باشگاه فوتبال آرسنال

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
باشگاه فوتبال آرسنال
نشان باشگاه آرسنال
لقب(ها) توپچی‌ها
تاریخ تأسیس ۱۸۸۶
نام ورزشگاه ورزشگاه امارات
(گنجایش: ۶۰،۳۶۱[۱])
مدیرعامل Flag of England.svg پیتر هیل‌وود
مربی Flag of France.svg آرسن ونگر
لیگ لیگ برتر انگلستان
۱۴-۲۰۱۳ چهارم
Kit left arm arsenal1112h.png
Team colours
Team colours
Kit right arm arsenal1112h.png
Team colours
Kit shorts stripes cut red.png
Team colours
Team colours
لباس اول
Kit left arm arsenal1112a.png
Team colours
Kit body arsenal1112a.png
Team colours
Kit right arm arsenal1112a.png
Team colours
Kit shorts arsenal1112a.png
Team colours
Team colours
لباس دوم

باشگاه فوتبال آرسنال، (به انگلیسی: Arsenal Football Club) یک باشگاه فوتبال انگلیسی در شمال شهر لندن است که موفق به کسب ۱۳ عنوان قهرمانی در لیگ دسته اول و لیگ برتر انگلستان، ۱۰ قهرمانی در جام حذفی فوتبال انگلستان و دو قهرمانی در جام اتحادیه فوتبال انگلستان شده‌است. آن‌ها رکورددار طولانی‌ترین مدت صدرنشینی بدون وقفه در لیگ فوتبال انگلیس و همچنین قهرمانی بدون شکست در یک فصل (۰۴-۲۰۰۳) می‌باشد.

باشگاه فوتبال آرسنال در سال ۱۸۸۶ در محله وول‌ویچ واقع در جنوب‌شرقی لندن شکل گرفت و در سال ۱۸۹۳ میلادی برای اولین بار از جنوب انگلستان به فوتبال لیگ پیوست. در سال ۱۹۱۳ میلادی آن‌ها به شمال شهر لندن در منطقه هایبری و ورزشگاه آرسنال نقل مکان کردند. در دهه ۱۹۳۰ میلادی آرسنال موفق به کسب پنج عنوان قهرمانی در چمپیونشیپ و دو قهرمانی در جام حذفی شدند. پس از یک دوره رکود در سال‌های پس از جنگ آن‌ها موفق به کسب قهرمانی در لیگ و جام حذفی (موسوم به دوبل) در فصل‌های ۷۱−۱۹۷۰، ۹۸-۱۹۹۷ و ۰۲-۲۰۰۱ شدند، همچنین در سال ۲۰۰۶ به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسیدند.

آرسنال رقابتی دیرینه با همسایه‌اش تاتنهام دارد که آن‌ها به طور منظم شهرآورد شمال لندن را بر‌گزار می‌کنند. همچنین باشگاه آرسنال در رده سوم باارزش‌ترین باشگاه‌های فوتبال جهان در سال ۲۰۱۰ با ارزش تقریبی ۱٬۱۸۱ میلیارد دلار قرار گرفته‌است.[۲] مالکین اصلی باشگاه فوتبال آرسنال، بازرگان روسی؛ آلیشر عثمانف و تاجر ایرانی-بریتانیایی؛ اردوان فرهاد مشیری می‌باشند.

تاریخچه

آرسنال وول‌ویچ (پیراهن مشکی رنگ) - نیوکاسل یونایتد در نیمه نهایی جام حذفی - ورزشگاه ویکتوریا استوک-آن-ترنت

باشگاه فوتبال آرسنال با نام باشگاه دیال اسکوئر در سال ۱۸۸۶ توسط کارگران کارخانه اسلحه‌سازی سلطنتی در منطقه وول‌ویچ در جنوب شرقی لندن شروع به کار کرد و در مدت کوتاهی پس از آن به آرسنال سلطنتی تغییر نام داد.[۳][۴] این باشگاه دوباره پس از تبدیل شدن به یک شرکت محدود در سال ۱۸۹۳ به آرسنال وول‌ویچ تغییر نام داد.[۵] این باشگاه اولین عضو جنوبی لیگ فوتبال در سال ۱۸۹۳ میلادی بود که از لیگ دسته دوم شروع کرده و در سال ۱۹۰۴ میلادی به لیگ دسته اول راه یافت.[۴] انزوای جغرافیایی نسبی باشگاه منجر به جذب تماشاگران کمتر نسبت به باشگاه‌های دیگر و همچنین دچار شدن باشگاه به مشکلات مالی و ورشکسته شدن آن در سال ۱۹۱۰ شد، در این زمان باشگاه توسط دو تاجر به نام‌های هنری نوریس و ویلیام هال خریداری شد. به دنبال این ماجرا، نوریس این باشگاه را به نقاط دیگر منتقل کرد و در سال ۱۹۱۳ بلافاصله پس از سقوط به دسته دوم، آن‌ها به شمال لندن و ورزشگاه آرسنال در منطقه هایبوری بازگرداند؛ آن‌ها در سال بعد «وول‌ویچ» را از نام باشگاه خود حذف کردند. آرسنال در سال ۱۹۱۹ در مکان پنجم لیگ قرار گرفت.[۶][۳]

در سال ۱۹۲۵ هربرت چاپمن به سمت مربیگری آرسنال منصوب شد. پیش از این چاپمن موفق به کسب دو قهرمانی پیاپی لیگ با تیم هادرسفیلد تاون در سال‌های ۲۴−۱۹۲۳ و ۲۵−۱۹۲۴ شده بود. چاپمن اولین دوره موفقیت‌های بزرگ آرسنال را به ارمغان آورد. تاکتیک‌های انقلابی و تمرینات او، همراه با خرید بازیکنان ستاره‌ای مانند الکس جیمز و کلیف باستین، پایه‌های موفقیت باشگاه انگلیسی در دهه ۱۹۳۰ میلادی گذاشته شد.[۶][۷] آرسنال تحت هدایت او چند قهرمانی بزرگ را به دست آورد، پیروزی در فینال جام حذفی فوتبال انگلستان در سال ۱۹۳۰[۸] و سپس قهرمانی در لیگ در سال‌های ۳۱−۱۹۳۰ و ۳۳−۱۹۳۲ که حاصل تلاش او بود.[۶][۷]

چاپمن به طور ناگهانی بر اثر بیماری ذات‌الریه در سال ۱۹۳۴ میلادی در گذشت، اما با این وجود جو شاو و جورج آلیسون موفقیت کاری چاپمن را ادامه دادند. تحت هدایت آن‌ها، آرسنال موفق به کسب سه عنوان قهرمانی دیگر در سال‌های ۳۴−۱۹۳۳، ۳۵−۱۹۳۴ و ۳۸−۱۹۳۷ و جام حذفی انگلستان در فصل ۳۶-۱۹۳۵[۹] شده‌اند. در پایان این دهه به‌دلیل بازنشستگی بازیکنان کلیدی، از آرسنال موفقیتی دیده نشد و پس از مداخله انگلیس در جنگ جهانی دوم، فوتبال حرفه‌ای در انگلستان به حالت تعلیق درآمد.[۱۰][۱۱][۱۲]

پس از جنگ، دوره دوم موفقیت‌های آرسنال تحت نظر تام ویتاکر شروع شده‌بود، که حاصل آن قهرمانی در لیگ در سال‌های ۴۸−۱۹۴۷ و ۵۳−۱۹۵۲ و جام حذفی در سال ۱۹۵۰ میلادی بود. دارایی باشگاه بسیار کم شده‌بود؛ آن‌ها قادر به جذب بازیکن مانند بازیکنان دهه ۱۹۳۰ میلادی نبودند، نبودند، سطح باشگاه در بیشتر دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در حد متوسط بود. حتی کاپیتان سابق انگلستان بیلی رایت به عنوان مربی جانشین باشگاه نتوانست در بین سال‌های ۱۹۶۲ و ۱۹۶۶ به هیچ موفقیتی دست یابد.[۱۳][۱۲]

در سال ۱۹۶۶ میلادی برتی می فیزیوتراپیست باشگاه به عنوان مربی آرسنال انتخاب شد. پس از ناکامی در دو دوره جام اتحادیه فوتبال انگلستان، آن‌ها موفق به کسب اولین قهرمانی اروپایی خود در سال ۱۹۷۰−۱۹۶۹ در جام نمایشگاه‌های بین شهری شدند. این موفقیت‌ها تا آنجا ادمه داشت که آن‌ها برای اولین بار قهرمان هر دو جام لیگ و جام حذفی در فصل ۷۱−۱۹۷۰ شدند.[۱۴][۱۵] اما موفقیت‌های آرسنال کمتر تکرار شد، در فصل ۷۳−۱۹۷۲ به مقام نایب قهرمانی لیگ رسید،[۱۶] در سه فینال جام حذفی (۱۹۷۲،[۱۷] ۱۹۷۸[۱۸] و ۱۹۸۰[۱۹]) شکست خورد و در سال ۱۹۸۰ میلادی قهرمانی جام در جام اروپا را در ضربات پنالتی از دست داد.[۲۰] تنها موفقیت باشگاه در طول این زمان پیروزی ۳ بر ۲ برابر منچستر یونایتد در فینال جام حذفی در سال ۱۹۷۹ بود.[۲۱][۲۲]

جشن بازیکنان و هواداران آرسنال پس از قهرمانی در لیگ در سال ۲۰۰۴

بازگشت بازیکن سابق آرسنال یعنی جورج گراهام به عنوان مربی در سال ۱۹۸۶ میلادی دوره سوم موفقیت را برای این باشگاه به ارمغان آورد. آرسنال در فصل ۸۷−۱۹۸۶ قهرمان جام اتحادیه شد.[۲۳] همچنین آرسنال قهرمان لیگ انگلستان در فصل ۸۹−۱۹۸۸ شد،[۲۴][۲۵] این قهرمانی با گل لحظات آخر مایکل توماس در مقابل تیم لیورپول حاصل شد.[۲۶] گراهام قهرمانی دیگری را نیز در لیگ انگلستان (فصل ۹۱−۱۹۹۰) به دست آورد، این در حالی بود که تنها یک در یک بازی شکست خورده‌بودند.[۲۷] در سال ۱۹۹۳ میلادی آرسنال قهرمان هر دو جام، حذفی[۲۸] و جام اتحادیه[۲۹] شد و جام در جام اروپا (۱۹۹۴) به مقام قهرمانی دست یافت.[۳۰] شهرت و اعتبار گراهام بعد اتهام رشوه دادن لکه‌دار شد و سرانجام وی در سال ۱۹۹۵ میلادی برکنار شد و بروس ریوچ به عنوان سرمربی انتخاب شد، وی تنها بعد از یک فصل حضور در آرسنال از این تیم کنار گذاشته شد.[۶][۱۵][۳۱][۳۲]

در سپتامبر ۱۹۹۶ میلادی آرسن ونگر به عنوان مربی آرسنال منصوب شد.[۳۳] ونگر تاکتیک‌های جدیدی را به ارمغان آورد، یک نظام آموزشی جدید و چند بازیکن خارجی که استعدادهای انگلیسی موجود را تکمیل می‌کردند را به این تیم آورد.[۳۴] آرسنال باز هم به طور همزمان در یک فصل (۹۸−۱۹۹۷) قهرمان لیگ برتر[۳۵] و قهرمان جام حذفی[۳۶] شد. علاوه بر این، به فینال جام یوفا در فصل ۲۰۰۰−۱۹۹۹ راه پیدا یافت اما در ضربات پنالتی مقابل تیم گالاتاسرای شکست خورد.[۳۷] در سال‌های ۲۰۰۳[۳۸] و ۲۰۰۵[۳۹] قهرمان جام حذفی شدند و در لیگ برتر در فصل ۰۴−۲۰۰۳ قهرمانی را بدون باخت حتی در یک بازی به دست آوردند.[۴۰][۴۱] این باشگاه در ۴۹ بازی لیگ در آن فصل شکست نخورد که یک رکورد ملی به حساب می‌آید.[۴۲]

آرسنال در یازده فصل اول حضور ونگر، هشت فصل در رتبه‌های اول یا دوم قرار می‌گرفت، اگرچه آن‌ها در هیچ زمان قادر به حفظ عنوان خود نبودند.[۳۴] آن‌ها در فصل ۱۱-۲۰۱۰ میلادی در رده چهارم لیگ برتر انگلستان قرار گرفتند.[۴۳] آرسنال در فصل ۰۶−۲۰۰۵ برای اولین بار به فینال لیگ قهرمانان اروپا صعود کرد اما با نتیجه ۲ بر ۱ مغلوب تیم بارسلونا شد.[۴۴] سرانجام در ژوئیه ۲۰۰۶، آن‌ها پس از ۹۳ سال ورزشگاه هایبوری را ترک کردند و به ورزشگاه جدیدشان یعنی ورزشگاه امارات نقل مکان کردند.[۴۵]

آرم و نماد باشگاه

در سال ۱۸۸۸ از اولین نماد آرسنال که شامل سه توپ جنگی بود که از بالا دیده می‌شد، استفاده شد. این نماد پس از انتقال باشگاه به هایبوری در سال ۱۹۱۳ میلادی تغییر کرد، نماد جدید تصویری یک توپ جنگی بود که به سمت شرق اشاره می‌کرد، این آرم تنها تا سال ۱۹۲۲ میلادی باقی‌ماند. نماد جدید باشگاه باز هم تصویر یک توپ جنگی بود که این بار به سمت غرب قرار گرفته بود، این نماد در سال ۱۹۲۵ انتخاب شد. در سال ۱۹۴۹ میلادی این باشگاه از آرم مدرن و متفاوت رونمایی کرد. در این آرم سه توپ جنگی زیر نام باشگاه به چشم می‌خورد. برای اولین بار، این نماد به صورت رنگی طراحی شده و شباهت‌های زیادی با آرم فعلی باشگاه داشت.[۴۶]

از آنجا که تغییرهای زیادی بر روی آرم و نماد باشگاه صورت می‌گرفت، آرسنال از حق تکثیر آن ناتوان بود، و پس از ثبت نماد به عنوان یک علامت تجاری در یک نبرد طولانی مدت قانونی با یک تاجر خیابان محلی که کالاهای غیر رسمی آرسنال را به فروش می‌رساند به پیروزی رسید.[۴۷] باشگاه در سال ۲۰۰۲ آرم جدید خود که دارای مدرن‌تر و سبکی ساده‌تر بود را معرفی کرد.[۴۸] توپ جنگی بار دیگر به سمت شرق و نام باشگاه در بالای آن نوشته شده‌است. آرم جدید مورد انتقاد برخی از حامیان قرار گرفت؛ کانون هواداران مستقل آرسنال ادعا کرد که این باشگاه بسیاری از تاریخ و سنت‌های آرسنال را با چنین طراحی نادیده گرفته‌است و در مورد این مسئله به درستی با طرفداران مشورت نشده است.[۴۹]

باشگاه آرسنال در فصل ۲۰۱۲−۲۰۱۱ برای ۱۲۵امین سالگرد خود آرم و نماد جدیدی را معرفی کرد که شامل نسخه اصلاح شده آرم فعلی است. آرم تماماً سفید است، که ۱۵ برگ بلوط در سمت راست و ۱۵ برگ بلوط در سمت چپ آرم قرار گرفته‌است و ۲۰۱۱ شعار «رو به جلو» در پایین آرم نوشته شده بود.[۵۰]


رنگ‌ها

Team colours
Team colours
Team colours
Team colours
Team colours
لباس خانگی تیم آرسنال - فصل
۰۶-۲۰۰۵
روبین فان پرسی، میکل آرتتا و آندری آرشاوین بازیکنان آرسنال، در شادی پس از به ثمر رسیدن یک گل (۲۰۱۱)

در بیشتر تاریخ آرسنال، رنگ پیراهن اصلی آنها در بازی‌های خانگی رنگ قرمز روشن با آستین سفید و شورت سفید بوده است. [۵۱]

در سال ۱۹۳۳ میلادی، هربرت چاپمن پیشنهاد تغییراتی در لباس بازیکنان را داد که تغییر رنگ آستین‌ها و یقه به سفید و روشن‌تر شدن رنگ قرمز بود.[۵۲]

صرف نظر از اینکه داستان درست است، پیراهن‌های سفید و قرمز به منظور شناخت آرسنال آمده‌اند و تیم در مدتی از زمان پوشیده‌است، بعد از دو فصل این لباس‌ها کنار گذاشته شدند. اولین بار در فصل ۶۷−۱۹۶۶ بود که آرسنال پیراهن قرمز به تن کرد و ثابت کرد که این طرح محبوبیتی ندارد و آستین‌های سفید فصل قبل بازگشت. در نیمه دوم فصل ۰۶−۲۰۰۵ آرسنال آخرین فصلی بود که در هایبوری بازی می کرد؛ در این زمان تیم پیراهن‌های شبیه به پیراهن‌هایی که تیم در سال ۱۹۱۳ می‌پوشید، به یاد آن‌ها بر تن کرد، در اولین فصل حضورشان در ورزشگاه هایبوری؛ باشگاه به رنگ طبیعی خود را در شروع فصل بعد بازگشت. در فصل ۰۹−۲۰۰۸، آرسنال آستین‌های سفید را با آستین‌های قرمز راه راه سفید جایگزین کرد.

رنگ‌های آرسنال در خانه الهام بخش برای حاقل سه باشگاه دیگر بوده‌است. در سال ۱۹۰۹، اسپارتا پراگ کیت قرمز تیره مانند آرسنال که در آن زمان بر تن می کرد، به تصویب رساند؛ در سال ۱۹۳۸، هایبرنیان طراحی آستین‌های پیراهن آرسنال در نوار سبز و سفید به نام خودش به ثبت رسانید. در سال ۱۹۲۰، مدیر ورزشی باشگاه براگا از یک بازی در هایبوری برگشت و کیت سبز تیم خود را به تکرار قرمز آرسنال با آستین و شورت سفید تغییر داد، تیمی با نام مستعار آرسنالیستیس ظهور کرد. این تیم هنوز هم این طرح را برای امروز می‌پوشد.

برای بسیاری از سال‌ها رنگ مهمان آرسنال پیراهن سفید یا سیاه و شورت سفید بود. از فصل ۷۰−۱۹۶۹، آن‌ها زرد و آبی پوشیدند، اما استثناء وجود داشت. آن‌ها در فصل ۸۳−۱۹۸۲ یک سبز و به دور کیت بر تن کردند، و از اوایل دهه ۱۹۹۰ و ظهور بازار تقلبی کیت سود آور، رنگ های خارج از خانه منظم شده‌اند. در طی این مدت دو طرح به شکل آبی طراحی شده‌اند، یا تغییرات در سنت زرد و آبی، مانند طلای فلزی و نوار نیروی دریایی در فصل ۰۲−۲۰۰۱ استفاده شد و از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ زرد و تیره خاکستری استفاده شد. از سال ۲۰۰۹، کیت خارج از خانه در هر فصل تغییر کرد.

پیراهن های آرسنال توسط تولید کنندگانی از جمله بوکتا تولید شده‌اند( از دهه ۱۹۳۰ تا اوایل دهه ۱۹۷۰)، آمبرو (از دهه ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۶)، آدیداس (۱۹۹۴−۱۹۸۶) و نایک (از ۱۹۹۴). مانند آنهایی که از بزرگترین باشگاه های فوتبال هستند، پیراهن آرسنال آرم حامیان مالی را از دهه ۱۹۸۰ برجسته کرده است. حامیان مالی از جمله جی وی سی (۱۹۹۹−۱۹۸۲)، سگا (۲۰۰۲−۱۹۹۹)، او ۲ (۲۰۰۶−۲۰۰۲) و امارات (از ۲۰۰۶).

ورزشگاه

ورزشگاه هایبری

ورزشگاه هایبوری ورزشگاه سابق باشگاه فوتبال آرسنال در شهر لندن است.

باشگاه آرسنال از سال ۱۹۱۳ تا ۲۰۰۶ مسابقات خانگی خود را در این ورزشگاه بر‌گزار می‌کرد اما پس آن کلیه مسابقات خود را به ورزشگاه امارات منتقل کرد. همچنین بخشی از بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ در این ورزشگاه بر‌گزار شده بود. این ورزشگاه پس از تخریب به مجتمع مسکونی تبدیل شد.

ورزشگاه امارات

نام ورزشگاه ۶۰،۰۰۰ نفری آرسنال است که در سال ۲۰۰۶ میلادی با بازی تیم‌های آرژانتین و برزیل افتتاح شد .

در سال ۲۰۰۶ میلادی هواپیمایی امارات با پرداخت ۳۹۰ میلیون پوند به باشگاه فوتبال آرسنال، وارد قراردادی شد که به موجب آن نام استادیوم جدید آرسنال به مدت یازده سال (از سال ۲۰۰۶) به نام «امارات» نامگذاری شود. این مبلغ همچنین شامل حک شدن آرم شرکت هواپیمایی امارات به مدت ۷ سال بر روی پیراهن تیم بزرگ و پرطرفدار لندنی آرسنال نیز می‌باشد .

ترکیب نخست

این ترکیب در تاریخ ۱۶ جون ۲۰۱۲ نوشته شده‌است و مطابق با منبع اصلی وبگاه باشگاه می‌باشد.[۵۳]

شماره نقش بازیکن
۱ پرچم لهستان دروازه‌بان وویتخ شتزنی
۲ پرچم فرانسه هافبک ابو دیابی
۳ پرچم فرانسه مدافع باکاری سانیا
۴ پرچم آلمان مدافع پر مرته‌ساکر
۵ پرچم بلژیک مدافع توماس ورمائلن (کاپیتان دوم)
۶ پرچم فرانسه مدافع لورن کوشیلنی
۷ پرچم جمهوری چک هافبک توماس روسیچکی
۸ پرچم اسپانیا هافبک میکل آرتتا
۹ پرچم آلمان مهاجم لوکاس پودولسکی
۱۰ پرچم انگلستان هافبک جک ویلشر
۱۱ پرچم برزیل مدافع آندره سانتوس
۱۲ پرچم فرانسه مهاجم اولیویر گیرود
۱۴ پرچم انگلستان مهاجم تئو والکات
۱۵ پرچم انگلستان مهاجم الکس اوکسلاده-چامبرلین
۱۶ پرچم ولز هافبک آرون رمزی
شماره نقش بازیکن
۱۸ پرچم فرانسه مدافع سباستین اسکیلاچی
۱۹ پرچم اسپانیا هافبک سانتی کازورلا
۲۰ پرچم سوئیس مدافع یوهان ژورو
۲۱ پرچم لهستان دروازه‌بان لوکاس فابیانسکی
۲۲ پرچم فرانسه هافبک فرانسیس کوکولین
۲۳ پرچم روسیه هافبک آندری آرشاوین
۲۴ پرچم ایتالیا دروازه‌بان ویتو مانونه
۲۵ پرچم فنلاند مدافع کارل ینکینسون
۲۶ پرچم انگلستان هافبک امانوئل فریمپونگ
۲۷ پرچم ساحل عاج هافبک جروینیو
۲۸ پرچم انگلستان مدافع کیران گیبز
۲۹ پرچم مراکش مهاجم ماروانه چاماخ
۳۰ پرچم کره جنوبی مهاجم پارک چو یونگ
۵۲ پرچم دانمارک مهاجم نیکولاس بنت‌نر

بازیکنان قرضی

شماره نقش بازیکن
۳۱ پرچم ژاپن هافبک ریو میایچی (به ویگان تا پایان فصل ۱۳-۲۰۱۲)
پرچم برزیل هافبک دنیلسون (به سائوپائولو تا پایان فصل ۱۳-۲۰۱۲)
پرچم کاستاریکا مهاجم جوئل کمپل (به رئال بتیس تا پایان فصل ۱۳-۲۰۱۲)

بازیکنان رزرو

این ترکیب در تاریخ ۲۸ جون ۲۰۱۲ نوشته شده‌است و مطابق با منبع اصلی وبگاه باشگاه می‌باشد.[۵۴]

شماره نقش بازیکن
پرچم انگلستان دروازه‌بان جیمز شی
پرچم آرژانتین دروازه‌بان دامین مارتینز
پرچم انگلستان مدافع گوین هویت
پرچم اسپانیا مدافع هکتور برلین
پرچم اسپانیا مدافع ایگناسی میگل (کاپیتان)
پرچم انگلستان مدافع کایل بارتلی
پرچم غنا مدافع دانیل بواتنگ
پرچم سوئیس مدافع سائد هجرویچ
پرچم سوئیس مدافع مارتین آنگه
پرچم سوئیس مدافع التون مونتیرو
پرچم برزیل مدافع پدرو بتلهو
پرچم انگلستان مدافع جورج بریسلن-هال
پرچم انگلستان هافبک جردن وینتر
پرچم انگلستان هافبک نیکو یناریس
پرچم انگلستان هافبک چوکس آنکه
شماره نقش بازیکن
پرچم جمهوری ایرلند هافبک کنور هندرسون
پرچم بولیوی هافبک ساموئل گالیندو
پرچم آلمان هافبک توماس آیزفیلد
پرچم انگلستان هافبک جاش ریس
پرچم انگلستان هافبک کریگ ایستموند
پرچم انگلستان هافبک سانچز وات
پرچم هلند هافبک کایل ابکیلیو
پرچم اسپانیا هافبک یان تورال
پرچم انگلستان هافبک ژرناد مئآد
پرچم آلمان هافبک سرژ گناربی
پرچم انگلستان مهاجم بنیک آفوبه
پرچم برزیل مهاجم ولینگتون سیلوا
پرچم انگلستان مهاجم زاک آنسا
پرچم جامائیکا مهاجم نایجل نیتا
پرچم جمهوری ایرلند مهاجم فیلیپ رابرتس

کادر فنی

نوشتار اصلی: فهرست مربیان باشگاه فوتبال آرسنال
آرسن ونگر، سرمربی فعلی آرسنال
نام
سمت
آرسن ونگر سرمربی
نیل بانفیلد دستیار اول
استیو بولد دستیار دوم
بورو پیموراک مربی تیم اول
نا معلوم مربی تیم ذخیره
نا معلوم مربی آکادمی باشگاه
گری پیتون مربی دروازه‌بان‌ها
لیام برادی مدیر آکادمی باشگاه

آخرین بروز رسانی: ۱۶ جون ۲۰۱۲[۵۵]

افتخارات

قهرمانی در لیگ ( ۱۳ بار ) ( ۳ لیگ برتر و ۱۰ لیگ دسته یک )

سال ۲۰۰۴ با کسب ۹۰ امتیاز سال ۲۰۰۲ با کسب ۸۷ امتیاز سال ۱۹۹۸ با کسب ۷۸ امتیاز سال ۱۹۹۱ با کسب ۸۳ امتیاز سال ۱۹۸۹ با کسب ۷۶ امتیاز سال ۱۹۷۱ با کسب ۶۵ امتیاز سال ۱۹۵۳ با کسب ۵۴ امتیاز سال ۱۹۴۸ با کسب ۵۹ امتیاز سال ۱۹۳۸ با کسب ۵۲ امتیاز سال ۱۹۳۵ با کسب ۵۸ امتیاز سال ۱۹۳۴ با کسب ۵۹ امتیاز سال ۱۹۳۳ با کسب ۵۸ امتیاز سال ۱۹۳۱ با کسب ۶۶ امتیاز

قهرمانی در جام حذفی ( ۱۰بار )

سال ۲۰۰۵ - شکست ۵ - ۴ منچستر یونایتد در ضربات پنالتی. ( تساوی ۰ - ۰ جریان بازی ) سال ۲۰۰۳ - شکست ۱ - ۰ ساوتهمپتون سال ۲۰۰۲ - شکست ۲ - ۰ چلسی سال ۱۹۹۸ - شکست ۲ - ۰ نیوکاسل سال ۱۹۹۳ - شکست ۲ - ۱ شفیلد ونزدی سال ۱۹۷۹ - شکست ۳ - ۲ منچستر یونایتد سال ۱۹۷۱ - شکست ۲ - ۱ لیورپول سال ۱۹۵۰ - شکست ۲ - ۰ لیورپول سال ۱۹۳۶ - شکست ۱ - ۰ شفیلد یونایتد سال ۱۹۳۰ - شکست ۲ - ۰ هادرزفیلد تون

قهرمانی در جام اتحادیه ( ۲ بار )

سال ۱۹۹۳ - شکست ۲ - ۱ شفیلد ونزدی سال ۱۹۸۷ - شکست ۲ - ۱ لیورپول

قهرمانی در جام خیریه ( ۱۲ بار )

سال ۲۰۰۴ - شکست ۳ - ۱ منچستر یونایتد سال ۲۰۰۲ - شکست ۱ - ۰ لیورپول سال ۱۹۹۹ - شکست ۲ - ۱ منچستر یونایتد سال ۱۹۹۸ - شکست ۳ - ۰ منچستر یونایتد سال ۱۹۹۱ - پس از تساوی ۰ - ۰ مقابل تاتنهام ، این جام بصورت مشترک به هر دو تیم تعلق گرفت سال ۱۹۵۳ - شکست ۳ - ۱ بلکپول سال ۱۹۴۸ - شکست ۴ - ۳ منچستر یونایتد سال ۱۹۳۸ - شکست ۲ - ۱ پریستون نورث اند سال ۱۹۳۴ - شکست ۴ - ۰ منچستر سیتی سال ۱۹۳۳ - شکست ۳ - ۰ اورتون سال ۱۹۳۱ - شکست ۱ - ۰ وست برومویچ آلبیون سال ۱۹۳۰ - شکست ۲ - ۱ شفیلد ونزدی

جام فیرز کاپ اروپا ( ۱ بار )

سال ۱۹۷۰ - شکست ۴ - ۳ اندرلخت در مجموع دو دیدار

جام برندگان جام اروپا ( ۱ بار )

سال ۱۹۹۴ - پیروزی ۱ - ۰ مقابل پارما

منابع

  1. «UEFA CHAMPIONS LEAGUE -- SEASON 2011/12 - GROUP D»(انگلیسی)‎ (pdf). یوفا، ۲۰۱۱. بازبینی‌شده در ۷ فوریه ۲۰۱۱. 
  2. «Arsenal»(انگلیسی)‎. forbes.com، ۲۱ آوریل ۲۰۱۰. بازبینی‌شده در ۴ اوت ۲۰۱۱. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ «Football Trivia»(انگلیسی)‎. soccerhistory.org.uk. بازبینی‌شده در ۵ اوت ۲۰۱۱. 
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ «Arsenal»(انگلیسی)‎. goal.com. بازبینی‌شده در ۴ اوت ۲۰۱۱. 
  5. «Royal Arsenal becomes Woolwich Arsenal»(انگلیسی)‎. Andy Kelly's Arsenal Resource Website. بازبینی‌شده در ۴ اوت ۲۰۱۱. 
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ ۶٫۳ «Arsenal»(انگلیسی)‎. ۳۶۰football. بازبینی‌شده در ۵ اوت ۲۰۱۱. 
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ «Lucky Arsenal»(انگلیسی)‎. soccerhistory.org.uk. بازبینی‌شده در ۵ اوت ۲۰۱۱. 
  8. «English FA Cup ۱۹۲۹-۱۹۳۰: Final»(انگلیسی)‎. statto.com. بازبینی‌شده در ۷ اوت ۲۰۱۱. 
  9. «English FA Cup ۱۹۳۵-۱۹۳۶: Final»(انگلیسی)‎. statto.com. بازبینی‌شده در ۷ اوت ۲۰۱۱. 
  10. «Arsenal clinch a hat-trick of titles»(انگلیسی)‎. باشگاه فوتبال آرسنال. بازبینی‌شده در ۶ اوت ۲۰۱۱. 
  11. Brown, Tony. «!CHAMPIONS ALL»(انگلیسی)‎. soccer.mistral p۶-۷. بازبینی‌شده در ۶ اوت ۲۰۱۱. 
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ «Arsenal History»(انگلیسی)‎. news.warkscol. بازبینی‌شده در ۷ اوت ۲۰۱۱. 
  13. «Post-War Arsenal - Overview»(انگلیسی)‎. وبگاه باشگاه فوتبال آرسنال. بازبینی‌شده در ۶ اوت ۲۰۱۱. 
  14. «Bertie Mee»(انگلیسی)‎. nationalfootballmuseum. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  15. ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ «Arsenal – all about»(انگلیسی)‎. ۱۰۰۰goals. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  16. «English Division One (old) ۱۹۷۲-۱۹۷۳: Table»(انگلیسی)‎. statto.com. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  17. «English FA Cup ۱۹۷۱-۱۹۷۲: Final»(انگلیسی)‎. statto.com. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  18. «English FA Cup ۱۹۷۷-۱۹۷۸: Final»(انگلیسی)‎. statto.com. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  19. «English FA Cup ۱۹۷۹-۱۹۸۰: Final»(انگلیسی)‎. statto.com. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  20. «Cup Winners' Cup ۱۹۷۹-۸۰»(انگلیسی)‎. rsssf. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  21. «English FA Cup ۱۹۷۸-۱۹۷۹: Final»(انگلیسی)‎. statto.com. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  22. «Classic final? More like a classic five minutes»(انگلیسی)‎. Telegraph، ۱۹ آوریل ۲۰۰۵. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  23. «A timeline for Liverpool Football Club»(انگلیسی)‎. lfchistory.net. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  24. «English Division One (old) ۱۹۸۸-۱۹۸۹: Table»(انگلیسی)‎. statto.com. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  25. 19528, 11670_3335042, 00.html «Top Ten: Title Run-ins»(انگلیسی)‎. اسکای اسپورت، ۲۶ مارس ۲۰۰۹. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  26. «Graham: It's up for grabs for Arsenal at Anfield once again»(انگلیسی)‎. dailymail، ۸ آوریل ۲۰۰۸. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  27. «English Division One (old) ۱۹۹۰-۱۹۹۱: Table»(انگلیسی)‎. statto.com. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  28. «English FA Cup ۱۹۹۲-۱۹۹۳: Final»(انگلیسی)‎. statto.com. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  29. «England - Football League Cup Finals»(انگلیسی)‎. rsssf. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  30. «۱۹۹۳/۹۴: Arsenal frustrate Parma's 'double' hopes»(انگلیسی)‎. آرشیو سایت رسمی یوفا، ۱ ژوئن ۱۹۹۴. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  31. Roy Collins. «Rune Hauge, international man of mystery»(انگلیسی)‎. گاردین، ۱۸ مارس ۲۰۰۰. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  32. Glenn Moore. «Rioch at odds with the system»(انگلیسی)‎. ایندیپندنت، ۱۸ مارس ۲۰۰۰. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  33. «Arsene Wenger»(انگلیسی)‎. soccerbase.com. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  34. ۳۴٫۰ ۳۴٫۱ «Arsenal»(انگلیسی)‎. soccerette.com. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  35. «English Premier League ۱۹۹۷-۱۹۹۸: Table»(انگلیسی)‎. statto.com. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  36. «English FA Cup ۱۹۹۷-۱۹۹۸: Final»(انگلیسی)‎. statto.com. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  37. «UEFA European Competitions ۱۹۹۹-۲۰۰۰»(انگلیسی)‎. rsssf. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  38. «English FA Cup ۲۰۰۲-۲۰۰۳: Final»(انگلیسی)‎. statto.com. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  39. «English FA Cup ۲۰۰۴-۲۰۰۵: Final»(انگلیسی)‎. statto.com. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  40. «English Premier League ۲۰۰۳-۲۰۰۴: Table»(انگلیسی)‎. statto.com. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  41. Ian Hughes. «Arsenal the Invincibles»(انگلیسی)‎. بی‌بی‌سی، ۱۵ مه ۲۰۰۴. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  42. Andrew Fraser. «Arsenal run ends at ۴۹»(انگلیسی)‎. بی‌بی‌سی، ۲۵ اکتبر ۲۰۰۴. بازبینی‌شده در ۸ اوت ۲۰۱۱. 
  43. «Premier League: Fulham ۲-۲ Arsenal»(انگلیسی)‎. وبگاه باشگاه فوتبال آرسنال، ۲۲ مه ۲۰۱۱. بازبینی‌شده در ۹ اوت ۲۰۱۱. 
  44. «۲۰۰۵/۰۶: Ronaldinho delivers for Barça»(انگلیسی)‎. وبگاه یوفا. بازبینی‌شده در ۹ اوت ۲۰۱۱. 
  45. JOHN AIZLEWOOD. «Farewell Bergkamp, hello future»(انگلیسی)‎. timesonline، ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۶. بازبینی‌شده در ۹ اوت ۲۰۱۱. 
  46. «The Crest»(انگلیسی)‎. باشگاه فوتبال آرسنال. بازبینی‌شده در ۹ اوت ۲۰۱۱. 
  47. «ARSENAL v REED IN THE COURT OF APPEAL»(انگلیسی)‎. Michael Simkins LLP، ۴ ژوئن ۲۰۰۳. بازبینی‌شده در ۶ فوریه ۲۰۱۲. 
  48. «Arsenal go for a makeover»(انگلیسی)‎. بی‌بی‌سی، ۱ فوریه ۲۰۰۲. بازبینی‌شده در ۶ فوریه ۲۰۱۲. 
  49. «Arsenal»(انگلیسی)‎. Football Badges Guide. بازبینی‌شده در ۶ فوریه ۲۰۱۲. 
  50. «125 Years in the Making: Anniversary Crest»(انگلیسی)‎. باشگاه فوتبال آرسنال، ۱ مه ۲۰۱۱. بازبینی‌شده در ۶ فوریه ۲۰۱۲. 
  51. «Arsenal FC». soccer jersey. بازبینی‌شده در ۶ فوریه ۲۰۱۲. 
  52. «باشگاه فوتبال آرسنال». Kit Design. بازبینی‌شده در ۶ فوریه ۲۰۱۲. 
  53. Players | First Team | Arsenal.com
  54. Arsenal.com
  55. Staff «Coaching Staff»(انگلیسی)‎. باشگاه فوتبال آرسنال. بازبینی‌شده در ۵ اوت ۲۰۱۱. 

پیوند به بیرون

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ باشگاه فوتبال آرسنال موجود است.