کامرون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳°۵۲′ شمالی ۱۱°۳۱′ شرقی / ۳.۸۶۷° شمالی ۱۱.۵۱۷° شرقی / 3.867; 11.517

جمهوری کامرون
République du Cameroun - Republic of Cameroon
کامرون
پرچم
شعار ملیآشتی - کار - میهن
سرود ملیای کامرون مهد نیاکان ما
پایتخت یائونده
۳°۵۲′ شمالی ۱۱°۳۱′ شرقی / ۳.۸۶۷° شمالی ۱۱.۵۱۷° شرقی / 3.867; 11.517
بزرگترین شهر دوالا
زبان رسمی زبان فرانسوی / زبان انگلیسی
نوع حکومت جمهوری
نام حاکمان 
رئیس جمهور
نخست وزیر

پل بیا
افرایم ایونی (CDU)
 
موارد منجر به تشکیل
&nbsp؛ از فرانسه
&nbsp؛ از بریتانیای کبیر

۱ ژانویه ۱۹۶۰
۱ اکتبر ۱۹۶۰
مساحت
 -  مساحت ۴۷۵٬۴۴۲کیلومتر مربع (۵۳ام)
 -  آب‌ها (٪) ۱٫۳
جمعیت
 -  سرشماری ۱۷٬۷۹۵٬۰۰۰ 
(۵۸ام)
 -  تراکم جمعیت ۳۷‎/km۲‏ (۱۶۷ام)
واحد پول فرانک آفریقای غربی (EUR)
منطقه زمانی WAT
دامنه اینترنتی .cm
پیش‌شماره تلفنی +۲۳۷

جمهوری کامِرون (به انگلیسی: the Republic of Cameroon)، (به فرانسوی: République du Cameroun) کشوری است در غرب آفریقا و پایتخت آن یائونده است. جمعیت این کشور ۲۲ میلیون پانصد هزار نفر است و زبان‌های رسمی آن فرانسوی و انگلیسی است. واحد پول این کشور فرانک آفریقای مرکزی است.

یائونده پایتخت کشور، ۱ میلیون و ۱۵۵ هزار نفر جمعیت دارد؛ بزرگ‌ترین شهر کامرون اما دوالا با دو میلیون و چهارصد هزار نفر جمعیت است. در کامرون در حدود ۲۰۰ گروه زبانی مختلف زندگی می‌کنند.

کامرون در سال ۱۸۸۴ مستعمره آلمان شد. پس از جنگ جهانی اول منطقه کامرون میان فرانسه و بریتانیا تقسیم شد. بخش تحت کنترل فرانسه در تاریخ یکم ژانویه ۱۹۶۰ از مستقل شده و جمهوری کامرون نام گرفت و بخش جنوبی که در کنترل بریتانیا بود در سال ۱۹۶۱ به جمهوری کامرون پیوست.

کامرون در مقایسه با دیگر کشورهای آفریقایی از ثبات اقتصادی و اجتماعی نسبی برخوردار است. این امر باعث شده تا کشاورزی، راهسازی، راه آهن، و صنایع بزرگ نفت و چوب پیشرفت داشته باشد. با این وجود بخش بزرگی از شهروندان این کشور هم‌چنان در فقر به‌سر می‌برند.

قدرت در این کشور از سال ۱۹۸۲ در دست پل بیا، رئیس‌جمهوری تمامیت‌خواه کشور است که با حزب جنبش دموکراتیک خلق خود حکومت می‌کند.

تاریخچه[ویرایش]

نخستین ساکنان کامرون، از اهالی قبیلهٔ بانتو بوده‌اند، پس از آن در سدهٔ ۱۸ و ۱۹ میلادی قبایل عمدتاً مسلمان فولانی در کامرون ساکن شدند. در سال ۱۸۸۴ کامرون توانست از چنگال استعمار آلمان رها شود. ولی پس از جنگ جهانی اول، اتحادیهٔ ملل سرپرستی ۸۰٪ از خاک کامرون را به فرانسه و ۲۰٪ همسایه با مرز نیجریه را به بریتانیا واگذار کرد.

Merrick at Isubu funeral.jpg

در ۱۸۸۴، آلمان کامرون را تحت‌الحمایهٔ خود اعلام کرد. پس از جنگ جهانی اول، این کشور بین بریتانیا و فرانسه تقسیم شد. کامرون فرانسوی در ۱۹۶۰ استقلال یافت. به دنبال همه پرسی در ۱۹۶۱ قسمت شمالی کامرون بریتانیا با نیجریه ادغام شد؛ قسمت جنوبی با سرزمین فرانسوی سابق حکومتی فدرال تشکیل داد. در ۱۹۷۲ کشوری واحد جایگزین فدراسیون شد. در ۱۹۹۲ زمانی که انتخابات چند حزبی بر‌گزار گردید، کثرت گرایی سیاسی مجدداً فعال شد.

در سال ۱۹۴۶ و تاسیس سازمان ملل متحد، کامرون تحت تولیت این سازمان دارای خودگردانی داخلی شد. در میان سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸ کامرون عرصهٔ درگیری‌های خونین برای بدست آوردن استقلال کامل از فرانسه بود، رهبری جنبش استقلال طلبانهٔ کامرون را، جان فونچا از حزب دموکراتیک ملی کامرون بر دوش داشت. سرانجام پس از نزدیک به یک دهه خشونت و خونزیزی، در ۱ ژانویهٔ ۱۹۶۰ کامرون از فرانسه اعلام استقلال کرد و احمدو آهیجو در ۲۰ مه ۱۹۷۲ به عنوان نخستین رئیس جمهور کامرون برگزیده شد. هم اکنون روز ۲۰ مه در کامرون به عنوان «روز جمهوری» شناخته می‌شود و پس از احمدو آهیجو در سال ۱۹۸۲ پُل بیا بر جای او نشست.

در ژوئن ۲۰۰۰، بانک جهانی با اختصاص ۳٫۷ میلیارد دلار به کامرون به منظور احداث خط لولهٔ نفت از چاد به میادین نفتی کامرون واقع در سواحل غربی این کشور موافقت کرد. در اوت ۲۰۰۶، کامرون و نیجریه بر سر مالکیت شبه جزیرهٔ نفت خیز باکاسی با یکدیگر اختلاف پیدا کردند که این مشکل توسط دادگاه داوری بین‌المللی با اعلام رای رعایت تساوی طرفین در تملک شبه جزیرهٔ باکاسی پایان یافت. در حال حاضر نیز کامرون اختلافاتی مرزی با چاد بر سر سهم هر کدام بر دریاچهٔ چاد دارد. در ۶ نوامبر ۱۹۸۲، پُل بیا به عنوان رئیس جمهور و در ۸ دسامبر ۲۰۰۴ نیز افرائیم اینونی به سمت نخست وزیر کامرون انتخاب شدند.

سیاست[ویرایش]

۱۸۰ نماینده مجمع ملی برای دوره‌ای پنج ساله با رأی تمامی افراد بالغ انتخاب می‌شوند. رئیس جمهور – که وی نیز برای دوره‌ای پنج ساله مستقیماً انتخاب می‌گردد – شورای وزیران و نخست وزیر را انتصاب می‌کند.

عضویت: سازمان ملل متحد، سازمان وحدت افریقا

جغرافیا[ویرایش]

Rhumsiki Peak.jpg

کامرون کشوری است در کنار خلیج بیافرا که از غرب با نیجریه از شمال با چاد از شرق با آفریقای مرکزی، گینهٔ استوایی، گابن و از جنوب با جمهوری دموکراتیک کنگو همسایه‌است.

مساحت کامرون ۴۷۵٫۴۴۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۸ میلیون و ۰۶۰ هزار نفر است.

  • رودهای مهم:ساناگا، نیونگ.
  • بلندترین نقطه: قلهٔ کامرون، ۴۰۶۹ متر.
  • آب و هوا: آب و هوای کامرون استوایی و در ساحل داغ و بارانی و مناطق دور از ساحل خشک تر است.

بلندترین نقطهٔ کامرون، کوه مونت کامرون و قلهٔ فاکو با بلندی ۴۰۹۵ متر است که در کنار ساحل اقیانوس اطلس شمالی جای دارد.

سه رود در خور توجه کامرون عبارتند از: رود بنو (Benue River)، رود نیونگ (Nyong river) و رود ساناگا (Sanaga River).

در غرب سلسله‌ای از زمینهای بلند تا قلهٔ آتش فشانی کامرون ارتفاع می‌گیرند. در شمال جلگه‌های علفزار استوایی به طرف دریاچهٔ چاد متمایل است.

جلگه‌های ساحلی و فلاتهای جنوب و مرکز پوشیده از جنگلهای استوایی است.

از مهمترین شهرهای کامرون می‌توان به دوآلا با جمعیت ۱ میلیون و ۲۴۰ هزار نفر، گاروآ با جمعیت ۱۸۵ هزار نفر، ماروآ با جمعیت ۱۷۰ هزار نفر و بافوسام با جمعیت ۱۵۱ هزار نفر اشاره کرد.

تقسیمات کشوری[ویرایش]

Provinces of Cameroon EN.svg

کامرون دارای ۱۰ استان است:

  1. آدامائوآ (Adamaoua)
  2. سانتر - مرکزی (Centre)
  3. اِست - باختری (Est)
  4. اکسترِم نور (Extreme-Nord)
  5. لیتورال - کناره‌ای (Littoral)
  6. نور - شمالی (Nord)
  7. نور اوئست - شمال خاوری (Nord-Ouest)
  8. اوئست - خاوری (Ouest)
  9. سود - جنوبی (Sud)
  10. سود اوئست - جنوب خاوری (Sud-Ouest)

مردم[ویرایش]

جمعیت این کشور ۱۸ میلیون و ۶۰ هزار و ۳۸۲ نفر است که میانگین سنی آنها ۹/۱۸ سال است. امید به زندگی برای زنان ۵۹/۵۳سال و برای مردان ۱۵/۵۲سال است. دین ۴۰٪ مردم کامرون، عقاید بومی و سنتی، ۴۰٪ مسیحی و ۲۰٪ نیز مسلمان هستند. همچنین طی دو دهه اخیر گروه‌های زیادی از مردم این کشور در شهرهای دوالا، فومبن، فومبت و یائونده به مذهب شیعه دوازده امامی گرویده‌اند. شیعیان بومی دارای مدرسه و مسجدی به نام اهل بیت در شهر دوالا هستند. همچنین بیش از ۷۰۰ خانواده لبنانی در این کشور زندگی می‌کنند که بیشتر آنان را شیعیان تشکیل می‌دهند.[نیازمند منبع]

بر اساس آمارهای سال ۲۰۰۳ میلادی ۹/۶درصد از مردم این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند.

علاوه بر زبان‌های انگلیسی و فرانسوی که زبان‌های رسمی این کشور هستند ۲۴ زبان محلی آفریقایی نیز در این کشور رایج است.

ادیان در کامرون[۱]
دین درصد
کاتولیک
  
۴۰٪
پروتستانت
  
۳۰٪
اسلام
  
۱۸٪
بی‌دین
  
۶٪
دین بومی
  
۳٪
غیره
  
۳٪

۳۱٪ نژاد کامرونی‌ها را، کوهستان‌نشینان کامرون، ۱۹٪ را بانتوهای استوایی، ۱۱٪ را کِردی، ۱۰٪ را فولانی، ۸٪ را بانتوهای شمال غربی، ۷٪ را سیاهان شرقی، ۱۳٪ را دیگر آفریقایی‌ها و کمتر از ۱٪ را نیز غیر آفریقایی‌ها تشکیل می‌دهند. همچنین ۴۰٪ مردم کامرون دارای عقاید بومی و سنتی، ۴۰٪ مسیحی و ۲۰٪ نیز مسلمان اند.

زبان‌های فرانسوی و انگلیسی هر دو زبان رسمی کامرون اند، علاوه بر این ۲۴ گروه زبانی قبیله‌ای نیز در کامرون گفتگو می‌شود.

آموزش[ویرایش]

میزان با سوادی: ۱/۵۴٪ (تخمین ۱۹۸۵). سنین تحصیل اجباری: (فرضاً) ۶ تا ۱۲ سال (در کامرون شرقی؛ ۶ تا ۱۳ سال و در کامرون غربی بدون آنکه اجباری باشد). تعداد دانشگاه: ۱ به علاوهٔ ۵ کالج دانشگاهی.

تجارت[ویرایش]

Tree map export 2009 Cameroon.jpeg

واحد پول کامرون، فرانک سی‌اف‌آبا واحد جزء آن سانتیم نام دارد. در طی سال‌های اخیر با گسترش صادرات نفت، الوار و قهوه اقتصاد کامرون رو به بهبود است، علاوه بر این سه محصول از دیگر صادرات کامرون می‌توان به، کاکائو، پنبه، کائوچو، موز، دانه‌های روغنی، فراورده‌های نفتی و صنایع آلومینیومی اشاره کرد. کامرون از اعضای کشورهای اتحادیهٔ آفریقا است.

گوناگونی کشاورزی و گسترش سریع صنعت نفت باعث شده مردم این کشور از سطح زندگی به نسبت بالایی در آفریقای استوایی برخوردار باشند.

قدرت دفاعی[ویرایش]

کل نیروهای مسلح: ۷٫۷۰۰ (۱۹۹۱). به علاوهٔ ۴٫۰۰۰ شبه نظامی. خدمت سربازی: ندارد.

پرچم ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ کامرون موجود است.