باشگاه فوتبال چلسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری, جستجو
مقاله برگزیده
چلسی
Chelsea
Chelsea FC.svg
نام کامل باشگاه فوتبال چلسی
Chelsea Football Club
لقب(ها) آبی‌ها
بازنشستگان
بنیانگذاری ۱۴ مارس ۱۹۰۵
ورزشگاه استمفورد بریج، لندن
گنجایش ۴۱٬۸۴۱[۱]
مالک پرچم روسیه رومن آبراموویچ
مدیرعامل پرچم ایالات متحده آمریکا بروس باک
سرمربی پرچم ایتالیا روبرتو دی‌ماتئو (موقت)
لیگ لیگ برتر انگلیس
فصل قبل دوم
Kit left arm chelsea1112h.png
Team colours
Kit body chelsea1112h.png
Team colours
Kit right arm chelsea1112h.png
Team colours
Team colours
Team colours
لباس اول
Kit left arm chelsea1112a.png
Team colours
Kit body chelsea1112a.png
Team colours
Kit right arm chelsea1112a.png
Team colours
Kit shorts chelsea1112a.png
Team colours
Kit socks color 3 stripes white.png
Team colours
لباس دوم
Kit left arm chelsea1112t.png
Team colours
Kit body chelsea1112t.png
Team colours
Kit right arm chelsea1112t.png
Team colours
Team colours
Kit socks color 3 stripes black.png
Team colours
لباس سوم

باشگاه فوتبال چلسی (به انگلیسی: .Chelsea F.C) یک باشگاه فوتبال انگلیسی در غرب لندن است که در سال ۱۹۰۵ بنا نهاده شد.[۲] این باشگاه در لیگ برتر انگلیس بازی می‌کند و همواره در رده‌های بالای فوتبال انگلیس قرار داشته‌است. چلسی چهار بار قهرمان لیگ برتر انگلیس شده‌است و همچنین هفت قهرمانی در جام حذفی فوتبال انگلیس و چهار قهرمانی در جام اتحادیه فوتبال انگلیس را در کارنامهٔ خود دارد. این تیم در مسابقات اروپایی نیز توانسته‌است یک قهرمانی در سوپر جام اروپا[۳] و دو قهرمانی در جام اروپا به دست آورد.[۴]

چلسی نخستین مقام قهرمانی خود را در سال ۱۹۵۵ میلادی و در لیگ دسته اول انگلستان به دست آورد. این باشگاه چند جام نیز در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به دست آورد، اما تا سال ۱۹۹۷ نتوانست جام مهم دیگری را کسب کند. دهه ابتدایی قرن بیست و یکم درخشان‌ترین و موفقیت‌آمیزترین دوره تاریخ باشگاه چلسی به واسطهٔ قهرمانی در لیگ برتر جزیره در سال‌های ۲۰۰۵، ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ و رسیدن به فینال لیگ قهرمانان اروپا در ۲۰۰۸ بوده‌است. بخش عمده‌ای از این افتخارات توسط ژوزه مورینیو کسب شده‌است.[۵][۶]

این باشگاه به‌همراه ورزشگاه استمفورد بریج که با ظرفیت ۴۱٬۸۴۱ نفر[۱] در همسایگی منطقه فولهام (منطقه SW6 1HS لندن) قرار دارد،[۷] در سال ۲۰۰۳ توسط رومن آبراموویچ تاجر، به مبلغ ۱۴۰ میلیون پوند خریداری شد.[۸]

باشگاه چلسی از فصل ۱۹۶۴ - ۱۹۶۵ اقدام به استفاده از پیراهن و شورت ورزشی آبی روشن و جوراب‌های سفید رنگ کرد و تا امروز نیز غالباً این رویه ادامه داشته‌است. تا پیش از آن هیچ‌گاه لباس و شورت بازیکنان این باشگاه یک‌رنگ نبوده‌است.[۹]

نماد باشگاه چندین بار تغییر پیدا کرده‌است که از دههٔ ۱۹۵۰ تا کنون، نماد شیر به عنوان نماد اصلی باشگاه برگزیده شده‌است.[۱۰] این باشگاه به طور میانگین در جایگاه پنجم پایدارترین تیم‌های فوتبال انگلیس قرار دارد.[۱۱] همچنین این تیم با میانگین ۴۱٬۴۰۳ تماشاگر در فصل ۲۰۰۹ – ۲۰۱۰ لیگ برتر انگلیس در رده ششم قرار گرفته‌است.[۱۲]

محتویات

[ویرایش] تاریخچه

دومین تیم باشگاه فوتبال چلسی در سپتامبر ۱۹۰۵

باشگاه فوتبال چلسی در مارس ۱۹۰۵ رسماً بنیان نهاده شد[۱۳] و در مدت زمان کوتاهی به مسابقات فوتبال انگلیس راه یافت. در سال‌های نخستین، این باشگاه دستاوردهای اندکی به‌دست آورد که می‌توان به رسیدن به فینال جام حذفی فوتبال انگلیس در سال ۱۹۱۵ اشاره کرد. در بازی پایانی پس از باخت در برابر باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد قهرمانی را از دست داد ولی با این وجود برای بازیکنان خود شهرت فراوان کسب کرد.[۱۴]

تد دریک بازیکن سابق باشگاه فوتبال آرسنال و انگلیس در سال ۱۹۵۲ میلادی[۱۵] به عنوان سرمربی به چلسی آمد و شروع به نوسازی باشگاه کرد. وی توانست باشگاه فوتبال چلسی را در فصل ۵۵–۱۹۵۴ قهرمان لیگ دسته اول انگلستان کند.[۱۶] فصل بعد یوفا، جام باشگاه‌های اروپا را راه‌اندازی کرد اما با اعتراض تیم‌های لیگ برتر و فدراسیون فوتبال، چلسی پیش از شروع بازی‌ها، از جام کنار گذاشته شد.[۱۷]

نمودار نتایج تیم چلسی از فصل ۰۶ - ۱۹۰۵ تا فصل ۰۸ - ۲۰۰۷

چلسی در دهه ۱۹۶۰ به رقابت با حریفان در لیگ دسته اول، جام اتحادیه و جام حذفی پرداخت که در فصل ۶۵–۱۹۶۴ توانست قهرمان جام اتحادیه فوتبال انگلیس شود.[۱۸] چلسی در سال ۱۹۷۰، پس از پیروزی با نتیجه ۲–۱ مقابل باشگاه فوتبال لیدز یونایتد، قهرمان جام حذفی فوتبال انگلیس شد،[۱۹] همچنین توانست نخستین قهرمانی اروپایی خود را در جام در جام اروپا با پیروزی مقابل باشگاه فوتبال رئال مادرید در آتن به دست آورد.[۲۰]

اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی و اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی دوران نابسامانی برای چلسی بود، باشگاه دچار مشکلات مالی بسیاری شده بود،[۲۱] فروش ستارگان، باشگاه را با افت شدیدی مواجه کرد.[۲۲] در سال ۱۹۸۲ باشگاه توسط کن بیتس خریداری شد.[۲۳] چلسی در مسابقات بخت کمی برای نتیجه‌گیری داشت و برای نخستین بار در حال سقوط به لیگ دسته سوم بود ولی جان نیل توانست چلسی را در فصل ۸۴–۱۹۸۳ به لیگ بالاتر برساند. این تیم که در سال ۱۹۸۸ بار دیگر به لیگ دسته دوم سقوط کرده بود، بلافاصله در فصل ۸۹–۱۹۸۸ به لیگ دسته اول بازگشت.[۲۴]

هواداران باشگاه چلسی در ورزشگاه خانگی خود

بعد از یک نبرد طولانی مدت قانونی، کن بیتس به مالکیت مطلق بر ورزشگاه باشگاه در سال ۱۹۹۲ رسید.[۲۵] چلسی در سال ۱۹۹۴ به فینال جام حذفی فوتبال انگلیس راه یافت اما نتوانست قهرمانی این مسابقات را به دست آورد.[۲۶] در سال ۱۹۹۶ رود گولیت به عنوان بازیکن - مربی هدایت باشگاه چلسی را به دست گرفت،[۲۷] وی در سال ۱۹۹۷ جام حذفی فوتبال انگلیس را تصاحب کرد.[۲۸] گولیت در سال ۱۹۹۸ جای خود را جان لوکا ویالی داد.[۲۹] او نیز به نفع یک ایتالیایی دیگر یعنی کلودیو رانیری برکنار شد. رانیری از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ سرمربی باشگاه چلسی بود.[۳۰]

در ژوئن ۲۰۰۳ میلادی، بیتس باشگاه فوتبال چلسی را به مبلغ ۱۴۰ میلیون پوند، به یک میلیاردر روس‌تبار به نام رومن آبراموویچ فروخت که این رویداد به بزرگ‌ترین خرید و فروش باشگاه در تاریخ فوتبال انگلستان تبدیل شد.[۸] این در حالی بود که رانیری قادر به نتیجه‌گیری مناسب نبود به همین دلیل ژوزه مورینیو جایگزین او شد که توانست چلسی را به جایگاه بهتری برساند.[۳۱] چلسی با مورینیو دو قهرمانی در لیگ برتر انگلیس در فصل‌های (۰۵-۲۰۰۴[۳۲] و ۰۶–۲۰۰۵[۳۳]) به دست آورد.

همچنین مورینیو قهرمانی جام حذفی (۲۰۰۷[۳۴]) و جام اتحادیه (۲۰۰۵[۳۵] و ۲۰۰۷[۳۶]) را به افتخارات باشگاه اضافه کرد. در سپتامبر ۲۰۰۷ آورام گرانت جایگزین مورینیو شد.[۳۷] در همان فصل چلسی برای اولین بار به فینال لیگ قهرمانان اروپا صعود کرد اما در ضربات پنالتی، بازی را به تیم منچستر یونایتد واگذار کرد،[۳۸] در پی این نتیجه گرانت اخراج شد.[۳۹]

مربی بعدی فیلیپه اسکولاری بود که در ژوئیه ۲۰۰۸ به چلسی پیوست.[۴۰] اسکولاری نیز به دلیل نتایج ضعیف تیمی از کار برکنار شد.[۴۱] گاس هیدینگ مربی هلندی به عنوان سرمربی جدید باشگاه چلسی انتخاب شد[۴۲] و توانست این تیم را در سال ۲۰۰۹ قهرمان جام حذفی فوتبال انگلیس کند.[۴۳] اما مربی سابق باشگاه آث میلان کارلو آنچلوتی به عنوان مربی جدید باشگاه چلسی برگزیده شد.[۴۴] وی در اولین فصل حضورش موفق به کسب قهرمانی در لیگ برتر انگلیس و جام حذفی فوتبال انگلیس موسوم به دوگانه انگلیس شد.[۴۵] آنجلوتی در ماه مه ۲۰۱۱ از چلسی جدا شد و آندره ویلاس-بوآس مربی سابق تیم پورتو جایگزین وی شد.[۴۶]

آندره ویلاس-بوآس که با قراردادی ۱۵ میلیون یورویی (۱۳٬۳ میلیون پوند) در ژوئن ۲۰۱۱ به عنوان سرمربی باشگاه چلسی انتخاب شده بود[۴۷] در ۴ مارس ۲۰۱۲ به دلایل نتایج ضعیف از کار برکنار شد.[۴۸] پس از برکناری ویلاس بوآس، روبرتو دی ماتئو که به عنوان دستیار در باشگاه چلسی فعالیت می‌کرد به صورت موقت سرمربی تیم شد.[۴۹] دی ماتئو توانست چلسی را به مقام قهرمانی جام حذفی فوتبال انگلستان ۲۰۱۲[۵۰]و همچنین برای اولین بار به قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۲ با نتیجه ۴ بر ۳ در ضربات پنالتی مقابل باشگاه فوتبال بایرن مونیخ برساند.[۵۱]

[ویرایش] استمفورد بریج

نوشتار اصلی: استمفورد بریج


چلسی در مقابل وست برومویچ آلبیون در ۲۳ سپتامبر ۱۹۰۵؛ چلسی ۱ – ۰ برنده شد.

استمفورد بریج تنها ورزشگاه باشگاه چلسی از ابتدا تاکنون بوده که رسماً از تاریخ ۲۸ آوریل ۱۸۷۷ افتتاح شده‌است.[۵۲] در ۲۸ سال اول تاسیس، استمفورد بریج مورد استفاده دیگر ورزش‌ها به غیر از فوتبال مانند ورزش دو و میدانی نیز قرار داشته.[۵۳] در سال ۱۹۰۴ میلادی برادران گاس میرس و جوزف میرس ورزشگاه را خریداری کرده‌اند تا فقط بازی‌های تیم چلسی در آن برگزار شود.[۵۲]

خانواده میرز برای طراحی جدید ورزشگاه، آرشیبالد لیتش که یکی از برجسته‌ترین معماران اروپا بود را انتخاب کردند که طرح اصلی ورزشگاه کنونی را طراحی و اجرا کند.[۵۴]

آنها پیشنهاد اجاره باشگاه را به باشگاه فوتبال فولهام دادند اما این پشنهاد رد شد بنابراین صاحبان باشگاه تصمیم به استفاده از زمین در موارد دیگر گرفتند.[۵۵]

طراحی و تهیه نقشه اصلی ورزشگاه شروع شد به طوری که جایگاه تماشاگران در حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده بود.[۵۲] در اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی ساخت جایگاه جنوبی ورزشگاه که دارای سقف بود انجام شد. این ورزشگاه به خانه هواداران باشگاه چلسی تبدیل شد که وفادارترین و پورشورترین تماشاگران در دهه‌های ۱۹۶۰، ۷۰ و ۸۰ میلادی بودند.[۵۶]

نمایی از غرب ورزشگاه استمفورد بریج

در سال‌های پایانی دهه ۱۹۶۰ میلادی و اوایل ۱۹۷۰ میلادی طرح جدید ورزشگاه با ظرفیت ۵۰۰۰۰ نفر را اجرا کردند که تماماً دارای صندلی بود.[۵۲] ساخت قسمت شرقی ورزشگاه در دهه ۱۹۷۰ آغاز شد که هزینه‌ای بسیاری برای باشگاه به همراه داشت که منجر به فروختن ورزشگاه به توسعه‌دهندگان آن شد و تا اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی یک جنگ طولانی مدت قانونی را ایجاد کرد.[۵۲] قسمت‌های شمال، شرق و بخش‌هایی از جنوب ورزشگاه که تماماً دارای صندلی بود تا سال ۲۰۰۱ به طور کامل تکمیل شد.[۵۳]

[ویرایش] آرم و نماد باشگاه

از ابتدای تأسیس باشگاه چلسی تا کنون چهار نماد و آرم در تاریخ باشگاه چلسی مورد استفاده قرار گرفته و همه تحت تغییرات جزئی انتخاب شده بودند.[۵۷] در سال ۱۹۰۵ اولین آرم باشگاه انتخاب شد که نمادی از یک بازنشسته باشگاه بود. لقب بازنشستگان به مدت نیم قرن در باشگاه چلسی مورد استفاده قرار گرفت[۵۸] در سال ۱۹۵۲ میلادی تد دریک در راستای تغییر و تحول در باشگاه اصرار به حذف نام بازنشسته داشت به همین دلیل نماد جدید انتخاب شد.[۵۹]

نماد شیر آبی رنگ نماد بعدی باشگاه چلسی بود به مدت سه دهه مورد استفاده قرار گرفت[۶۰] این آرم از سه گل رز قرمز به نمایندگی از کشور انگلستان و دو توپ فوتبال در حاشیه‌ها تشکیل می‌شد که در سال ۱۹۶۰ میلادی با تصویب نهایی مورد استفاده قرار گرفت.[۵۹]

در سال ۱۹۸۶ میلادی کن بیتس مالک باشگاه چلسی برای ایجاد تغییر و تحول نماد آرم باشگاه را تغییر داد.[۵۹] آرم جدید شامل دایره‌ای آبی رنگ بود که شیر زرد رنگ و کلمات C.F.C در میان آن قرار گرفته بودند، این نماد با مدت ۱۹ سال به عنوان آرم اصلی باشگاه چلسی به کار برده می‌شد.[۵۷] با روی کار آمدن مدیریت جدید در رأس باشگاه آرم باشگاه بار دیگر تغییر کرد و دومین نماد تاریخ باشگاه چلسی یعنی نماد شیر آبی رنگ با اندکی تغییر دوباره مورد استفاده قرار گرفت.[۱۰]

  • آرم باشگاه چلسی از سال ۱۹۵۳–۱۹۰۵

  • آرم باشگاه چلسی از سال ۱۹۸۶–۱۹۵۳

  • آرم باشگاه چلسی از سال ۲۰۰۵–۱۹۸۶

  • آرم باشگاه چلسی از سال ۲۰۰۵-تاکنون

[ویرایش] لباس تیم

Team colours
Team colours
Team colours
Team colours
Team colours
نخستین لباس تیم چلسی - سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۲

تیم چلسی همیشه لباس آبی بر تن کرده‌است البته در ابتدا رنگ آبی لباس روشن‌تر از لباس کنونی بوده‌است. همچنین رنگ جوراب‌ها در ابتدا آبی تیره بوده اما اکنون از رنگ سفید استفاده می‌شود، شورت ورزشی نیز از سفید به آبی تغییر رنگ داده‌است. این تغییرات در سال ۱۹۱۲ انجام شده‌است.[۶۱] در دهه ۱۹۶۰ میلادی تامی دوچرتی که مربی چلسی بود خواهان تغییر شورت آبی و جوراب سفید برای تغییر و تحول شده بود که این تغییر در فصل ۱۹۶۵ - ۱۹۶۴ لحاظ شد.[۶۲]

در دهه ۱۹۶۰ در یک بازی تیم چلسی لباس راه راه سفید و مشکی همانند لباس تیم اینتر میلان بر تن کرده‌است.[۶۳] از دیگر لباس‌های به یاد ماندنی چلسی می‌توان به لباس با راه راه سبز در دهه ۱۹۸۰، لباس با راه راه‌های سفید و قرمز در اوایل دهه ۱۹۹۰ و لباس با راه راه‌های سربی و نارنجی در اواسط دهه ۱۹۹۰ اشاره کرد.[۶۴]

شرکت آدیداس حامی و تأمین‌کننده لباس‌های ورزشی باشگاه چلسی است که بر اساس قرارداد سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ میلادی اسپانسر این باشگاه بوده‌است. پیش از این شرکت آمبرو در سال‌های (۸۱–۱۹۶۸)، Le Coq Sportif در سال‌های (۸۶–۱۹۸۱)، مجموعه باشگاه چلسی در سال‌های (۸۷–۱۹۸۶) و همچنین شرکت آمبرو در سال‌های (۲۰۰۶–۱۹۸۷) پشتیبان و اسپانسر لباس‌های ورزشی باشگاه چلسی بوده‌اند. باشگاه در اواسط فصل ۸۴–۱۹۸۳ با شرکت گلف ایر به عنوان اسپانسر باشگاه و تبلیغات بر روی پیراهن‌های ورزشی تیم به توافق رسیدند. پس از آن باشگاه با شرکت گرانگ فارمس و بای لین تی و کمپانی ایتالیایی سیمود قبل از قرارداد طولانی مدت با شرکت سازنده کامپیوتر کمودور اینترنشنال در سال ۱۹۸۹ قرارداد همکاری امضاء کرده‌اند. اسپانسرهای بعدی باشگاه شرکت‌های کورس در سال‌های (۹۷–۱۹۹۵)، اتوگلس در سال‌های (۲۰۰۱–۱۹۹۷) و هواپیمایی امارات در سال‌های (۲۰۰۵–۲۰۰۱) بوده‌اند. شرکت سامسونگ اسپانسر فعلی باشگاه چلسی است[۶۵] که در فصل ۰۸–۲۰۰۷ میلادی به تبلیغات در زمینه گوشی موبایل پرداخته‌است.[۶۶]

[ویرایش] طرفداران و رقابت‌ها

طرفداران تیم چلسی در بازی چلسی و تاتنهام - ۱۱ مارس ۲۰۰۶

هواداران باشگاه چلسی به طور متوسط در رده پنجم حضور مداوم در ورزشگاه‌های خود قرار دارند.[۶۷] همچنین این تیم با داشتن ۴۰٬۰۰۰ تماشاگر به طور ثابت در هر بازی در ورزشگاه استمفورد بریج در رده پنجم تیم‌های انگلیسی قرار دارد. میانگین تماشاگران چلسی نیز ۴۱٬۴۲۳ نفر است.[۱۲] چلسی با داشتن هواداران بسیار در نقاط مختلف لندن و انگلیس اعم از اقشار کارگر و ثروتمند از تیم‌های محبوب در کشور انگلستان و جهان محسوب می‌شود.[۶۸]

شهرآورد غرب و شمال لندن از مهم‌ترین بازی‌های چلسی در شهر لندن است. براساس نظرسنجی سال ۲۰۰۴ توسط سایت Planetfootball.com نشان می‌دهد که هواداران تیم چلسی تیم‌های آرسنال، تاتنهام و منچستر یونایتد را مهم‌ترین رقیبان تیم خود می‌دانند.[۶۹] رقابت چلسی و تاتنهام از فینال جام اتحادیه فوتبال انگلیس در سال ۱۹۶۷ شروع شده‌است که اولین فینال مابین این دو تیم لندنی بوده. همچنین بازی‌های دو تیم چلسی و لیدز یونایتد در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ از حساسیت‌های زیاد برخوردار بوده‌است، مخصوصاً فینال بحث برانگیز جام اتحادیه در سال ۱۹۷۰.[۷۰] رقابت با تیم لیورپول نیز پس از بازی نیمه‌نهایی این دو تیم در لیگ قهرمانان اروپا و انتقال فرناندو تورس از لیورپول به چلسی شدت گرفته‌است.[۷۱]

[ویرایش] رکوردها

نوشتار اصلی: فهرست سوابق و آمارهای باشگاه فوتبال چلسی
فرانک لمپارد بازیکن حال حاضر چلسی و رکورددار بیشترین بازی و بیشترین گل‌زده در بین بازیکنان تیم

بیشترین حضور و بازی برای تیم چلسی در اختیار رون هریس کاپیتان سابق چلسی با ۷۹۵ بازی مابین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۰ می‌باشد که بعید است به‌زودی این رکورد شکسته شود.[۷۲] فرانک لمپارد با بیش از ۵۰۰ بازی رکورددار بیشترین بازی در بین بازیکن حال حاضر باشگاه‌است.[۷۳] در بین دروازه‌بانان نیز پیتر بونتی با ۶۰۰ بازی (۷۹–۱۹۵۹) یکی از رکورداران تاریخ باشگاه چلسی است.[۷۴]

بابی تامبلینگ با ۲۰۲ گل‌زده برای چلسی گلزن‌ترین بازیکن این باشگاه از ابتدا تاکنون بوده‌است. این رکورد مابین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۷۰ و در ۳۷۰ بازی به دست آمده‌است.[۷۲] دیگر بازیکنانی که بیش از ۱۰۰ گل برای باشگاه چلسی به ثمر رسانده‌اند می‌توان به جورج هیلسدون (۱۲–۱۹۰۶)، جورج میلس (۳۹–۱۹۲۹)، روی بنتلی (۵۶–۱۹۴۸)، جیمی گریوس (۶۱–۱۹۵۷)، پیتر آسگود (۷۴–۱۹۶۴ و ۷۹–۱۹۷۸)، کری دیکسون (۹۲–۱۹۸۳)، فرانک لمپارد (–۲۰۰۱) و دیدیر دروگبا (–۲۰۰۴) اشاره کرد. دیکستون با ۱۹۳ گل در رده دوم گلزن‌ترین بازیکنان چلسی قرار دارد. گریوس نیز با ۴۳ گل بهترین گلزن تاریخ باشگاه در یک فصل (۶۱–۱۹۶۰) محسوب می‌شود. فرانک لمپارد نیز با ۱۶۶ گل بهترین بازیکن حال حاضر باشگاه‌است.[۷۳]

بیشترین حضور هواداران و تماشاگران در ورزشگاه خانگی چلسی که به صورت رسمی ثبت شده در بازی با تیم آرسنال در مسابقات لیگ دسته اول انگلستان در سال ۱۹۳۵ بوده‌است که ۸۲٬۹۰۵ در ورزشگاه حضور داشته‌اند[۷۵] بازسازی ورزشگاه استمفورد بریج و نصب صندلی در تمام جایگاه‌ها در دهه ۱۹۹۰ میلادی،[۷۶] ظرفیت ورزشگاه را به ۴۱٬۸۴۱ نفر کاهش داد.[۱]

چلسی رکوردهای متعددی در انگلستان و اروپا در اختیار دارد، بیشترین امتیاز کسب شده در یک فصل (۹۵ امتیاز)، کمترین گل خورده در یک فصل (۱۵ گل)،[۷۷] بیشترین پیروزی در یک فصل (۲۹ بازی)[۷۸]، بیشترین بازی بدون گل‌خورده در یک فصل (۲۵ بازی)[۷۹] (تماماً در فصل ۰۵–۲۰۰۴) و بیشترین بازی بدون گل‌خورده از ابتدای فصل (۶ بازی) (در فصل ۰۶–۲۰۰۵) از آن جمله‌است.[۸۰]

این باشگاه با پیروزی ۲۱ بر صفر مقابل باشگاه فوتبال Jeunesse Hautcharage در جام در جام اروپا سال ۱۹۷۱ یک رکورد در مسابقات اروپایی به جا گذاشته‌است.[۸۱] چلسی رکورد ۸۶ بازی بدون شکست در ورزشگاه خانگی خود از ۲۰ مارس ۲۰۰۴ تا ۲۶ اکتبر ۲۰۰۸ را در اختیار دارد. همچنین چلسی ۶۳ بازی بدون شکست مابین سال‌های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰ را به همراه تیم لیورپول در اختیار دارد.[۸۲][۸۳] چلسی رکورد ۱۱ بازی بدون شکست مابین ۲۵ آوریل ۲۰۰۸ تا ۶ دسامبر ۲۰۰۸ را نیز در اختیار دارد.[۸۴]

چلسی در فهرست رکوردداران «اولین‌ها» به همراه تیم آرسنال برای اولین بار در تاریخ ۲۵ اوت ۱۹۲۸ در بازی مقابل سوانسی تاون لباس‌های دارای شماره برتن کرده‌اند.[۸۵] تیم چلسی برای اولین بار در انگلستان در یک مسابقه داخلی با هواپیما برای دیدار با باشگاه فوتبال نیوکاسل در تاریخ ۱۹ آوریل ۱۹۵۷ سفر کرده‌است[۸۶] و برای اولین بار در لیگ دسته اول در روز یک‌شنبه مسابقه داده‌است، این بازی در تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۹۷۴ مقابل تیم استوک سیتی بوده‌است. همچنین چلسی در یک بازی مقابل تیم فوتبال ساوت‌همپتون که در سال ۱۹۹۹ برگزار شده‌است بدون بازیکن انگلیسی و ایرلندی به میدان رفته‌است.[۸۷] چلسی در ۱۹ مه ۲۰۰۷ اولین تیم پیروز در ورزشگاه جدید ومبلی و آخرین تیم پیروز در ورزشگاه ومبلی قبل از بازسازی بوده‌است.[۸۸] چلسی در فصل ۱۰-۲۰۰۹ برای اولین بار به رکورد ۱۰۰ گل‌زده در یک فصل در تاریخ لیگ برتر رسیده‌است.[۴۵]

[ویرایش] چلسی در فرهنگ عامه

جشن بازیکنان تیم چلسی بعد از دو قهرمانی در فصل ۱۰–۲۰۰۹

در سال ۱۹۳۰ فیلم بازی بزرگ با مضمونی فوتبالی ساخته شده[۸۹] که در آن جک کوک بازیکن سابق باشگاه چلسی و بازیکن آن زمان باشگاه میلوال به بازی پرداخته‌است. این بازیکن در صحنه‌های مختلفی از این فیلم مانند سکانس‌هایی که در ورزشگاه استمفورد بریج ساخته شده‌است حضور پیدا کرده، همچنین اندرو ویلسون، جورج میلس و سام میلینگتون به عنوان بازیگر مهمان نیز در این فیلم حضور داشته‌اند.[۹۰] به دلیل سوابق منفی هواداران باشگاه چلسی در زمینه خشونت‌های فوتبالی در فیلم‌هایی همانند کارخانه فوتبال به این موضوع پرداخته شده‌است.[۹۱]

چلسی تا دهه ۱۹۵۰ رابطه نزدیکی با سالن‌های موسیقی داشت و بازیکنانی مانند جورج روبی در زمینه موسیقی نیز فعال بودند.[۹۲]

تک آهنگ «آبی رنگ است» که برای فینال جام حذفی ۱۹۷۲ انگلستان با صدای تمامی بازیکنان تیم چلسی ساخته شده‌بود توانست در رتبه پنجم موسیقی‌های سال این کشور قرار بگیرد.[۹۳] بعدها آهنگ «سفید رنگ است» با اقتباس از این آهنگ برای تیم ونکوور ویت‌کاپس ساخته شده‌است.[۹۴] همچنین آهنگ «روز آبی» به دلیل رسیدن تیم چلسی به فینال جام اتحادیه فوتبال انگلستان در سال ۱۹۹۷ توسط سوگز و به همراه بازیکنان باشگاه خوانده شد که توانست تا رتبه ۲۲ بهترین آهنگ‌های انگلیس نیز صعود کند.[۹۵] برایان آدامز از هواداران تیم چلسی[۹۶] آهنگ «ما برد می‌خواهیم» را برای این تیم خوانده‌است.[۹۷]

[ویرایش] تیم فوتبال زنان چلسی

نوشتار اصلی: باشگاه فوتبال ال. اف. سی چلسی‎

باشگاه چلسی در زمینه فوتبال زنان نیز فعالیت دارد که از سال ۲۰۰۴ وابسته به تیم مردان در مسابقات حضور پیدا کرده‌است.[۹۸] آن‌ها بازی‌های خانگی خود را در زمین امپریال فیلدز انجام می‌دهند.[۹۹] این تیم در جام سوری کانتی در سال‌های ۲۰۰۳، ۲۰۰۴، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷، ۲۰۰۸، ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ قهرمان شده‌است[۱۰۰] و برای اولین بار بعد از قهرمانی در لیگ جنوبی فوتبال زنان انگلیس (۲۰۰۵) به لیگ برتر ملی انگلیس صعود کرد. این تیم فصل ۱۰–۲۰۰۹ را با قرار گرفتن در رده سوم به پایان رساند که بهترین رتبه این تیم از ابتدا تاکنون بوده‌است. تیم زنان چلسی یکی از ۸ تیم مؤسس سوپرلیگ فوتبال زنان انگلیس است.[۱۰۱] جان تری کاپیتان فعلی باشگاه مردان چلسی مدیر داخلی تیم زنان باشگاه چلسی است.[۱۰۲]

[ویرایش] بازیکنان

بازیکنان باشگاه چلسی و تغییرات آن تا ۲۰ ژانویه ۲۰۱۲.[۱۰۳]

[ویرایش] ترکیب اصلی

شماره نقش بازیکن
۱ پرچم جمهوری چک دروازه‌بان پیتر چک
۲ پرچم صربستان مدافع برانیسلاو ایوانوویچ
۳ پرچم انگلستان مدافع اشلی کول
۴ پرچم برزیل مدافع دیوید لوییز
۵ پرچم غنا هافبک مایکل اسین
۶ پرچم اسپانیا هافبک اوریول رومئو
۷ پرچم برزیل هافبک رامیرس
۸ پرچم انگلستان هافبک فرانک لمپارد (کاپیتان دوم)
۹ پرچم اسپانیا مهاجم فرناندو تورس
۱۰ پرچم اسپانیا هافبک خوان ماتا
۱۱ پرچم ساحل عاج مهاجم دیدیر دروگبا
۱۲ پرچم نیجریه هافبک جان ابی میکل
۱۵ پرچم فرانسه هافبک فلورنت مالودا
۱۶ پرچم پرتغال هافبک رائول میرلس
شماره نقش بازیکن
۱۷ پرچم پرتغال مدافع بوسینگوا
۱۸ پرچم بلژیک مهاجم روملو لوکاکو
۱۹ پرچم پرتغال مدافع پائولو فریرا
۲۱ پرچم ساحل عاج مهاجم سالمون کالو
۲۲ پرچم انگلستان دروازه‌بان رز ترنبال
۲۳ پرچم انگلستان مهاجم دنیل استاریج
۲۴ پرچم انگلستان مدافع گری کیهیل
۲۶ پرچم انگلستان مدافع جان تری (کاپیتان)
۲۷ پرچم انگلستان مدافع سام هاچینسون
۳۴ پرچم انگلستان مدافع رایان برتراند
۳۵ پرچم برزیل مهاجم لوکاس پیازون
۴۰ پرچم پرتغال دروازه‌بان هنریکه هیلاریو
پرچم انگلستان مهاجم پاتریک بامفورد

[ویرایش] بازیکنان خارج شده به صورت قرضی

شماره نقش بازیکن
۲۰ پرچم انگلستان هافبک جاش مک‌ایچران (به سوانسی سیتی)
۳۰ پرچم اسرائیل هافبک یوسی بنایون (به آرسنال)
۳۸ پرچم هلند مدافع پاتریک ون آنهولت (به ویتس‌آرنهم)
۴۳ پرچم هلند مدافع جفری بروما (به هامبورگ)
۴۴ پرچم فرانسه مهاجم گائل کاکوتا (به دیجن)
- پرچم بلژیک دروازه‌بان تیبوت کورتیوس (به اتلتیکو مادرید)
شماره نقش بازیکن
- پرچم مکزیک هافبک اولیسس داویلا (به ویتس‌آرنهم)
۳۵ پرچم جمهوری چک مدافع توماش کالاس (به ویتس‌آرنهم)
۵۴ پرچم انگلستان دروازه‌بان سام واکر (به نورتمپتون تاون)
- پرچم انگلستان مدافع بن گوردون (به کیلمارنوک)
- پرچم اسلواکی مهاجم میلان لاکویچ (به دانکستر روورز)

[ویرایش] تیم آکادمی باشگاه چلسی

نوشتار اصلی: آکادمی و تیم دوم باشگاه فوتبال چلسی

آکادمی و تیم دوم باشگاه فوتبال چلسی متشکل از بازیکنان زیر ۲۱ سال و رزرو باشگاه چلسی است. این تیم وظیفه یافتن بازیکنان جوان و با استعداد برای آموزش و پشتیبانی از تیم اصلی باشگاه چلسی را دارد.[۱۰۴]

[ویرایش] بهترین بازیکنان باشگاه (۲۰۱۱–۱۹۶۷)

نوشتار اصلی: فهرست بازیکنان باشگاه فوتبال چلسی
جیان‌فرانکو زولا
جان تری

بهترین بازیکنان باشگاه فوتبال چلسی از سال ۱۹۶۷ تا ۲۰۱۱ به شرح زیر است:[۱۰۵]

سال بازیکن
۱۹۶۷ پرچم انگلستان پیتر بونتی
۱۹۶۸ پرچم اسکاتلند چارلی کوک
۱۹۶۹ پرچم انگلستان دیوید وب
۱۹۷۰ پرچم انگلستان جان هولینس
۱۹۷۱ پرچم انگلستان جان هولینس
۱۹۷۲ پرچم انگلستان دیوید وب
۱۹۷۳ پرچم انگلستان پیتر آسگود
۱۹۷۴ پرچم انگلستان گری لوک
۱۹۷۵ پرچم اسکاتلند چارلی کوک
۱۹۷۶ پرچم انگلستان رای ویلکینز
۱۹۷۷ پرچم انگلستان رای ویلکینز
۱۹۷۸ پرچم انگلستان میکی دروی
۱۹۷۹ پرچم انگلستان تامی لانگلی
۹۸۰ پرچم انگلستان کلایو واکر
۱۹۸۱ پرچم یوگسلاوی پتار بورتا
۱۹۸۲ پرچم انگلستان مایک فیلری
۱۹۸۳ پرچم ولز جوی جونز
۱۹۸۴ پرچم اسکاتلند پت نوین
۱۹۸۵ پرچم اسکاتلند دیوید اسپیدی
۱۹۸۶ پرچم ولز ادی نیدژویسکی
۱۹۸۷ پرچم اسکاتلند پت نوین
۱۹۸۸ پرچم انگلستان تونی دوریگو
۱۹۸۹ پرچم انگلستان گراهام روبرتس
 
سال بازیکن
۱۹۹۰ پرچم هلند کن مونکو
۱۹۹۱ پرچم جمهوری ایرلند اندی تاونسند
۱۹۹۲ پرچم انگلستان پائول الیوت
۱۹۹۳ پرچم جامائیکا فرانک سینکلر
۱۹۹۴ پرچم اسکاتلند استیو کلارک
۱۹۹۵ پرچم نروژ ارلند جانسن
۱۹۹۶ پرچم هلند رود گولیت
۱۹۹۷ پرچم ولز مارک هیوز
۱۹۹۸ پرچم انگلستان دنیس ویسه
۱۹۹۹ پرچم ایتالیا جیان‌فرانکو زولا
۲۰۰۰ پرچم انگلستان دنیس ویسه
۲۰۰۱ پرچم انگلستان جان تری
۲۰۰۲ پرچم ایتالیا کارلو کودیچینی
۲۰۰۳ پرچم ایتالیا جیان‌فرانکو زولا
۲۰۰۴ پرچم انگلستان فرانک لمپارد
۲۰۰۵ پرچم انگلستان فرانک لمپارد
۲۰۰۶ پرچم انگلستان جان تری
۲۰۰۷ پرچم غنا مایکل اسین
۲۰۰۸ پرچم انگلستان جو کول
۲۰۰۹ پرچم انگلستان فرانک لمپارد
۲۰۱۰ پرچم ساحل عاج دیدیه دروگبا
۲۰۱۱ پرچم جمهوری چک پیتر چک
۲۰۱۲ پرچم اسپانیا خوان ماتا

[ویرایش] بهترین مربیان تاریخ باشگاه

نوشتار اصلی: فهرست مربیان باشگاه فوتبال چلسی

بهترین مربیان تاریخ باشگاه چلسی براساس جام‌های بدست آورده به شرح زیر است:[۱۰۶][۱۰۷]

نام تاریخ افتخارات
پرچم انگلستان تد دریک ۱۹۵۲–۱۹۶۱ اولین قهرمانی در لیگ انگلستان، جام خیریه انگلیس
پرچم اسکاتلند تامی دوچرتی ۱۹۶۲–۱۹۶۷ جام اتحادیه
پرچم انگلستان دیو سکستون ۱۹۶۷–۱۹۷۴ جام حذفی، جام در جام اروپا
پرچم انگلستان جان نیل ۱۹۸۱–۱۹۸۵ قهرمانی در لیگ دسته دو انگلیس
پرچم انگلستان جان هولینس ۱۹۸۵–۱۹۸۸ فول ممبرز کاپ
پرچم انگلستان بابی کمپل ۱۹۸۸–۱۹۹۱ قهرمانی در لیگ دسته دو انگلیس، فول ممبرز کاپ
پرچم هلند رود گولیت ۱۹۹۶–۱۹۹۸ جام حذفی
پرچم ایتالیا جان لوکا ویالی ۱۹۹۸–۲۰۰۰ جام اتحادیه، جام حذفی، جام خیریه انگلیس، جام در جام اروپا، سوپر جام اروپا
پرچم پرتغال ژوزه مورینیو ۲۰۰۴–۲۰۰۷ ۲ لیگ برتر انگلیس، ۲ جام اتحادیه، جام حذفی، جام خیریه انگلیس
پرچم هلند گاس هیدینگ ۲۰۰۹ جام حذفی
پرچم ایتالیا کارلو آنجلوتی ۲۰۰۹–۲۰۱۱ لیگ برتر انگلیس، جام حذفی، جام خیریه انگلیس
پرچم ایتالیا روبرتو دی‌ماتئو ۲۰۱۲ جام حذفی، لیگ قهرمانان اروپا

[ویرایش] کادر فنی کنونی

پست[۱۰۸] نام
سرمربی پرچم ایتالیا روبرتو دی‌ماتئو (موقت)
مربی پرچم انگلستان استیو هلند
مدیر فنی پرچم نیجریه مایکل امنالو
دروازبان‌ها پرچم فرانسه کریستوف لولیچون
مربی بدنساز پرچم پرتغال خوزه ماریو روچا
پزشک باشگاه پرچم اسپانیا پاکو بیوشکا
مدیر تیم جوانان پرچم انگلستان آدریان ویواش

[ویرایش] افتخارات

افتخارات و قهرمانی‌های باشگاه فوتبال چلسی به شرح زیر است:[۱۰۹][۱۱۰][۱۱۱][۱۱۲]

دوره ۱۹۰۶
۱۹۰۷		 ۱۹۱۱
۱۹۱۲		 ۱۹۱۴
۱۹۱۵		 ۱۹۲۹
۱۹۳۰		 ۱۹۵۴
۱۹۵۵		 ۱۹۵۵ ۱۹۶۲
۱۹۶۳		 ۱۹۶۴
۱۹۶۵		 ۱۹۶۶
۱۹۶۷		 ۱۹۶۹
۱۹۷۰		 ۱۹۷۰ ۱۹۷۰
۱۹۷۱		 ۱۹۷۱
۱۹۷۲
دسته اول / لیگ برتر 1
دسته دوم 2 2 2 2
جام حذفی فوتبال انگلیس 2 2 1
جام اتحادیه فوتبال انگلیس 1 2
جام خیریه 1 2
جام در جام اروپا 1
دوره ۱۹۷۶
۱۹۷۷		 ۱۹۸۳
۱۹۸۴		 ۱۹۸۵
۱۹۸۶		 ۱۹۸۸
۱۹۸۹		 ۱۹۸۹
۱۹۹۰		 ۱۹۹۳
۱۹۹۴		 ۱۹۹۶
۱۹۹۷		 ۱۹۹۷ ۱۹۹۷
۱۹۹۸		 ۱۹۹۸ ۱۹۹۹
۲۰۰۰		 ۲۰۰۰ ۲۰۰۱
۲۰۰۲
دسته اول / لیگ برتر
دسته دوم 2 1 1
جام حذفی فوتبال انگلیس 2 1 1 2
جام اتحادیه فوتبال انگلیس 1
جام خیریه 2 1
جام در جام اروپا 1
سوپرجام اروپا 1
فول ممبرز کاپ 1 1
دوره ۲۰۰۳
۲۰۰۴		 ۲۰۰۴
۲۰۰۵		 ۲۰۰۵ ۲۰۰۵
۲۰۰۶		 ۲۰۰۶ ۲۰۰۶
۲۰۰۷		 ۲۰۰۷ ۲۰۰۷
۲۰۰۸		 ۲۰۰۸
۲۰۰۹		 ۲۰۰۹ ۲۰۰۹
۲۰۱۰		 ۲۰۱۰ ۲۰۱۰
۲۰۱۱		 ۲۰۱۲
دسته اول / لیگ برتر 2 1 1 2 2 1 2
جام حذفی فوتبال انگلیس 1 1 1 1
جام اتحادیه فوتبال انگلیس 1 1 2
جام خیریه 1 2 2 1 2
لیگ قهرمانان اروپا 2 1

[ویرایش] پانویس

  1. ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ Stewart Coggin. «Chelsea Club Profile». مجله ورلد ساکر. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ‏۲۵ آوریل ۲۰۱۱. 
  2. ↑ «Chelsea Football Club - Official Site of the Premier League». premierleague.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ‏۹ مه ۲۰۱۱. 
  3. ↑ «1998: Poyet strikes late for Chelsea». وبگاه رسمی یوفا. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ‏۱۷ ژوئن ۲۰۱۱. 
  4. ↑ «Chelsea Trophy Cabinet». the-football-club. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ‏۲۵ آوریل ۲۰۱۱. 
  5. ↑ Press Association. «Chelsea's Florent Malouda describes José Mourinho era as 'history'». گاردین، ۱۵ مارس ۲۰۱۰. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ‏۲۵ آوریل ۲۰۱۱. 
  6. ↑ «Jose Mourinho says: I am still the Special One». تایمز، ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۷. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ‏۲۵ آوریل ۲۰۱۱. 
  7. ↑ «Stamford Bridge». وب‌گاه راهنمای استادیوم. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ‏۲۵ آوریل ۲۰۱۱. 
  8. ↑ ۸٫۰ ۸٫۱ «Russian businessman buys Chelsea». بی‌بی‌سی ورزشی، ۲ ژوئیه ۲۰۰۳. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۰۳. 
  9. ↑ «Kit History of Chelsea». historical kits. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ‏۲۵ آوریل ۲۰۱۱. 
  10. ↑ ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ «Chelsea centenary crest unveiled». بی‌بی‌سی ورزشی، ۱۲ نوامبر ۲۰۰۷. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  11. ↑ «All Time League Attendance Records». وب‌گاه رسمی باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد، ۳۱ مارس ۲۰۱۱. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  12. ↑ ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ «Scroll down for more detail». بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  13. ↑ «Team History». وبگاه اختصاصی باشگاه فوتبال چلسی. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  14. ↑ «Little sign of change for Chelsea and their impossible dreams». Times Online، ۱۰-۰۱-۲۰۰۴. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  15. ↑ «Past Managers». وبگاه اختصاصی باشگاه فوتبال چلسی. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۴ آوریل ۲۰۱۱. 
  16. ↑ Charlie Henderson. «Champions of a different era». بوبوسی نیوز، ۳۰ آوریل ۲۰۰۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۰۹ مه ۲۰۱۱. 
  17. ↑ Brian Glanville. «The great Chelsea surrender». Times Online، ۲۷ آوریل ۲۰۰۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  18. ↑ Glanvill, Rick. Chelsea FC: The Official Biography – The Definitive Story of the First 100 Years. Headline Book Publishing Ltd، ۲۰۰۶. ۱۹۶. ISBN 0-12-345678-9. 
  19. ↑ «FA Cup - 1969/70». www.soccerbase.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۶ آوریل ۲۰۱۱. 
  20. ↑ «1970/71: Replay joy for Chelsea». بایگانی وبگاه یوفا. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۶ آوریل ۲۰۱۱. 
  21. ↑ Glanvill. Chelsea FC: The Official Biography. Headline Book Publishing Ltd، ۲۰۰۶. ۸۴-۸۷. ISBN 0-12-345678-9. 
  22. ↑ Glanvill. Chelsea FC: The Official Biography. Headline Book Publishing Ltd، ۲۰۰۶. ۱۴۳–۱۵۷. ISBN 0-12-345678-9. 
  23. ↑ Glanvill. Chelsea FC: The Official Biography. Headline Book Publishing Ltd، ۲۰۰۶. ۸۹–۹۰. ISBN 0-12-345678-9. 
  24. ↑ «Chelsea». soccerette.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۶ مه ۲۰۱۱. 
  25. ↑ Glanvill. Chelsea FC: The Official Biography. Headline Book Publishing Ltd، ۲۰۰۶. ۹۰–۹۱. ISBN 0-12-345678-9. 
  26. ↑ «FA Cup - 1993/94». www.soccerbase.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۶ آوریل ۲۰۱۱. 
  27. ↑ «Ruud Gullit/manager». www.soccerbase.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۶ آوریل ۲۰۱۱. 
  28. ↑ «FA Cup - 1996/97». www.soccerbase.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۶ آوریل ۲۰۱۱. 
  29. ↑ «Gianluca Vialli/manager». www.soccerbase.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۸ آوریل ۲۰۱۱. 
  30. ↑ «Claudio Ranieri/manager». www.soccerbase.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۸ آوریل ۲۰۱۱. 
  31. ↑ «Football Club Chelsea». 1000goals. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۰۹ مه ۲۰۱۱. 
  32. ↑ «England 2004/05». rsssf.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۰۹ مه ۲۰۱۱. 
  33. ↑ «England 2005/06». rsssf.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۰۹ مه ۲۰۱۱. 
  34. ↑ «Chelsea 1-0 Man Utd». بی‌بی‌سی ورزشی، ۱۹ مه ۲۰۰۷. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۸ آوریل ۲۰۱۱. 
  35. ↑ «Carling Cup final: Liverpool 2 - 3 Chelsea (aet». گاردین، ۱۹-۰۲-۲۰۰۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۸ آوریل ۲۰۱۱. 
  36. ↑ «Chelsea 2-1 Arsenal». بی‌بی‌سی ورزشی، ۲۴-۰۲-۲۰۰۸. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۸ آوریل ۲۰۱۱. 
  37. ↑ «Chelsea name Grant as new manager». بی‌بی‌سی ورزشی، ۲۰-۰۹-۲۰۰۷. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  38. ↑ «Chelsea near misses worry Kenyon». بی‌بی‌سی ورزشی، ۲۳ مه ۲۰۰۸. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۴ آوریل ۲۰۱۱. 
  39. ↑ «Grant sacked as Chelsea manager». بی‌بی‌سی ورزشی، ۲۴ مه ۲۰۰۸. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  40. ↑ «Scolari is new Chlesea manager». وبگاه اختصاصی باشگاه فوتبال چلسی. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  41. ↑ «Chelsea sack Scolari». وبگاه اختصاصی فیفا، ۰۹-۰۲-۲۰۰۹. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  42. ↑ «Chelsea confirm Hiddink as coach». بی‌بی‌سی ورزشی، ۱۱-۰۲-۲۰۰۹. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  43. ↑ «Chelsea ۲–۱ Everton». بی‌بی‌سی ورزشی، ۳۰ مه ۲۰۰۹. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  44. ↑ «Carlo Ancelotti signs three-year dea». گاردین، ۰۱-۰۶-۲۰۰۹. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  45. ↑ ۴۵٫۰ ۴۵٫۱ «Chelsea ۸–۰ Wigan». بی‌بی‌سی ورزشی، ۰۹ مه ۲۰۱۰. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  46. ↑ «Andre Villas-Boas confirmed as Chelsea manager». بی‌بی‌سی ورزشی، ۲۲ ژوئن ۲۰۱۱. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۱. 
  47. ↑ «Villas-Boas is new Chelsea manager». Smh.com.au، ۲۰ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰ مه ۲۰۱۲. 
  48. ↑ «and AVB part company». وبگاه رسمی باشگاه فوتبال چلسی، ۲۰ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰ مه ۲۰۱۲. 
  49. ↑ «Roberto di Matteo wants Chelsea 'passion' after Villas-Boas exit». بی‌بی‌سی ورزشی، ۲۰ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰ مه ۲۰۱۲. 
  50. ↑ «Chelsea hold on to win FA Cup». بی‌بی‌سی ورزشی، ۲۰ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰ مه ۲۰۱۲. 
  51. ↑ «UEFA Champions League 2012 - Bayern-Chelsea». وبگاه رسمی یوفا، ۲۰ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰ مه ۲۰۱۲. 
  52. ↑ ۵۲٫۰ ۵۲٫۱ ۵۲٫۲ ۵۲٫۳ ۵۲٫۴ «Stamford Bridge». stadiumguide.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۸ آوریل ۲۰۱۱. 
  53. ↑ ۵۳٫۰ ۵۳٫۱ «Stamford Bridge». chelsea-football.net. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۸ آوریل ۲۰۱۱. 
  54. ↑ Glanvill. Chelsea FC: The Official Biography. Headline Book Publishing Ltd، ۲۰۰۶. ۶۸–۷۱. ISBN 0-12-345678-9. 
  55. ↑ Glanvill. Chelsea FC: The Official Biography. Headline Book Publishing Ltd، ۲۰۰۶. ۵۵. ISBN 0-12-345678-9. 
  56. ↑ «Stadium History». وبگاه اختصاصی باشگاه فوتبال چلسی. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  57. ↑ ۵۷٫۰ ۵۷٫۱ «Crest». chelsea-football.net. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۱ آوریل ۲۰۱۱. 
  58. ↑ «chelsea». the-football-club.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۱ مه ۲۰۱۱. 
  59. ↑ ۵۹٫۰ ۵۹٫۱ ۵۹٫۲ «Club Badges». وبگاه اختصاصی باشگاه فوتبال چلسی. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  60. ↑ «CHELSEA METROPOLITAN BOROUGH COUNCIL». Civic Heraldry of England and Wales. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  61. ↑ Glanvill, Rick. Chelsea Football Club: The Official History in Pictures. ۲۰۰۶. ۲۱۲. ISBN 0-7553-1467-0. 
  62. ↑ Mears, Brian. Chelsea: Football Under the Blue Flag. Mainstream Sport، ۲۰۰۲. ۴۲. ISBN 1-84018-658-5. 
  63. ↑ The "Inter Milan" kit was worn for an FA Cup semi-final against Sheffield Wednesday, on 23 April 1966. Reference: Mears (۲۰۰۲), p. ۵۸
  64. ↑ «Classic Kits». وبگاه اختصاصی باشگاه فوتبال چلسی. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  65. ↑ Ashling O'Connor. «Clubs to cash in on mobile advertising». Times Online، ۰۲ مه ۲۰۰۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  66. ↑ «Chelsea FC». chelsea-football.net. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ‏۹ ژوئن ۲۰۱۱. 
  67. ↑ «All Time League Attendance Records». NUFC.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۷ آوریل ۲۰۱۱. 
  68. ↑ «Supporters Clubs Map». وبگاه اختصاصی باشگاه فوتبال چلسی. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  69. ↑ «Football Rivalries: The Complete Results». Planetfootball.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  70. ↑ Glanvill. Chelsea FC: The Official Biography. Headline Book Publishing Ltd، ۲۰۰۶. ۳۲۱–۳۲۵. ISBN 0-7553-1466-2. 
  71. ↑ «Six very modern football rivalries». talksport. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ‏۹ ژوئن ۲۰۱۱. 
  72. ↑ ۷۲٫۰ ۷۲٫۱ Glanvill. Chelsea FC: The Official Biography. Headline Book Publishing Ltd، ۲۰۰۶. ۳۹۹–۴۱۰. ISBN 0-7553-1466-2. 
  73. ↑ ۷۳٫۰ ۷۳٫۱ «PETER BONETTI». soccerbase.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۸ آوریل ۲۰۱۱. 
  74. ↑ «newcastlefans.com». بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  75. ↑ «The Stadium Guide - Stamford Bridge». stadiumguide.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۷ آوریل ۲۰۱۱. 
  76. ↑ «Football Club Chelsea». 1000goals.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۰۹ مه ۲۰۱۱. 
  77. ↑ «Mourinho proud of battling finish». بی‌بی‌سی ورزشی، ۱۳ مه ۲۰۰۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  78. ↑ «Chelsea Football Club - History». talkfootball.co.uk. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۷ آوریل ۲۰۱۱. 
  79. ↑ «Chelsea Betting Odds». soccerbase.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۷ آوریل ۲۰۱۱. 
  80. ↑ «Charlton ۰–۲ Chelsea». بی‌بی‌سی ورزشی، ۱۷-۰۹-۲۰۰۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  81. ↑ «Cup Winners' Cup Trivia». RSSSF. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  82. ↑ «Chelsea ۳–۲ Birmingham». بی‌بی‌سی ورزشی، ۱۲-۰۸-۲۰۰۷. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  83. ↑ «Chelsea ۰–۱ Liverpool». بی‌بی‌سی ورزشی، ۲۶-۱۰-۲۰۰۸. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  84. ↑ «Chelsea in eleven heaven». FA Premier League. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  85. ↑ «Shirt Numbers». England Football Online. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  86. ↑ Glanvill. Chelsea FC: The Official Biography. Headline Book Publishing Ltd، ۲۰۰۶. ۹۶. ISBN 0-7553-1466-2. 
  87. ↑ Bradley, Mark. «Southampton 1 Chelsea 2». Sporting Life، ۲۷-۱۲-۱۹۹۹. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  88. ↑ Mitchell, Kevin. «Something old, new and Blue». The Observer، ۲۰ مه ۲۰۰۷. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  89. ↑ «The Great Game». IMDb. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  90. ↑ Glanvill. Chelsea FC: The Official Biography. Headline Book Publishing Ltd، ۲۰۰۶. ۱۲۰–۱۲۱. ISBN 0-7553-1466-2. 
  91. ↑ Steve Hawkes. «Football firms hit the film circuit». بی‌بی‌سی ورزشی، ۱۰ مه ۲۰۰۴. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  92. ↑ Scott Murray. «Di Canio has last laugh at Chelsea comedy store». گاردین، ۳۰-۰۹-۲۰۰۲. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  93. ↑ «Blue Is The Colour». Chart Stats. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  94. ↑ «Countdown to the Champions League Final in Moscow». The Sun، ۰۲ مه ۲۰۰۸. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  95. ↑ «Blue Day». Chart Stats. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  96. ↑ «The soul of Chelsea in 50 moments». تایمز آنلاین، ۲۰-۱۱-۲۰۰۷. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  97. ↑ «Countdown to the Champions League Final in Moscow». The Sun، ۰۲ مه ۲۰۰۸. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  98. ↑ «Chelsea Moving On Up». FemaleSoccer.net. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  99. ↑ «About the Ladies». وبگاه اختصاصی باشگاه فوتبال چلسی. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  100. ↑ «Womens Cup». surreyfa.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  101. ↑ «Eight teams successful in Women's Super League bid». fcbusiness.co.uk. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  102. ↑ «John Terry digs deep to rescue Chelsea Ladies after funding cuts». ۲۰۰۹-۱۰-۱۸. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۱. 
  103. ↑ «First Team Squad List». وبگاه اختصاصی باشگاه فوتبال چلسی. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۴ آگوست ۲۰۱۱. 
  104. ↑ «TRIALS AT THE ACADEMY». وبگاه اختصاصی باشگاه فوتبال چلسی. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۱۱. 
  105. ↑ «Chelsea FC». mychelseafc.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۱. 
  106. ↑ «Most influential Chelsea managers». soccernet. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ‏۱۱ ژوئن ۲۰۱۱. 
  107. ↑ «Chelsea Managers». friardale.co.uk. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ‏۱۱ ژوئن ۲۰۱۱. 
  108. ↑ «The Management». وبگاه رسمی باشگاه فوتبال چلسی. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۴ مارس ۲۰۱۲. 
  109. ↑ «Honours List». talkchelsea.net. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ‏۱۰ ژوئن ۲۰۱۱. 
  110. ↑ «Honours». mehstg.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ‏۱۰ ژوئن ۲۰۱۱. 
  111. ↑ «Chelsea Honours». cfcresults.co.uk. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ‏۱۰ ژوئن ۲۰۱۱. 
  112. ↑ «Trophy Cabinet». وبگاه رسمی باشگاه فوتبال چلسی. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۸ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ‏۱۰ ژوئن ۲۰۱۱. 

[ویرایش] پیوند به بیرون

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ باشگاه فوتبال چلسی موجود است.
ن • ب • و
باشگاه فوتبال چلسی
ورزشگاه خانگی
تیم‌های دیگر
رسانه‌ها
رقابت‌ها
دیگر
ن • ب • و
پرچم انگلستان لیگ برتر انگلستان ۱۲–۲۰۱۱

برگرفته از «http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=باشگاه_فوتبال_چلسی&oldid=7054392»
ابزارهای شخصی

گویش‌ها
فضاهای نام
عملکردها
گشتن
چاپ/برون‌بری
جعبه‌ابزار
زبان‌های دیگر