باشگاه فوتبال یوونتوس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
باشگاه فوتبال یوونتوس Football pictogram.svg
Juventus Turin.svg
نام کامل باشگاه فوتبال یوونتوس
لقب بانوی پیر ( Vecchia Signora )
سیاه‌سفیدها ( bianconeri )
گورخرها ( Zebre )
قاتل بانو ( Signora Omicidi )
تأسیس ۱ نوامبر ۱۸۹۷ ( ۱۱۷ سال پیش )
ورزشگاه ورزشگاه یوونتوس
گنجایش ۴۱٬۲۵۴
مالک خانواده آنیلی
مدیرعامل آندرا آنیلی
سرمربی ماسیمیلیانو آلگری
لیگ سری آ
۱۴–۲۰۱۳ قهرمان
وبگاه وبگاه رسمی
لباس اول
لباس دوم
لباس سوم


باشگاه فوتبال یوونتوس ( انگلیسی : Juventus Football Club ) که با نام‌های یوونتوس و یا یووه نیز شناخته می‌شود، نام باشگاه فوتبال حرفه‌ای است که در شهر تورین، در کشور ایتالیا قرار دارد. این باشگاه سومین باشگاه قدیمی ایتالیا محسوب می‌شود بعد از جنوا و اودینزه. به جز فصل ۰۷–۲۰۰۶ در سری بی، همواره در تاریخ خود در بالاترین سطح فوتبال ایتالیا (سری آ) حضور داشته‌است.

این باشگاه در سال ۱۸۹۷ توسط چند دانشجوی تورینی و با نام باشگاه ورزشی یوونتوس بنیانگذاری شد. این باشگاه از سال ۱۹۲۳ توسط خانواده آنیلی اداره می‌شود. یوونتوس موفق‌ترین باشگاه ایتالیایی تاریخ و یکی از پرافتخارترین و مشهورترین باشگاه‌های جهان است. این باشگاه به انتخاب فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال به عنوان دومین تیم برتر قرن ۲۰ اروپا شناخته می‌شود. این باشگاه تنها باشگاه سه ستارهٔ فوتبال ایتالیا محسوب می‌شود.باشگاه یوونتوس به عنوان ششمین باشگاه برتر جهان در سال ۲۰۱۴ از سوی فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال معرفی شد.


تاریخچه باشگاه یوونتوس[ویرایش]

  • نخستین محل باشگاه و نامگذاری باشگاه ( ۱۸۹۷/۱۸۹۸ ) :
تیم یوونتوس در سال ۱۸۹۸

تاسیس یوونتوس در اولین روز ماه نوامبر بر روی نیمکتی در خیابان ره اومبرتو توسط گروهی جوان که در دبیرستان ماسیمو داتزلیو تحصیل می‌کردند که رویای تاسیس یک تیم فوتبال داشتند آغاز شد و به این ترتیب یوونتوس در تاریخ ۱ نوامبر ۱۸۹۷ در تورین متولد شد. مجموعه‌ای که برای بازی فوتبال، تفریح و لذت بردن از فوتبال و خواسته‌ها و ایده‌های نو توسط شاگردان مدرسه ماسیمو داتزلیو تاسیس شد. برادران کنفاری سرانجام در اولین روز ماه نوامبر تصمیمی که از مدتها پیش در نظر گرفته بودند را عملی ساختند تا حیات باشگاهی به عظمت یوونتوس آغاز شود.

اولین دیدار این تیم تازه تاسیس با حضور جوانان و دوستداران در تئاتر ساختمان دارما برگزار شد. انریکو کنفاری در نخستین سخنان خود از خواسته‌های بزرگ باشگاه صحبت می‌کند، وی تاکید دارد با شروع فصل پاییز خواسته و آرزویی که از مدتها پیش داشته‌اند به وقوع پیوست.

ایوجنیو و انریکو تصمیم مهمی در زندگی خود گرفته بودند و خواستار داشتن یک باشگاه حرفه و بزرگ فوتبال بودند، بنابر این زمانی که با شوق جوانان روبرو شدند با قاطعیت بیشتری برنامه و کار خود را ادامه دادند.

سرانجام برادران کنفاری در دفتر کوچک خود در خیابان ده اومبرتو ۴۲ تشکیل جلسه می‌دهند، جلسه‌ای که با حضور مسئولین ابتدایی و بازیکنان و جوانان عاشق فوتبال برگزار می‌شود و اخرین اندیشه این جوانان که رویای داشتن مقر و محلی برای باشگاه‌است مطرح می‌شود، برادران کنفاری می‌دانند که برای داشتن یک تیم بزرگ می‌بایست محلی مناسب تهیه نمایند، این دو جوان خیلی زود ساختمانی با چهار اتاق و یک حیات پیدا می‌کنند که می‌توانست محلی مناسب برای یک تیم جوان و تازه تاسیس باشد.

با تشکیل یک تیم جوان و مشخص شدن محل استقرار تیم، وظیفه‌ای دیگری نیز بر شانه‌های تاسیس کنندگان سنگینی می‌کرد، این باشگاه می‌بایست نامی برای خود داشته باشد، بار دیگر براداران کنفاری جلسه‌ای تشکیل دادند و سه نام، جامعه‌ای که با قدرت پیش می‌رود، جامعه ورزشی ماسیمو داتزلیو و باشگاه ورزشی یوونتوس مد نظر گرفته شد. با توجه به جوانی باشگاه و جوانانی که با عشق فراوان دراین تیم بازی می‌کردند، گروه تصمیم گرفت نام باشگاه ورزشی یوونتوس را انتخاب نماید و به این ترتیب و با تایید گروه، باشگاه ورزشی یوونتوس نام گذاری شد.. گفتنی است که کلمه یوونتوس ریشه‌ای لاتین دارد و به معنای جوان و یا جوانان است. ایوجنیو کنفاری نخستین مدیر یوونتوس خیلی زود پست ریاست را رها کرد و برادراش انریکو از سال ۱۸۹۸ به ریاست باشگاه رسید. پس از این تغییر در سطح مدیریت، باشگاه برای نخستین بار محل خود را به ساختمانی سه اتاقه همراه با یک حیاط به نام کروچتا در خیابان پیاتزای ۴ تغییر می‌دهد.[۱]


  • کسب دومین اسکودتو ( سری آ ) ( ۱۹۰۶/۱۹۲۶ ) :

لحظات خوش و زیبایی در حال سپری شدن نبود و یووه نزدیک به دو دهه زیر سایه تیم‌های میلانی قرار داشت و نتوانست قهرمانی نخست خود را تکرار کند. طی این سالها مدیران و بازیکنان به این نتیجه رسیدن که برای نگاه داری گفتگوها و حوادث، مجله‌ای نیاز است، بنابر این در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۵ مجله هورا یوونتوس که امروزه ماهنامه معروف این باشگاه به حساب می‌اید متولد شد. همچنین گفته می‌شود کارادو کورادینی که در فصل ۱۹۲۰ - ۱۹۱۹ رئیس باشگاه بود سرود یوونتوس را تصنیف کرده‌است. روال ناکامی‌ها ادامه داشت تا سال ۱۹۲۳ که خانواده مطرح انیلی وارد عرصه حیات باشگاه شدند. در ۲۴ جولای سال ۱۹۲۳ ریاست باشگاه را ادواردو آنیلی (پدر جووانی و اومبرتو انیلی) به عهده گرفت. او پسر مالک و بنیانگذار کمپانی فیات بود. همراه با مدیریت قدرتمند این مرد بزرگ افتخارات و پیروزی‌های بانوی پیر نیز اغاز شد. بیانکونری‌ها با او در سال ۱۹۲۶ دومین اسکودتوی خود را نیز فتح کردند تا ادواردو نخستین قهرمانی مدیریت خود را تجربه کند. این قهرمانی با مربیگری جنو کارولی به دست امد و بازیکنانی نظیر جانپیرو کامبی، ویری روزتا ، لوئیجی الماندی، ویولا، کارلو بیگاتو، هیتزر و توریانی در این تیم قهرمان حضور داشتند. [۲]


طی سال‌های ۱۹۳۵ - ۱۹۳۰ افسانه یوونتوس متولد می‌شود و قدرت برتر و محبوب ایتالیا از راه می‌رسد. ادواردو آنیلی که همچنان تا سال ۱۹۳۵ رهبری باشگاه بزرگ یووه را به عهده داشت در کنار جووانی ماتزونیس نایب رئیس باشگاه توانست در دهه سی یوونتوس را تبدیل به قدرت بلامنازع ایتالیا نماید. سیاه و سفید پوشان سرزمین چکمه‌ طی سالیان ۳۱ الی ۳۵ توانستند پنج اسکودتوی دیگر را برای باشگاه به ارمغان بیاورند و با کسب پنج عنوان قهرمانی متوالی رکورد جاودانه‌ای را به نام خود به ثبت برسانند. بازیکنان بزرگ ان زمان نمایشی را ارائه کردند که هرگز فراموش شدنی نیست، فلیچ بورل مهاجم بیانکونری‌ها در فصل ۱۹۳۲ باورنکردنی ظاهر شد وی در ۲۸ بازی ۲۹ گل به ثمر رساند و رکوردی فوق العاده به نام خود ثبت کرد. در این دوران انیلی در کنار همکارانش تصمیم گرفت ورزشگاهی اختصاصی برای یووه تهیه نماید و سرانجام در فوریه ۱۹۳۴ یووه در ورزشگاه جدیدش به نام کوموناله (المپیکوی فعلی) به میدان رفت، ورزشگاهی که بعدها خاطرات بسیار دیدنی و زیبایی از اسطوره‌هایی مانند بونیپرتی، روبرتو به ته گا و میشل پلاتینی در خود زنده نگاه داشته‌است. در مسابقات جام جهانی ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ بازیکنان یوونتوس اسکلت اصلی تیم ملی ایتالیا را تشکیل می‌دادند، اتفاقی که در جام جهانی ۱۹۸۲ نیز تکرار شد. در زمان مربیگری کارلو کارکانو یوونتوس هفت بازیکن ملی پوش به نام‌های جانپیرو کامبی، ویری روزتا، لویس مونتی، جیووانی فراری، لویجی برتولینی، فلیچ بورل و رایموندو اورسی را در تیم ملی ایتالیا داشت که توانستند قهرمان جام جهانی ۱۹۳۴ شوند، درست زمانی که یووه قدرت برتر و بی نظیر ایتالیا محسوب می‌شد و هفت اسکودتو را در کارنامه حیات خود می‌دید یک حادثه تلخ و ناگوار برای باشگاه رخ داد، در جولای ان سال ادواردو آنیلی مدیر موفق و دوست داشتنی در سانحه هوایی مشهور جنوا درگذشت و از ان اتفاق سیاه و تلخ، یووه به مدت ۱۲ سال که یک انیلی دیگر در راس مدیریت باشگاه امد به حاشیه رفت. [۳]


  • جنگ جهانی دوم و بازگشت یک آنیلی دیگر ( ۱۹۳۵/۱۹۵۵ ) :

تکرار افتخارات دهه سی به مدت یک دهه متوقف شد البته طی این سال‌ها قهرمانی در دو جام حذفی ایتالیا به افتخارات باشگاه اضافه شد. نخستین قهرمانی یووه در جام حذفی کشورش به تاریخ ۱۹۳۸ با مربیگری ویرجینو روزتا باز می‌گردد. در فصل ۳۹ - ۳۸ یووه با ایستادن در رده هشتم جدول دوران افول خود را می‌گذراند. اما این بار یوونتوس عزم خود را برای بازگشتی قدرتمند جمع می‌کند، پس از مدتها دربی تورینو فرامی‌رسد، ۱۴ اکتبر ۱۹۴۵، تورینو همان تیم قدرتمند گذشته‌است اما یووه نیز بسیار قدرتمند به نظرمی‌رسد و در پایان نیز به پیروزی ۲ بر یک برابر تورینو دست می‌یابد تا برتری خود را به همشهری خود ثابت نماید. طی سال‌های ۳۵ الی ۴۷ مدیرانی نظیر کراوری، ده لا فورست و دوزیو در راس کار قرار گرفتند و نتواستند شکوه یووه را نمایان سازند و سرانجام پس از نتایج نه چندان موفق و درخشان؛ پیرو دوزیو جای خود را به جووانی آنیلی داد، فرزند ادواردو آنیلی به باشگاه و خانه خود در تاریخ ۲۲ جولای ۱۹۴۷ بازگشته بود تا پیروزی‌های گذشته و خاطرات زیبای دوران رهبری پدرش را تکرار کند. با امدن جووانی اسکودتوهای هشتم و نهم در فصل‌های ۵۲-۵۱ ، ۵۰ - ۴۹ از راه رسید. اما افسوس که عمر ریاست وی کوتاه بود و خیلی زود از سمت خود استعفا داد. با این حال یووه با بازیکنانی نظیر بونیپرتی، کارلو پارولا و جان هانسن همچنان به افتخارات خود می‌افزود.جووانی انیلی ۱۸ سمپتامبر ۱۹۵۴ پست ریاست را رها می‌کند و از باشگاه جدا می‌شود. [۴]


با جدایی جووانی انیلی، به مدت یک سال باشگاه تحت نظارت سه مسول هدایت شد و یک سال بعد در نووامبر ۵۶ اومبرتو آنیلی برادر جووانی آنیلی راهی باشگاه شد تا قدرت و نفوذ خانواده آنیلی همراه با قدرت باشگاه یوونتوس ادامه داشته باشد. اومبرتو تا سال ۱۹۶۲ سمت مدیریت یوونتوس را در اختیار داشت که در این سال به دلیل ادامه تحصیل و اخذ مدرک پروفسوری از سمت مدیریت یووه کناره گیری کرد. این تیم در این سال‌ها دو ستاره بزرگ حیات خود را به نام‌های اومار سیووری و جان چارلز خریداری کرد و توانست اسکودتوی دهم را نیز فتح نماید. لوژیوبیاسا بروسیس دهمین قهرمانی بانوی پیر را در فصل ۵۸ - ۵۷ به دست اورد تا با کسب این عنوان، اولین ستاره یووه نیز از راه برسد. با این قهرمانی بانوی پیر اجازه یافت ستاره طلایی را بر روی پیراهن خود حک کند و به بالای آرم باشگاه نیز اضافه شود. قدرت مدیریت جدید به همراه درخشش بونیپرتی شکوه زیبایی را برای باشگاه به ارمغان اورده بود و یووه توانست با هدایت مربیانی مانند روناتو چزارینی، کارلو پارولا، پائولو امارال و هیریبرتو هررا در دهه شصت سه عنوان قهرمانی را کسب کند. دهه ۶۰ با کسب سه قهرمانی در سری آ و سه قهرمانی در جام حذفی ایتالیا به نوعی تکرار درخشش دهه ۳۰ بود. طی این سال‌ها ستارگانی برجسته همچون؛ هنسن،کارلو پارولا، کارل پرایست،بونیپرتی، جان چارلز و اومار سیووری با پیراهن سیاه و سفید یووه در میادین فوتبال حاضر شدند و در دنیای فوتبال شهرتی کسب کردند. اومار سیووری با درخشش بی نظیر و گلزنی‌های ارزشمند خود تبدیل به مهره‌ای خوش نام در دنیای فوتبال شد و در سال ۱۹۶۱ توانست توپ طلا را از ان خود کند. با پایان فصل ۶۹ هیربرتو هررا مربی استثنایی نیمکت بیانکونری‌ها را ترک می‌کند و لوییز کارنیلیا جانشین وی در پست مربیگری یووه می‌شود. گفتنی است که طی سالهای ۶۲ الی ۷۱ هدایت باشگاه به ویتوره کاته لا واگذار شده بود.


  • دوران مدیریت بونیپرتی در یوونتوس ( ۱۹۷۱/۱۹۹۰ ) :

سرانجام زمان خداحافظی فرامی‌رسد و بونیپرتی پس از چند سال بازی و حضوری استثنایی در سال ۷۱ از دنیای فوتبال خداحافظی می‌کند و بلافاصله به مدیریت باشگاه منصوب می‌شود. در زمان ریاست وی چهار مربی بزرگ و نامی همچون ویکپالک، پارولا، تراپاتونی و زوف هدایت بانوی پیر را به عهده گرفتند. بونیپرتی نزدیک به بیست سال رهبری بانوی پیر را به عهده گرفت و توانست درخشش دوران بازیگری اش را در این پست نیز تکرار کند؛ کسب نه اسکودتو و رساندن شمار اسکودتوهای یوونتوس به عدد بیست و دو و گرفتن ستاره دوم باشگاه با قهرمانی در سال ۸۲، دو قهرمانی در جام حذفی به همراه نخستین عنوان قهرمانی بانوی پیر در اروپا و کسب جام لیگ قهرمانان اروپا در سال ۸۵ ، قهرمانی در سال ۷۷ در لیگ اروپا برای نخستین بار؛ رسیدن به قهرمانی رقابت‌های جام در جام اروپا در سال ۸۴، یک سوپر جام اروپا که در سال ۸۵ به دست امد از افتخارات بسیار ارزنده و بزرگی به شمار می‌رود که در دوران دو دهه مدیریت موفق بونیپرتی به دست امد. جووانی تراپاتونی که ده سال هدایت یوونتوس را به عهده گرفته بود توانست در سال ۸۲ با قهرمانی یووه در سری آ ستاره دوم را از ان باشگاه نماید تا بانوی پیر تنها تیم ایتالیایی باشد که قهرمانی‌هایش به عدد بیست می‌رسید.در دو دهه ستارگان مشهوری پیراهن سیاه وسفید یوونتوس را برتن کردند؛ ستارگانی مانند : دینو زوف ، میشل پلاتینی، مارکو تاردلی، ژبیگنی بونیک، پائولو روسی، کلائودیو جنتیله، اناستازی، به نه تی، گائتانو شیره‌آ از جمله بازیکنان بسیار مهم دهه ۷۰- ۸۰ این باشگاه بودند. اما این بار نیز یک اتفاق تلخ دیگر برای سیاه و سفیدپوشان یووه، باشگاه را تحت تاثیر قرار می‌دهد، اتفاقی که در دهه ۸۰ برای بانوی پیر ایتالیا به وقوع می‌پیوندد، رویدادی سیاه که به مانند سال ۳۵ همزمان با شکوه و بزرگی یووه‌است، این حادثه در فینال لیگ قهرمانان در۲۸ می‌ سال ۱۹۸۵ در ورزشگاه هیسل بلژیک روی داد، در دیدار یوونتوس برابر لیورپول انگلیس به دلیل درگیری هواداران دو تیم ۳۹ هوادار کشته (برخی منابع شمار کشته شدگان را ۴۹ نفر اعلام کردند) و بیش از ۳۰۰ زخمی به جای می‌ماند و لقب فینال خونین را به خود می‌گیرد. در این دیدار یووه با تک گل میشل پلاتینی که از روی نقطه پنالتی به ثمر رسید قهرمان این دیدار خونین می‌شود تا نخستین قهرمانی خود را در اروپا جشن بگیرد البته جشنی که همراه با تلخی و از دست دادن تعدادی هوادار بود. در فصل ۱۹۸۶ - ۱۹۸۵ روزهای خوش یووه همچنان ادامه دارد و سیاه و سفید پوشان در ۸ دسامبر ۸۶ راهی توکیو می‌شوند تا در جام بین قاره‌ای شرکت کنند و در نهایت نیز با قهرمانی در این جام به کار خود پایان می‌دهند. قدرت یووه پس از این سال چند سالی رو به افول رفت و ستارگانی مانند میشل پلاتینی و گائتانو شیره‌آ مهره‌ای که با ۵۵۲ بازی یکی از ستاره‌های استثنایی حیات یووه محسوب می‌شود از تیم خداحافظی کردند. فصل جدید در راه است و این بار پس از ده سال جووانی تراپاتونی بر روی نیمکت سیاه و سفیدپوشان مشهور ایتالیا حضور ندارد و دوره جدیدی اغاز می‌شود. در دهه ۸۰ پائولو روسی مهاجم سرشناس یووه و ایتالیا نیز در سال ۸۲ توپ طلا را به خود اختصاص می‌دهد تا دومین ستاره بیانکونری باشد که این افتخار را کسب می‌کند. این افتخار طی سه سال متوالی ۸۳ الی ۸۵ توسط میشل پلاتینی تکرار شد تا ستاره سوم یووه در این زمینه باشد. یوونتوسی‌ها در جام جهانی ۸۲ هفت نماینده در تیم ملی ایتالیا داشتند تا خاطره جام جهانی ۳۴ تکرار شود؛ دینو زوف، کلائودیو جنتیله، آنتونیو کابرینی، گائتانو شیره‌آ، کایزیو، مارکو تاردلی و پائولو روسی ستاره‌های بیانکونری حاضر در تیم اتزوری‌ها بودند که قهرمانی دیگری را به دست می‌اورند. تمام این افتخارات با مدیریت ستاره سالیان گذشته یووه بونیپرتی رقم خورد. در فصل ۹۰ - ۸۹ یوونتوسی‌ها تیمی رویایی تشکیل داده بودند، جوانانی نظیر سالواتوره سکیلاچی، پیرلویجی کاسیراگی و مدافعینی همچون داریو بونتی توانسته بودند فرم یک تیم ایده ال و دوست داشتنی را به دست بیاورند، یک قهرملنی در جام حذفی ایتالیا نتیجه تلاش و ارزش این بازیکنان بزرگ بود. [۵]


  • دوران مربیگری مارچلو لیپی در یوونتوس و موفقیت های پیاپی در اروپا ( ۱۹۹۱/۲۰۰۳ ) :
دومین قهرمانی یوونتوس در لیگ قهرمانان اروپا - ۱۹۹۶
پاول ندود (۲۰۰۱/۲۰۰۹)

سال ۱۹۹۰ ویتوریو کایزوتتی جانشین بونیپرتی شد، او تا سال ۲۰۰۳ درکنار یووه ماند و در طول ریاست خود افتخارات و پیروزی‌های ارزنده دیگری را به مجموعه بیانکونری افزود. با اغاز دهه ۹۰ بار دیگر شکوه یوونتوس شروع شد؛ و ورزشگاه دل آلپی که به تازگی میزبانی رقابت‌های یوونتوس را به عهده گرفته بود شاهد افتخارات زیادی شد. در سال ۹۰ یک جام حذفی ایتالیا و قهرمانی دوم در لیگ اروپا با مربیگری دینو زوف به کارنامه ورزشی باشگاه افزوده شد و جام سوم لیگ اروپا نیز در سال ۹۳ با جووانی تراپاتونی راهی ساختمان باشگاه یووه می‌شود. بانوی پیر که از اواسط دهه ۹۰ دوباره به اوج بزرگی خود رسیده بود در لیست تیم خود بازیکنان خوش نام و مطرحی مانند روبرتو باجو، جان لوکا ویالی، فابریزیو راوانلی، الساندرو دل پیرو(بهترین گلزن تاریخ یووه همراه با بیشترین بازی با پیراهن یوونتوس) ،آنجلو پروتزی، دیدیه دشان، آنتونیو کونته، فرارا، ادگار داویدس و زین الدین زیدان (دارنده توپ طلا در سال ۹۸) را می‌دید که در کنار مدیران و مربیانی برجسته برای بزرگی یووه می‌کوشیدند. در ان دوران سرشناش ترین ستارگان ان دهه در سطوح بازیگری و مربیگری و مدیریت دنیای فوتبال در مجموعه بیانکونری گردهم امده بودند و یووه با این بزرگان توانست قدرت بزرگ اروپا شود و پیروزی‌ها و افتخارات ارزشمندی کسب کند. طی سال‌های ۹۱ الی ۹۴ یوونتوس ستاره ارزشمندی به نام روبرتو باجو را در کنار خود می‌دید، مهره‌ای که در سال ۹۳ موفق به دریافت توپ طلا شد تا به بازیکنان یووه در این افتخار اضافه شود. جووانی تراپاتونی که از سال ۹۱ بار دیگر به تیمشش بازگشته بود پس از اتمام فصل ۹۴ از تیم جدا می‌شود و راه برای حضور مربی ای مطرح و برجسته هموار می‌شود و در نهایت مارچلو لیپی بر روی نیمکت هدایت سیاه و سفیدپوشان یووه می‌نشیند.. در سطوح مدیریت نیز مهره‌هایی نظیر به ته گا، جیرائدو و موجی وارد عرصه فعالیت می‌شوند. مارچلو لیپی همراه خود سه اسکودتوی متوالی را در فصل‌های ۹۵- ۹۴، ۹۷ - ۹۶ و۹۸ - ۹۷ به نام یوونتوس ثبت می‌کند. یک قهرمانی در جام حذفی ایتالیا در فصل ۱۹۹۵، دو سوپر جام ایتالیا در فصول ۹۵ و ۹۷ و قهرمانی دوم بانوی پیر در لیگ قهرمانان اروپا که در فصل ۹۶ - ۹۵ به دست امد و جام بین قاره‌ای سال ۹۶ نیز از افتخارات ارزنده مارچلو لیپی به شمار می‌روند. یوونتوس دهه نوه فوق العاده با عظمت و باشکوه بود، مارچلو لیپی در کنار جان لوکا ویالی و جوانی خوش چهره به نام الساندرو دل پیرو که بعدها تبدیل به محبوب ترین ستاره بیانکونری می‌شود تیمی دوست داشتنی و بزرگی را تشکیل داده بود. تیم این مربی برجسته در رقابت‌های اروپایی نیز می‌درخشید؛ تاریخ روز ۲۲ می‌۹۶ را نشان می‌داد و ورزشگاه المپیک رم منتظر برگزاری دیدار فینال لیگ قهرمانان اروپا میان دو تیم یوونتوس و آژاکس بود، بازیکنان دو تیم ۹۰ دقیقه قانونی را با نتیجه یک بر یک به پایان رساندند تا ضربات پنالتی برنده دیدار را مشخص کند، سیاه و سفیدپوشان شهر تورین با نتیجه ۴ بر ۲ در ضربات پنالتی بر حریف غلبه می‌کنند و قهرمان لیگ قهرمانان اروپا در سال ۹۶ می‌شوند و به این ترتیب به کسب افتخارات ادامه می‌دهند. در این سال سیاه و سفید پوشان شهر تورین اندره افورچوناتو یکی از بزرگان گذشته خود را از دست داد. یوونتوس در سال‌های ۹۷ - ۹۶ و ۹۸ - ۹۷ نیز به فینال لیگ قهرمانان اروپا راه یافت اما برابر حریفان شکست خورد و در جایگاه دوم ایستاد. یووه ابتدا در فینال برابر دورتموند با نتیجه ۳ بر ۱ شکست خورد تا به دومین قهرمانی متوالی خود در لیگ قهرمانان اروپا دست نیابد و در فصل اتی نیز برابر رئال مادرید با نتیجه یک بر صفر متحمل شکست شد و دومین ناکامی متوالی خود را در فینال لیگ قهرمانان اروپا تجربه می‌کند. در سال‌های ۹۷ و ۹۸ یووه صاحب مهاجمانی تیزهوش و فرصت طلب بود، الساندرو دل پیرو و فیلیپو اینزاگی اینزاگی خط حمله‌ای زهردار و فوق العاده‌ای تشکیل داده بودند و گل‌های حساس و ارزشمندی که یکی پس از دیگری توسط این دو مهاجم بزرگ به ثمر می‌رسید و پیروزی‌های ارزنده‌ای از ان یووه خود می‌شد. در حالی که چهره جوان و دوست داشتنی بیانکونری‌ها الساندرو دل پیرو؛ امید دریافت جوایزی نظیر توپ طلا در سال ۹۸ بود، شدیدا از ناحیه زانو اسیب می‌بیند، مصدومیتی که او را برای مدتها خارج از میادین می‌فرستد تا تیم و مربیان را تنها گذارد و از دریافت این جوایز نیز محروم شود. با پایان دهه ۹۰ فروغ بیانکونری‌ها نیز کمرنگ شد، رفتن لیپی و امدن کارلو آنچلوتی چندان موفق امیز نبود و کارلتو تنها یک قهرمانی در جام اینترتوتو را در کارنامه دو سال مربیگری خود در یووه به جای می‌گذارد. تابستان ۲۰۰۰ یووه یکی از مهمترین خریدهای خود را انجام می‌دهد، یک روز پس از فینال یورو ۲۰۰۰ در دیداری که اینتر میلان در اخرین دقایق با گل معروف به گل مرگ دیوید ترزگه از فتح جام دور می‌مانند، پیشنهاد سران یووه برای جذب ترزگه در کلیه رسانه‌ها و مطبوعات ورزشی منتشر می‌شود و سرانجام با توافق طرفین این مهاجم بزرگ راهی شهر مه گرفته تورین می‌شود تا دوران گلزنی خود را با پیراهن یووه ادامه دهد با پیوستن به پرافتخارترین تیم ایتالیا دوران تازه‌ای از زندگی ورزشی دیوید ترزگه اغاز می‌شود. یووه که با کارلو آنچلوتی به افتخار بزرگی دست نیافته بود تصمیم به تغییر مربی می‌گیرد و درخشش بیانکونری با بازگشت مرد همیشه پیروز یووه، مارچلو لیپی که از فصل ۲۰۰۲ - ۲۰۰۱ بار دیگر هدایت یوونتوس را به عهده گرفته بود به تیم روی می‌اورد و قدرت گیری سرشناس ترین تیم ایتالیایی با ستارگانی جانلوئیجی بوفون، پاول ندود و مارسلو سالاس از سر گرفته می‌شود. این مربی بار دیگر یوونتوس را به اوج خود بازگرداند وتیم محبوب و دوست داشتنی ای را به جهان معرفی کرد. دو قهرمانی در سوپر جام ایتالیا به همراه شکوه و عظمت عجیب بیانکونری در دنیای فوتبال در کنار ستارگانی دوست داشتنی همچون الساندرو دل پیرو، دیوید ترزگه، ادگار داویدس، زین الدین زیدان و پاول ندود هافبک چک تبار و دارنده توپ طلا در سال ۲۰۰۳، از یووه تیمی استثنایی ساخته بود. لیپی خود با محبوبیتی که نزد هواداران کسب کرده بود توانست بر ارزش و محبوبیت بانوی پیر بیافزاید و به این ترتیب اسکودتوهای بیست و شش و بیست و هفت در سال‌های ۲۰۰۲ - ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ - ۲۰۰۲ نیز ما هدایت این مربی ارزنده راهی باشگاه بزرگ یوونتوس شدند. در این سالها اتفاق مهم دیگری در حیات باشگاه روی داد و در تاریخ ۲۰ دسامبر ۲۰۰۱ باشگاه یوونتوس وارد بورس شد تا به اعتبار خود بیافزاید. طی این سال‌ها یوونتوسی‌ها در خرید بازیکنان مطرح و ستارگان نامی فوق العاده استثنایی ظاهر شدند و با مدیریت منظم توانستند تیمی قدرتمند و شایسته را راهی میدان نمایند. در تمام این سالها خانواده بزرگ و قابل احترام انیلی به عنوان مالک اصلی باشگاه حامی تیم و بازیکنان بودند و همواره با حضور در صحنه‌های حساس حمایت خود را از باشگاه ثابت می‌کردند؛ ستارگان و تیفوسی‌های بیانکونری نیز به خوبی و با احترام خاصی از جووانی و اومبرتو انیلی مدیران گذشته و صاحبان ان زمان باشگاه نام می‌بردند. در نخستین ماه سال ۲۰۰۳ حادثه‌ای تلخ، بار دیگر مجموعه بیانکونری را در سوگ نشاند، در حالی که تنها ۲۴ روز از اغاز سال جدید می‌گذشت، جووانی انیلی مدیر اسبق باشگاه که با خود افتخارات ارزشمندی را برای باشگاه به همراه اورده بود درگذشت. تنها یک سال پس از مرگ جووانی انیلی وکیل و صاحب باشگاه بانوی پیر که شخصی محترم و بزرگ برای ورزش ایتالیا محسوب می‌شد، برادرش اومبرتو انیلی نیز درگذشت، اومبرتو در تاریخ ۲۷ می‌سال ۲۰۰۴ از دنیا رفت تا به یکباره بانوی پیر حامیان اصلی خود را از دست بدهد با فوت این بزرگان خانواده انیلی همچنان حمایت خود را از باشگاه دریغ نکرد و در کنار یوونتوس ماند. مارچلو لیپی همچنان مربی یوونتوس بود اما در پایان فصل ۲۰۰۳ نوبت به رفتن مربی موفق و بزرگ یووه رسید، مارچلو لیپی هواداران و بازیکنان را تنها گذاشت.[۶]


با رفتن مارچلو لیپی، در تابستان ۲۰۰۴ فابیو کاپلو وارد باشگاه مطرح شهر شمالی و مه گرفته تورین، یوونتوس شد. فابیو کاپلو مربی اسبق آ. اس. رم که پیش از این نزد هواداران یووه یک دشمن محسوب می‌شد در میان تعجب و بهت همگان بر روی نیمکت مربیگری پرافتخارترین تیم سرزمین چکمه‌ای ایتالیا نشست. هم زمان با حضور وی، بازیکنانی نظیر زلاتان ابراهیموویچ، فابیو کاناوارو و امرسون نیز یوونتوسی شدند. کاپلو با وجود موفقیت و کسب دو اسکودتویی که بعدها از یووه بازپس گرفته شد، نتوانست در دل و قلب تیفوسی‌های وفادار یووه راه یابد، با رفتار عجیب و ناپسندی که با ستارگانی مانند الساندرو دل پیرو داشت خیلی زود به فراموشی سپرده شد. فابیو کاپلو به هیچ عنوان نتوانست خواسته‌های طرفداران را براورده نماید و با انتشار مسئله کالچو پولی و بازپس گیری دو قهرمانی که توسط وی به دست امده بود تبدیل به منفورترین مربی حیاب باشگاه یووه شد. یوونتوس دو سال متوالی ۲۰۰۵- ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ - ۲۰۰۵ به اسکودتوهای بیست هشتم و بیست و نهم خود رسید، قهرمانی‌هایی که این تیم را به ستاره سوم نزدیک و نزدیک تر می‌کرد. در این سالها بی شک یووه قدرت برتر ایتالیا بود و در سطح فوتبال اروپا نیز جز تیم‌های نخست و قدرتمند محسوب می‌شد که ستارگان ارزشمند و دوست داشتنی زیادی در خود می‌دید، قدرت تیزهوشی مدیران بانوی پیر در کنار خرید مهره‌های سرشناس و حفظ ستارگان مطرح دنیای توپ گرد برخی از رقبای این تیم استثنایی را ناخرسند کرده بود، با پایان فصل ۲۰۰۶ - ۲۰۰۵ که به قهرمانی سیاه و سفید پوشان انجامید خبرهایی در خصوص تبانی مسولین یوونتوس با داوران شنیده شد؛ این مسائل همراه با رقابت‌های جام جهانی ۲۰۰۶ مطرح می‌شد و در حالی که ستارگان بیانکونری در کنار اینتر میلان برای قهرمانی در این جام مبارزه می‌کردند اتفاق تلخ دیگری برای یکی از مهره‌های اسبق یووه رخ داد، جانلوکا پسوتو از ساختمان باشگاه سقوط کرد تا حواشی اطراف یووه بیشتر از قبل شود. با این حال با تدابیر مسولین فوتبال ایتالیا موضوع کالچو پولی و محکومیت‌های باشگاه‌ها تا پایان رقابت‌های جام جهانی اعلام نشد تا تمام بازیکنان حاضر در اردوی اتزوری با تمرکز کامل و بدون مشغله ذهنی، در رقابت‌ها حاضر شوند. این تدبیر مسولین نتیجه بخش بود و ایتالیا با مربیگری مارچلو لیپی جام قهرمانی مسبقات جهانی ۲۰۰۶ المان را فتح کرد. پس از بازگشت ملی پوشان، مسئله معروف به کالچو پولی رسما اعلام شد و تبانی مسولین باشگاه یوونتوس با کمیته داوران و برخی داواران از جمله پاپاراتی از یک سو و انتشار مکالمات تلفنی لوچانو موجی با برخی از مسولین و داوران در دادگاه‌های ورزشی ایتالیا مطرح شد و ۲ قهرمانی آخر یوونتوس در سری آ از بانوی پیر گرفته شد و به سری بی فرستاده شد. [۷] [۸]


  • دوران مربیگری دیدیه دشان در یوونتوس همراه با ثبت وفاداری ستارگان ارزشمند بانوی پیر ( ۲۰۰۶/۲۰۰۷ ) :

حکم صادره در کنار ترک ستارگان و تغییر مدیریت باشگاه که همراه با ورود جووانی کوبولی جیلی به عنوان جانشین فرانتزو گرانده استونس مدیری که سه سال ریاست یووه را به عهده داشت موجب شد تا تابستان 2006 تبدیل به تابستانی سخت و ناخوشایند برای تمام بیانکونری های جهان شود. زمانی که موجی از سمت خود برکنار شد، جیرائودو نیز از مسولیت هایی که در باشگاه داشت کنارگذاشته شد و بازیکنانی از جمله فابیو کاناوارو، جیانلوکا زامبروتا، پاتریک ویرا، امرسون، زلاتان ابراهیموویچ و لیلیان تورام یوونتوس را ترک کردند. و در شرایطی دشوار جان الکان نوه جووانی انیلی به مانند یک قهرمان راهی یوونتوس شد تا در یکی از سخت ترین و حساس ترین لحظات حیات یووه، مسولیتی مهم و دشوار را به عهده گیرد، یوونتوس بازیکنانی نظیر الساندرو دل پیرو، جانلوئیجی بوفون، مائورو کامرونزی در تیم ملی کشورش داشت که با این تیم قهرمان جهان شده بودند و بازیکنان بزرگی از جمله دیوید ترزگه و پاول ندود که نگاه داشتن این بازیکنان در شرایط کنونی کار آسانی نبود.دیدیه دشان بازیکن سالیان نه چندان دور یوونتوس که با این تیم قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا در سال 96 - 95 را تجربه کرده بود در تاریخ 10 جولای 2006 به تیم سابقش بازگشت؛ اما نه به عنوان بازیکن؛ بلکه این بار دشام مربی یووه شده.یووه بزرگ در سخت ترین شرایط و رقابت نزدیک با ناپولی و جنوا و با توجه به کسر 9 امتیاز بر سکوی نخست رقابت ها ایستاد و عنوان قهرمانی مسبقات سری بی را در فصل 2007 - 2006 از ان خود کرد و الساندرو دل پیرو با به ثمر رساندن 20 گل اقای گل رقابت ها شد تا ثابت نمایند که این تیم مطرح و قدرتمند بدون حمایت داوران و در شرایط سخت و متفاوت از سایر رقبا نیز برترین تیم ایتالیا است. قهرمانی یووه در هفته های پایانی لیگ با کسب 85 امتیاز تثبیت شد( امتیاز یوونتوس در این فصل به 94 رسید که با کسر 9 امتیاز به عدد 85 تغییر کرد) در دو هفته به پایان مسابقات دیدیه دشام مربی بیانکونری ها که نقش موثر و بسیار زیادی در کسب این قهرمانی داشت در چهلمین بازی فصل حاضر به شرکت در کنفرانس خبری نشد و از سمت خود کناره گیری کرد تا کمک مربی وی، کورادینی تیم را دو دیدار انتهایی هدایت نماید، دیدارهای که با شکست یووه به پایان رسید. گفتنی است که اختلاف دشام با مدیرورزشی یوونتوس السیو سکو یکی از دلایل جدایی دیدیه دشان اعلام شد و در عین حال دیدیه دشان تاکید کرد که در خود توان هدایت یووه را در رقابت های سری آ نمی دید. [۹]


با ساخت استادیوم جدید یوونتوس ورزشگاه یوونتوس در مکان سابق ورزشگاه دل آلپی و آمدن آنتونیو کونته در سال ۲۰۱۱ و خرید بازیکنان جدید از جمله: آندره‌آ پیرلو، کوادوو آساموا، آرتورو ویدال، استفان لیختشتاینر، کارلوس توز، پل پوگبا، مارتین کاسرس، آندره‌آ بارزالی، فرناندو یورنته یوونتوس بعد از چند سال ناکامی دوباره به عرصهٔ تیم‌های بزرگ ایتالیا و اروپا بازگشت . یوونتوس در این دوران به سه قهرمانی متوالی در سری آ ایتالیا ( از جمله یک قهرمانی بدون شکست و کسب ۱۰۲ امتیاز در یک فصل سری آ ) و دو قهرمانی سوپر جام ایتالیا رسید. در سال ۲۰۱۲ اسطوره باشگاه یوونتوس الساندرو دل پیرو بعد از ۱۹ سال بازی کردن با پیراهن بیانکونری از جمع یوونتوسی ها خداحافظی کرد و جای او را در تیم کارلوس توز آرژانتینی گرفت. پس از ۳ سال یوونتوس و کونته به طور دو طرفه از هم جدا شدند و ماسیمیلیانو آلگری مربی سابق آ.ث. میلان به سرمربیگری یوونتوس رسید. [۱۰]



رنگ پیراهن یوونتوس[ویرایش]

لباس نخستین یووه در ابتدای تاسیس (۱۸۹۷) پیراهن‌های صورتی روشن بود که بعدها رنگ خود را به راه راه سیاه و صورتی تغییر داد؛ ناهماهنگی این رنگ‌ها نارضایتی مدیران ان زمان یووه را به وجود اورده بود و در نهایت صورتی جای خود را به رنگ سیاه وسفید داد این رنگ خیلی زود با کسب اولین افتخار نزد هواداران محبوب شد. البته در اولین دیدار بانوی پیر با پیراهن جدید برابر جنوا شکست خورد و در ادامه چند شکست دیگر بداقبالی این رنگ را نشان داد با این حال مدیران تصمیم گرفتند خود را با رنگ پیراهن‌های جدید تطبیق دهند و سرانجام دو سال بعد یوونتوس با این پیراهن اولین اسکودتوی خود را در سال ۱۹۰۵ فتح کرد، این قهرمانی در زمان مدیریت الفردو دیک به دست امد، مدیری که سال‌ها بعد به باشگاه رقیب تورینو پیوست. [۱۱]


فاجعه ورزشگاه هیسل[ویرایش]

فاجعه ورزشگاه هیسل فاجعه‌ای است که قبل از شروع مسابقهٔ فینال جام باشگاه‌های اروپا ۱۹۸۵ که بین تیم‌های یوونتوس و لیورپول در ورزشگاه هیسل بروکسل برگزار می‌شد ۳۹ هوادار یوونتوس کشته‌شدند.

در آن سال لیورپول می‌بایست از عنوان قهرمانی دوره پیشین دفاع کند. در سال قبل، آن‌ها تیم رم را مغلوب کردند و به قهرمانی رسیدند. در این سال آن‌ها دوباره می‌بایست با یک تیم ایتالیایی دیگر پیکار می‌کردند. از طرف دیگر یوونتوس قهرمان جام در جام اروپا در سال ۱۹۸۴ بود که اکثر بازیکنان آن را بازیکنانی تشکیل می‌دادند که در سال ۱۹۸۲ به همراه تیم ملی فوتبال ایتالیا قهرمان جام جهانی در اسپانیا شده‌ بودند و نیز در یوونتوس آن زمان، میشل پلاتینی (دارندهٔ جایزهٔ بهترین بازیکنان اروپا در سال‌های ۱۹۸۳،۱۹۸۴ و ۱۹۸۵) بازی می‌کرد.

قبلاً در ژانویهٔ آن سال یوونتوس و لیورپول در سوپر جام اروپا به مصاف هم رفته‌بودند که یوونتوس در تورین موفق شد که بازی را با نتیجه ۲-۰ ببرد و بازی برگشت که قرار بود در آنفیلد برگزار شود به‌دلیل اینکه لیورپول در جدول زمان‌بندی برنامه‌های خود زمان مناسبی را برای انجام این بازی پیدا نکرده‌بود، به تعویق افتاد و بعد از فاجعه ورزشگاه هیسل دیگر برگزار نگردید.

یک ساعت قبل از شروع مسابقه، در فینال جام باشگاه‌های اروپا سال ۱۹۸۵ در ورزشگاه هیسل، تماشاگران لیورپول با شکستن فنس‌هایی که میان آنان و طرفداران یوونتوسی‌ها برای جدایی و جلوگیری از کشمکش و درگیری قرار داده شده‌بود به طرفداران یووونتوس حمله‌ور شده و آن‌ها را مورد ضرب و شتم قرار دادند، یوونتوسی‌ها که انتظار این حرکت را از لیورپولی‌ها نداشتند ناچار با آن‌ها درگیر شده و به ناگاه عقب‌نشینی کردند؛ فشار یوونتوسی‌ها به دیوارهای پیرامون ورزشگاه، منجر به ویرانی آن گشت و باعث شد که روی سر آن‌ها ویران گردد. در پی این حادثه ۳۹ نفر که اکثراً از طرفداران یوونتوس بودند، کشته شدند. این فاجعه را سیاه‌ترین ساعت در تاریخ مسابقات یوفا نام‌گذاری کردند.

با این وجود بازی فینال برگزار شد و یوونتوسی‌ها با تک گل میشل پلاتینی قهرمان شدند. بعد از این مسابقهٔ لیورپولی‌ها ۶ سال و دیگر باشگاه‌های انگلیسی از حضور در رقابت‌های اروپایی به مدت ۵ سال محروم شدند.

یوونتوس و لیورپول بعد از فاجعهٔ هیسل به مدت ۲۰ سال با هم بازی نکردند تا اینکه در سال ۲۰۰۵ که در مسابقات لیگ قهرمانان اروپا دوباره با هم رو در رو شدند. در بازی رفت که در آنفیلد برگزار می‌شد قبل از شروع مسابقه هواداران لیورپول با در دست داشتن پلاکاردهایی که روی آن‌ها کلمه "amicizia" (که در زبان ایتالیایی معنی دوستی می‌دهد) نوشته شده‌بود؛ خطاب به هواداران یوونتوس که در سمت مخالف نشسته‌بودند به نحوی از هواداران یوونتوس عذر خواهی کردند. هواداران یوونتوس با دیدن این رفتار به وجد آمده و شادی کردند و با این عمل خواستند به لیورپولی‌ها بفهمانند که آن‌ها را بخشیده‌اند. [۱۲]


ایتالیایی بودن[ویرایش]

باشگاه یوونتوس از ابتدای تاریخ تاسیس به دنبال ترکیب ایتالیایی بوده است. این باشگاه با ۲۲ بازیکن ایتالیایی قهرمان جام جهانی در ۴ دوره‌ای که ایتالیا قهرمان جام جهانی فوتبال شده تاثیر بسیار زیادی در تیم ملی ایتالیا داشته است.[۱۳]



ورزشگاه یوونتوس[ویرایش]

ورزشگاه یوونتوس ( به انگلیسی : Juventus Stadium ) ورزشگاهی در شهر تورین در کشور ایتالیا است.

بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال یوونتوس در این ورزشگاه انجام می شوند. مراسم افتتاح ورزشگاه در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۱۱ با بازی یوونتوس مقابل نوتس کانتی که با تساوی ۱-۱ خاتمه یافت انجام شد. اولین بازی رسمی در این ورزشگاه نیز مابین دو تیم باشگاه فوتبال یوونتوس و پارما ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱ برگزار شد.[۱۴]

- ظرفیت ورزشگاه : ۴۱٬۲۵۴

- میزبان فینال لیگ اروپا ۲۰۱۴

A panorama overview of the Juventus Stadium during its opening ceremony with a Italian banner choreography.
ورزشگاه یوونتوس


مدیران تاریخ یوونتوس[ویرایش]

 
نام کشور سال
ایوجنیو کنفاری ایتالیا ۱۸۹۷-۱۸۹۸
انریکو کنفاری ایتالیا ۱۸۹۸-۱۹۰۱
کارلو فاواله ایتالیا ۱۹۰۱-۱۹۰۲
جاکومو پارووپاسو ایتالیا ۱۹۰۳-۱۹۰۴
الفردو دیک سوئیس ۱۹۰۵-۱۹۰۶
کارلو ویتوریو وارتی ایتالیا ۱۹۰۷-۱۹۱۰
اتیلیوا برتاللی ایتالیا ۱۹۱۱-۱۹۱۲
جوزپه هس سوئیس ۱۹۱۳-۱۹۱۵
جواکینو آرماتو

فرناندو نیتزا

ساندرو زیمبلی

ایتالیا ۱۹۱۵-۱۹۱۸
کارادو کورادینی ایتالیا ۱۹۱۹-۱۹۲۰
جینو الیوتی ایتالیا ۱۹۲۰-۱۹۲۳
ادواردو آنیلی ایتالیا ۱۹۲۳-۱۹۳۵
جووانی مازونیس ایتالیا ۱۹۳۵-۱۹۳۶
 
نام کشور سال
امیلیو ده لا فورست ایتالیا ۱۹۳۶-۱۹۴۱
پیرو دوزیو ایتالیا ۱۹۴۱-۱۹۴۷
جووانی آنیلی ایتالیا ۱۹۴۷-۱۹۵۴
انریکو کراوری

لوئیجی کراورتتو

مارچلو گوستینیانی

ایتالیا ۱۹۵۴-۱۹۵۵
اومبرتو آنیلی ایتالیا ۱۹۵۵-۱۹۶۲
ویتوره کاته لا ایتالیا ۱۹۶۲-۱۹۷۱
جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا ۱۹۷۱-۱۹۹۰
ویتوریو کایزوتتی ایتالیا ۱۹۹۰-۲۰۰۳
فرانتزو گرانده استونس ایتالیا ۲۰۰۳-۲۰۰۶
جووانی کوبولی جیلی ایتالیا ۲۰۰۶-۲۰۰۹
ژان کلود بلان فرانسه ۲۰۰۹-۲۰۱۰
آندرا آنیلی ایتالیا ۲۰۱۰–

مربیان تاریخ یوونتوس[ویرایش]

 
نام کشور سال
جينو كارولي مجارستان ۱۹۲۳-۱۹۲۶
جوزف ويولا مجارستان ۱۹۲۶
جوزف ويولا مجارستان ۱۹۲۶-۱۹۲۸
ویليام ايتكين اسکاتلند ۱۹۲۸-۱۹۳۰
کارلو کارکانو ایتالیا ۱۹۳۰-۱۹۳۵
کارلو بیجاتو ایتالیا ۱۹۳۵
بينه گولا ایتالیا ۱۹۳۵
ویرجینیو روستا ایتالیا ۱۹۳۵-۱۹۳۹
اومبرتو کالیجاریس ایتالیا ۱۹۳۹-۱۹۴۱
فدریکو مونراتی ایتالیا ۱۹۴۱
جیووانی فرراری ایتالیا ۱۹۴۱-۱۹۴۲
لویس مونتی آرژانتین / ایتالیا ۱۹۴۲
فلیچ بورل ایتالیا ۱۹۴۲-۱۹۴۶
رناتو چسارینی ایتالیا ۱۹۴۶-۱۹۴۸
ویليام چالمرز اسکاتلند ۱۹۴۸-۱۹۴۹
جسی کارور انگلستان ۱۹۴۹-۱۹۵۱
لویجی برتولینی ایتالیا ۱۹۵۱
گئورگی سروسی مجارستان ۱۹۵۱-۱۹۵۳
 
نام کشور سال
آلدو اولیویری ایتالیا ۱۹۵۳-۱۹۵۵
ساندرو پوپو ایتالیا ۱۹۵۵-۱۹۵۷
ليوبيسا بروشتش جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی ۱۹۵۷-۱۹۵۹
تئوبالدو دپترینی ایتالیا ۱۹۵۹
رناتو چسارینی ایتالیا ۱۹۵۹-۱۹۶۱
کارلو پارولا ایتالیا ۱۹۶۱
جوليوس كوروستليف چکسلواکی ۱۹۶۱
گونار گرن سوئد ۱۹۶۱
کارلو پارولا ایتالیا ۱۹۶۱-۱۹۶۲
پائولو آمارال برزیل ۱۹۶۲-۱۹۶۴
ارالدو مونزجلیو ایتالیا ۱۹۶۴
هریبرتو هرررا پاراگوئه ۱۹۶۴-۱۹۶۹
لويس كارنيلجيا آرژانتین ۱۹۶۹-۱۹۷۰
اركولی رابيتی ایتالیا ۱۹۷۰
آرماندو پیکی ایتالیا ۱۹۷۰-۱۹۷۱
سيستمير فيكپاليك چکسلواکی ۱۹۷۱-۱۹۷۴
کارلو پارولا ایتالیا ۱۹۷۴-۱۹۷۶
جووانی تراپاتونی ایتالیا ۱۹۷۶-۱۹۸۶
 
نام کشور سال
رینو مارکسی ایتالیا ۱۹۸۶-۱۹۸۸
دینو زوف ایتالیا ۱۹۸۸-۱۹۹۰
لويجي مايفريدی ایتالیا ۱۹۹۰-۱۹۹۱
جووانی تراپاتونی ایتالیا ۱۹۹۱-۱۹۹۴
مارچلو لیپی ایتالیا ۱۹۹۴-۱۹۹۹
کارلو آنچلوتی ایتالیا ۱۹۹۹-۲۰۰۱
مارچلو لیپی ایتالیا ۲۰۰۱-۲۰۰۴
فابیو کاپلو ایتالیا ۲۰۰۴-۲۰۰۶
دیدیه دشان فرانسه ۲۰۰۶-۲۰۰۷
جيانكارلو كوراديني ایتالیا ۲۰۰۷
کلودیو رانیری ایتالیا ۲۰۰۷-۲۰۰۹
چرو فررارا ایتالیا ۲۰۰۹-۲۰۱۰
آلبرتو زاکرونی ایتالیا ۲۰۱۰
لوئیجی دل‌نری ایتالیا ۲۰۱۰-۲۰۱۱
آنتونیو کونته ایتالیا ۲۰۱۱-۲۰۱۴
ماسیمیلیانو آلگری ایتالیا ۲۰۱۴–

کاپیتانان تاریخ یوونتوس[ویرایش]

الساندرو دل پیرو کاپیتان سابق تیم یوونتوس، به مدت یازده سال از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۲
 
نام کشور سال
کارلو بیجاتو ایتالیا ۱۹۲۲-۱۹۲۹
ویرجینیو روستا ایتالیا ۱۹۲۹-۱۹۳۵
لویس مونتی آرژانتین / ایتالیا ۱۹۳۵-۱۹۳۸
ماریو وارجلین ایتالیا ۱۹۳۸-۱۹۴۲
پیترو راوا ایتالیا ۱۹۴۲-۱۹۵۰
کارلو پارولا ایتالیا ۱۹۵۰-۱۹۵۴
جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا ۱۹۵۴-۱۹۶۱
فلاویو امولی ایتالیا ۱۹۶۱-۱۹۶۳
اومار سیووری آرژانتین / ایتالیا ۱۹۶۳-۱۹۶۵
ارنستو کاستانو ایتالیا ۱۹۶۵-۱۹۷۰
ساندرو سالوادور ایتالیا ۱۹۷۰-۱۹۷۴
 
نام کشور سال
پیترو آناستاسی ایتالیا ۱۹۷۴-۱۹۷۶
جیوسپه فورینو ایتالیا ۱۹۷۶-۱۹۸۴
گائتانو شیره‌آ ایتالیا ۱۹۸۴-۱۹۸۸
آنتونیو کابرینی ایتالیا ۱۹۸۸-۱۹۸۹
سرجيو بريو ایتالیا ۱۹۸۹-۱۹۹۰
ستفانو تاکونی ایتالیا ۱۹۹۰-۱۹۹۲
روبرتو باجو ایتالیا ۱۹۹۲-۱۹۹۵
جان لوکا ویالی ایتالیا ۱۹۹۵-۱۹۹۶
آنتونیو کونته ایتالیا ۱۹۹۶-۲۰۰۱
آلساندرو دل‌پیرو ایتالیا ۲۰۰۱-۲۰۱۲
جانلوئیجی بوفون ایتالیا ۲۰۱۲–


بهترین گلزنان تاریخ یوونتوس[ویرایش]

روبرتو بتجا (۱۹۶۹-۱۹۸۳)
 
نام کشور گل سال
آلساندرو دل‌پیرو ایتالیا ۲۹۰ ۱۹۹۳-۲۰۱۲
جیامپیرو بونیپرتی ایتالیا ۱۸۲ ۱۹۴۶-۱۹۶۱
روبرتو بتجا ایتالیا ۱۷۸ ۱۹۷۰-۱۹۸۳
دیوید ترزگه فرانسه ۱۷۱ ۱۹۹۹-۲۰۱۰
اومار سیووری آرژانتین / ایتالیا ۱۶۷ ۱۹۵۷-۱۹۶۵
فلیچ بورل ایتالیا ۱۵۷ ۱۹۳۲-۱۹۴۱

۱۹۴۲-۱۹۴۶

پیترو آناستاسی ایتالیا ۱۳۱ ۱۹۶۸-۱۹۷۶
جان هانسن دانمارک ۱۲۴ ۱۹۴۸-۱۹۵۴
روبرتو باجو ایتالیا ۱۱۵ ۱۹۹۰-۱۹۹۵
فدریکو مونراتی ایتالیا ۱۱۴ ۱۹۲۲-۱۹۳۳

بازیکنان کنونی یوونتوس[ویرایش]

  • تا ۱ سپتامبر ۲۰۱۴
جانلوئیجی بوفون کاپیتان کنونی تیم یوونتوس
 
شماره نام پست کشور
۱ جانلوئیجی بوفون (کاپیتان اول) دوازه بان ایتالیا
۲ روملو هافبک برزیل
۳ جورجیو کیه‌لینی (کاپیتان دوم) دفاع ایتالیا
۴ مارتین کاسرس دفاع اروگوئه
۵ آنجلو اوگبونا دفاع ایتالیا
۶ پل پوگبا هافک فرانسه
۷ سیمونه په‌په هافک ایتالیا
۸ کلودیو مارکیزیو (کاپیتان سوم) هافک ایتالیا
۹ آلوارو موراتا مهاجم اسپانیا
۱۰ کارلوس توز مهاجم آرژانتین
۱۱ کینزلی کومان هافک فرانسه
۱۲ سباستین جووینکو مهاجم ایتالیا
۱۴ فرناندو یورنته مهاجم اسپانیا
۱۵ آندره‌آ بارزالی دفاع ایتالیا


 
شماره نام پست کشور
۱۶ مارکو موتا دفاع ایتالیا
۱۹ لئوناردو بونوچی دفاع ایتالیا
۲۰ سیمون پادوین هافک ایتالیا
۲۱ آندره‌آ پیرلو هافک ایتالیا
۲۲ کوادوو آساموا هافک غنا
۲۳ آرتورو ویدال هافک شیلی
۲۶ استفان لیختشتاینر دفاع سوئیس
۳۰ مارکو استوراری دروازه بان ایتالیا
۳۳ پاتریس اورا دفاع فرانسه
۳۴ روبینیو دروازه بان برزیل
۳۷ روبرتو پریرا هافک ایتالیا
۳۸ فدریکو ماتیالو هافک ایتالیا
۳۹ لوکا مارونه هافک ایتالیا

کادرفنی کنونی یوونتوس[ویرایش]

نام کشور پست
ماسیمیلیانو الگری ایتالیا سرمربی
مارکو لندوچی ایتالیا کمک مربی
مائوریزیانو ترومبتا ایتالیا مربی تیم اول
کلودیو فیلیپی ایتالیا مربی دروازبان‌ها
سیمونه فلتی ایتالیا مدیر بدنسازی
روبرتو ساسی ایتالیا مدیر تمرین



مدیریت[ویرایش]

مدیر کل کنونی باشگاه آندرا آنیلی می‌باشد. با همکاری جوزپه ماروتا و پاول ندود در مجموعهٔ مدیرتی باشگاه. [۱۵]

افتخارات[ویرایش]

داخلی[ویرایش]

موزه یوونتوس
آندره‌آ پیرلو بازیکن سال سری آ در سال های ۲۰۱۴ ، ۲۰۱۳ ، ۲۰۱۲
دیوید ترزگه (۱۹۹۹/۲۰۱۰)
زین الدین زیدان (۱۹۹۶/۲۰۰۱)
روبرتو باجو (۱۹۹۰/۱۹۹۵)
مارکو تاردلی (۱۹۷۵/۱۹۸۵)
گائتانو شیره‌آ (۱۹۷۴/۱۹۸۸)
کلائودیو جنتیله (۱۹۷۳/۱۹۸۴)
میشل پلاتینی (۱۹۸۲/۱۹۸۷)
پائولو روسی (۱۹۷۳/۱۹۷۵ - ۱۹۸۱/۱۹۸۵)
دینو زوف (۱۹۷۲/۱۹۸۳)
جان چارلز (۱۹۵۷/۱۹۶۲)
جانپیرو کامبی - چپ (۱۹۲۱/۱۹۳۴)


Scudetto.svg سری آ (۳۰ دوره) : Star*.svg Star*.svg Star*.svg

- قهرمانی :

  • ۱۹۰۵; ۱۹۲۵-۲۶; ۱۹۳۰-۳۱; ۱۹۳۱-۳۱; ۱۹۳۲-۳۳; ۱۹۳۳-۳۴; ۱۹۳۴-۳۵; ۱۹۴۹-۵۰; ۱۹۵۱-۵۲; ۱۹۵۷-۵۸ Star*.svg
  • ۱۹۵۹-۶۰; ۱۹۶۰-۶۱; ۱۹۶۶-۶۷; ۱۹۷۱-۷۲; ۱۹۷۲-۷۳; ۱۹۷۴-۷۵; ۱۹۷۶-۷۷; ۱۹۷۷-۷۸; ۱۹۸۰-۸۱; ۱۹۸۱-۸۲ Star*.svg Star*.svg
  • ۱۹۸۳-۸۴; ۱۹۸۵-۸۶; ۱۹۹۴-۹۵; ۱۹۹۶-۹۷; ۱۹۹۷-۹۸; ۲۰۰۱-۰۲; ۲۰۰۲-۰۳; ۲۰۱۱-۱۲; ۲۰۱۲-۱۳; ۲۰۱۳-۱۴ Star*.svg Star*.svg Star*.svg


- نائب قهرمانی (۲۰ دوره) : ۱۹۰۳; ۱۹۰۴; ۱۹۰۶; ۱۹۳۷-۳۸; ۱۹۴۵-۴۶; ۱۹۴۶-۴۷; ۱۹۵۲-۵۳; ۱۹۵۳-۵۴; ۱۹۶۲-۶۳; ۱۹۷۳-۷۴; ۱۹۷۵-۷۶; ۱۹۷۹-۸۰; ۱۹۸۲-۸۳; ۱۹۸۶-۸۷; ۱۹۹۱-۹۲; ۱۹۹۳-۹۴; ۱۹۹۵-۹۶; ۱۹۹۹-۲۰۰۰; ۲۰۰۰-۰۱; ۲۰۰۸-۰۹


- مقام سومی (۱۳ دوره)


Coccarda Coppa Italia.svg جام حذفی ایتالیا (۹ دوره) :

- قهرمانی : ۱۹۳۷-۳۸; ۱۹۴۱-۴۲ ۱۹۵۸-۵۹; ۱۹۵۹-۶۰; ۱۹۶۴-۶۵; ۱۹۷۸-۷۹; ۱۹۸۲-۸۳; ۱۹۸۹-۹۰; ۱۹۹۴-۹۵

- نائب قهرمانی (۵ دوره) : ۱۹۷۲-۷۳ ۱۹۹۱-۹۲ ۲۰۰۱-۰۲ ۲۰۰۳-۰۴ ۲۰۱۱-۱۲


Supercoppaitaliana.png سوپر جام ایتالیا (۶ دوره) :

- قهرمانی : ۱۹۹۵; ۱۹۹۷; ۲۰۰۲; ۲۰۰۳; ۲۰۱۲; ۲۰۱۳

- نائب قهرمانی (۴ دوره) : ۱۹۹۰; ۱۹۹۸; ۲۰۰۵; ۲۰۱۴


Coppa Ali della Vittoria.png سری بی (۱ دوره) :

- قهرمانی : ۲۰۰۶-۰۷


- قهرمانی (۱ دوره) : ۱۹۰۸


- قهرمانی (۱ دوره) : ۱۹۰۹



اروپایی[ویرایش]

Coppacampioni.png لیگ قهرمانان اروپا (۲ دوره) : Star*.svg Star*.svg

- قهرمانی : ۱۹۸۴-۸۵; ۱۹۹۵-۹۶

- نائب قهرمانی (۵ دوره)  : ۱۹۷۲-۷۳; ۱۹۸۲-۸۳; ۱۹۹۶-۹۷; ۱۹۹۷-۹۸; ۲۰۰۲-۰۳

- نیمه نهایی (۳ دوره) : ۱۹۶۷-۶۸; ۱۹۷۷-۷۸; ۱۹۹۸-۹۹

- یک چهارم نهایی (۵ دوره) : ۱۹۶۱-۶۱; ۱۹۸۵-۸۶; ۲۰۰۴-۰۵; ۲۰۰۵-۰۶; ۲۰۱۲-۱۳


Coppacoppe.png جام یوفا/لیگ اروپا (۳ دوره) :

- قهرمانی : ۱۹۷۶-۷۷; ۱۹۸۹-۹۰; ۱۹۹۲-۹۳

- نائب قهرمانی (۱ دوره)  : ۱۹۹۴-۹۵

- نیمه نهایی (۲ دوره) : ۱۹۷۵; ۲۰۱۴


UEFA Cup (adjusted).png جام در جام اروپا (۱ دوره) :

- قهرمانی : ۱۹۸۳-۸۴


UEFA - Super Cup.png سوپر جام اروپا (۲ دوره) :

- قهرمانی : ۱۹۸۴; ۱۹۹۶


- قهرمانی : ۱۹۹۹



جهانی[ویرایش]

Coppaintercontinentale.png جام بین قاره‌ای (۲ دوره) :

- قهرمانی : ۱۹۸۵; ۱۹۹۶

- نائب قهرمانی (۱ دوره)  : ۱۹۷۳



عناوین جزئی[ویرایش]

- قهرمانی : ۱۹۹۱; ۱۹۹۵; ۱۹۹۸; ۲۰۰۰; ۲۰۰۱; ۲۰۰۳; ۲۰۰۴; ۲۰۱۰; ۲۰۱۲

- نائب قهرمانی (۹ دوره) : ۱۹۹۶; ۱۹۹۷; ۲۰۰۲; ۲۰۰۵; ۲۰۰۶; ۲۰۰۷; ۲۰۰۸; ۲۰۰۹; ۲۰۱۱


- قهرمانی : ۲۰۰۵


- قهرمانی : ۱۹۶۳

- نائب قهرمانی : ۱۹۶۶


- نائب قهرمانی (۱ دوره) : ۱۹۹۶


- نائب قهرمانی (۱ دوره) : ۲۰۰۹


- مقام سومی (۱ دوره) : ۱۹۵۲


- (۲ دوره) : ۱۹۹۳; ۱۹۹۶


- یوونتوس رتبه = ۲


  • موفق ترین باشگاه های قرن بیستم به انتخاب فیفا :

- یوونتوس رتبه = ۷


  • باشگاه یوونتوس جزء چهار باشگاهی میباشد که موفق به کسب هر سه جام معتبر اروپایی شده است

(لیگ قهرمانان اروپا - لیگ اروپا - جام در جام اروپا)



افتخارات فردی بازیکنان یوونتوس[ویرایش]

  • بازیکنان یوونتوس موفق به کسب هشت توپ طلا و چهار رتبه دومی و چهار رتبه سومی میباشد
  • بازیکنان یوونتوس برنده توپ طلا:

آرژانتین / ایتالیا عمر سیوری در سال ۱۹۶۱

ایتالیا پائولو روسی در سال ۱۹۸۲

فرانسه میشل پلاتینی در سال‌های ۱۹۸۳; ۱۹۸۴; ۱۹۸۵

ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۳

فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸

جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳


  • عنوان دومی:

ایتالیا دینو زوف در سال ۱۹۷۳

ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۴

فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۷

ایتالیا جانلوئیجی بوفون در سال ۲۰۰۶


  • عنوان سومی:

ولز جان چارلز در سال ۱۹۵۹

لهستان ژبیگنی بونیک در سال ۱۹۸۲

ایتالیا سالواتوره سکیلاچی در سال ۱۹۹۰

فرانسه زین الدین زیدان در سال ۲۰۰۰


  • عنوان اولی:

ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۳

فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸; ۲۰۰۰

ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶


  • عنوان سومی:

ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۴

فرانسه زین الدین زیدان در سال در سال ۱۹۹۷


ایتالیا الساندرو دل پیرو در سال های ۱۹۹۸; ۲۰۰۸

ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶

ایتالیا آندره‌آ پیرلو در سال ۲۰۱۲


فرانسه زین الدین زیدان در سال ۲۰۰۱

فرانسه دیوید ترزگه در سال ۲۰۰۲

جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳

ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶

ایتالیا آندره‌آ پیرلو در سال های ۲۰۱۲; ۲۰۱۳; ۲۰۱۴


  • انتخاب بازیکنان یوونتوس به عنوان بهترین فوتبالسیت سال جهان از سوی مجله ورلد ساکر:

ایتالیا پائولو روسی در سال ۱۹۸۲

فرانسه میشل پلاتینی در سال‌های ۱۹۸۴; ۱۹۸۵

ایتالیا روبرتو باجو در سال ۱۹۹۳

ایتالیا جان لوکا ویالی در سال ۱۹۹۵

فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸

جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳

ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶



  • انتخاب بازیکنان یوونتوس به عنوتن بهترین ورزشکار سال جهان از سوی مجله اکیپ فرانسه:

ایتالیا پائولو روسی در سال ۱۹۸۲

فرانسه زین الدین زیدان در سال ۱۹۹۸


  • جایزه پای طلایی:

جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۴

ایتالیا الساندرو دل پیرو در سال ۲۰۰۷


- دیوید ترزگه و زین الدین زیدان در سال ۲۰۰۱

ایتالیا جانلوئیجی بوفون و جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۳

ایتالیا جانلوئیجی بوفون و جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۴

جمهوری چک پاول ندود در سال ۲۰۰۵

ایتالیا جانلوئیجی بوفون و ایتالیا جیانلوکا زامبروتا و ایتالیا فابیو کاناوارو در سال ۲۰۰۶


  • بهترین دروازه بان جهان

ایتالیا جانلوئیجی بوفون = ۴ دوره = ۲۰۰۳; ۲۰۰۴; ۲۰۰۶; ۲۰۰۷


ایتالیا جانلوئیجی بوفون در سال ۲۰۰۲


  • بازیکن حاضر در تیم منتخب فوتبال سده ۲۰ :

فرانسه میشل پلاتینی


دینو زوف - جان چارلز - ماسیمو بونینی - سرگی آلینیکوف


الساندرو دل پیرو - پاول ندود - دیوید ترزگه - زین الدین زیدان - جانلوئیجی بوفون - جیامپیرو بونیپرتی - روبرتو باجو - ژبیگنی بونیک - میشل پلاتینی - عمر سیوری - دینو زوف - لیلیان تورام - پائولو روسی - ادگار داویدس - پاتریک ویرا - دیدیه دشان - میشل لادروپ - کریستین ویری - تیری هانری

آمار و رکوردها[ویرایش]

الساندرو دل پیرو (۱۹۹۳/۲۰۱۲)

تاریخ باشگاه :


سری آ :

  • بیشترین پیروزی در یک فصل : ۳۳ پیروزی
  • کمترین پیروزی در یک فصل : ۸ پیروزی
  • بیشترین شکست در یک فصل : ۱۵ شکست
  • کمترین شکست در یک فصل : صفر شکست
  • بیشترین گل زده در یک فصل : ۱۰۳ گل
  • کمترین گل زده در یک فصل : ۲۸ گل
  • بیشترین گل خورده در یک فصل : ۵۶ گل
  • کمترین گل خورده در یک فصل : ۱۴ گل
  • بیشترین امتیاز در یک فصل : ۱۰۲ امتیاز
  • بهترین پیروزی خانگی : ۹-۱ مقابل اینتر میلان
  • بدترین شکست خانگی : ۷-۱ مقابل آ.ث. میلان
  • بهترین پیروزی خارج خانه : ۷-۰ مقابل آ.ث. میلان
  • بدترین شکست خارج خانه : ۶-۰ مقابل اینتر میلان
  • بیشترین بازی در سری آ : الساندرو دل پیرو با ۴۷۶ بازی

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]