۱۸ بار): ۱۰-۱۹۰۹؛ ۲۰-۱۹۱۹؛ ۳۰-۱۹۲۹؛ ۳۸-۱۹۳۷؛ ۴۰-۱۹۳۹؛ ۵۳-۱۹۵۲؛ ۵۴-۱۹۵۳؛ ۶۳-۱۹۶۲؛ ۶۵-۱۹۶۴؛ ۶۶-۱۹۶۵؛ ۷۱-۱۹۷۰؛ ۸۰-۱۹۷۹؛ ۸۹-۱۹۸۸؛ ۰۶-۲۰۰۵؛ ۰۷-۲۰۰۶؛ ۰۸-۲۰۰۷؛ ۰۹-۲۰۰۸؛ ۱۰-۲۰۰۹
  • نایب قهرمانی (۱۵ بار): ۳۳-۱۹۳۲؛ ۳۴-۱۹۳۳؛ ۳۵-۱۹۳۴؛ ۴۱-۱۹۴۰؛ ۴۶-۱۹۴۵؛ ۴۹-۱۹۴۸؛ ۵۱-۱۹۵۰؛ ۶۲-۱۹۶۱؛ ۶۴-۱۹۶۳؛ ۶۷-۱۹۶۶؛ ۷۰-۱۹۶۹؛ ۹۳-۱۹۹۲؛ ۹۸-۱۹۹۷؛ ۰۳-۲۰۰۲؛ ۱۱-۲۰۱۰

کوپا ایتالیا:

  • قهرمانی (7 بار): ۳۹-۱۹۳۸؛ ۷۸-۱۹۷۷؛ ۸۲-۱۹۸۱؛ ۰۵-۲۰۰۴؛ ۰۶-۲۰۰۵؛۱۰–۲۰۰۹؛۱۱–۲۰۱۰
  • نایب قهرمانی (۶ بار): ۵۹-۱۹۵۸؛ ۶۵-۱۹۶۴؛ ۷۷-۱۹۷۶؛ ۰۰-۱۹۹۹؛ ۱۷-۲۰۰۶؛ ۰۸-۲۰۰۷

سوپر جام ایتالیا:

  • قهرمانی (۵ بار): ۱۹۸۹؛ ۲۰۰۵؛ ۲۰۰۶؛ ۲۰۰۸؛ ۲۰۱۰
  • نایب قهرمانی (۴ بار):۲۰۰۱؛ ۲۰۰۷؛ ۲۰۰۹؛۲۰۱۱

اروپایی[ویرایش]

لیگ قهرمانان اروپا:

  • قهرمانی (3 بار): ۶۴-۱۹۶۳؛ ۶۵-۱۹۶۴؛ ۲۰۱۰-۲۰۰۹ ؛
  • نایب قهرمانی (۲ بار): ۶۷-۱۹۶۶؛ ۷۲-۱۹۷۱

جام یوفا:

  • قهرمانی (۳ بار): ۹۱-۱۹۹۰؛ ۹۴-۱۹۹۳؛ ۹۸-۱۹۹۷ ؛
  • نایب قهرمانی (۱ بار): ۹۷-۱۹۹۶

جام میتروپا:

  • نایب قهرمانی (۱ بار): ۳۳-۱۹۳۲

بین قاره‌ای[ویرایش]

جام بین قاره‌ای / جام باشگاه‌های جهان:

  • قهرمانی (۳ بار): ۱۹۶۴؛ ۱۹۶۵؛ ۲۰۱۰

افتخارات فردی[ویرایش]

بهترین بازیکن سال جهان:

  • Flag of Brazil.svg ۲۰۰۲ - رونالدو
  • Flag of Brazil.svg ۱۹۹۷ - رونالدو
  • Flag of Germany.svg ۱۹۹۱ - لوتار ماتئوس

توپ طلای اروپا:

  • Flag of Brazil.svg ۱۹۹۷ - رونالدو
  • Flag of Germany.svg ۱۹۹۱ - لوتار ماتئوس

بهترین بازیکن سال از نگاه ورد ساکر:

  • Flag of Brazil.svg ۲۰۰۲ - رونالدو
  • Flag of Brazil.svg ۱۹۹۷ - رونالدو
  • Flag of Germany.svg ۱۹۹۱ - لوتار ماتئوس

بهترین بازیکن باشگاهای اروپا:

  • Flag of Brazil.svg ۱۹۹۷/۹۸ - رونالدو
  • Flag of Argentina.svg ۲۰۱۰ - دیگو میلیتو


اسپانسر اصلی[ویرایش]

شرکتی که نام آن روی پیراهن باشگاه قرار می‌گیرد.

تاریخ نام اسپانسر
۱۹۸۱-۱۹۸۲ Inno-Hit
۱۹۸۲-۱۹۹۱ Misura
۱۹۹۱-۱۹۹۲ FitGar
۱۹۹۲-۱۹۹۵ Fiorucci
تاکنون-1995 Pirelli


اسپانسر پیراهن[ویرایش]

تولید کننده تمامی لباس‌های ورزشی باشگاه.

تاریخ اسپانسر پیراهن
۱۹۷۹-۱۹۸۲ Puma
۱۹۸۲-۱۹۸۶ Mec Sport
۱۹۸۶-۱۹۸۸ Le Coq Sportif
۱۹۸۸-۱۹۹۱ Uhlsport
۱۹۹۱-۱۹۹۸ Umbro
تاکنون-۱۹۹۸ Nike


منبع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ باشگاه فوتبال اینتر میلان موجود است.