اروگوئه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۴°۱۱′ جنوبی ۵۸°۱۵′ غربی / ۳۴.۱۸۳° جنوبی ۵۸.۲۵۰° غربی / -34.183; -58.250

جمهوری اروگوئه

نشان ملی
شعار ملییا آزادی یا مرگ
سرود ملیای خاوری‌ها، یا میهن یا گور

پایتخت
(و بزرگترین شهر)
مونته‌ویدئو
۳۴°۵۳′ جنوبی ۵۸°۱۰′ غربی / ۳۴.۸۸۳° جنوبی ۵۸.۱۶۷° غربی / -34.883; -58.167
زبان رسمی زبان اسپانیایی
نوع حکومت جمهوری
نام حاکمان 
رئیس جمهور
نخست وزیر

خوزه موخیکا
رودولفو نین نوبوا 
مساحت
 -  مساحت ۱۷۶٬۲۱۵کیلومتر مربع (۲۷ام)
 -  آب‌ها (٪) ۱,۵
جمعیت
 -  سرشماری ۳٬۴۷۷٬۷۷۸ 
(۸۴ام)
 -  تراکم جمعیت ۱۹‎/km۲‏ (۱۹۶ام)
واحد پول پزو (UYU)
منطقه زمانی UTC (ساعت جهانی-3)
دامنه اینترنتی .uy
پیش‌شماره تلفنی +۵۹۸

اروگوئه (Uruguay) کشور کوچکی واقع در جنوب شرقی آمریکای جنوبی، به پایتختی مونته‌ویدئو است. «اروگوئه، با نام رسمی «جمهوری خاوری اروگوئه» و یا» جمهوری شرقی اروگوئه» در جنوب شرقی قارهٔ آمریکای جنوبی واقع شده‌است. اروگوئه ۳.۳ میلیون نفر جمعیت دارد که ۱.۸ میلیون نفر از آنها در منطقه کلان‌شهری پایتخت کشور زندگی می‌کنند. زبان رسمی کشور، اسپانیایی و واحد پول آن پزوی اروگوئه است. حدود ۵۸ درصد از مردم این کشور مسیحی‌اند و حدود ۴۱ درصد از هیچ دینی پیروی نمی‌کنند. اروگوئه به عنوان سکولارترین کشور آمریکای جنوبی شناخته می‌شود. یکی از دلایل آن این است که جمعیت بومی سرخ‌پوست در این منطقه کم بوده و به این خاطر مبلغان مسیحی اسپانیایی در زمان استعماری کمتر به این ناحیه اعزام می‌شدند.[۱] حدود ۸۶ درصد از مردم اروگوئه سفیدپوست هستند. بیشتر مردم این کشور از تبار اسپانیایی و ایتالیایی‌اند (یک‌چهارم جمعیت، ایتالیایی‌تبار است).

این کشور تا سال ۱۸۱۱ مستعمره اسپانیا بود. اروگوئه در سال ۱۸۲۵ از امپراتوری بزریل اعلام استقلال کرد و این استقلال در سال ۱۸۲۸ به رسمیت شناخته شد. اروگوئه امروزه یک جمهوری دموکراتیک مشروطه است. این کشور در رتبه یکی از پیشرفته‌ترین و مرفه‌ترین کشورهای آمریکا لاتین قرار دارد.

تاریخ[ویرایش]

رودخانهٔ ریو دلاپلاتا در سال ۱۶۰۳

اوروگوئه نخستین بار در قرن هفدهم میلادی توسط پرتغالی‌ها کشف شد و شهر کولونیا در سال ۱۶۸۰ توسط آنان بنیان نهاده شد. در سالهای بعدی پای اسپانیایی‌ها نیز به این کشور باز شد. اسپانیایی‌ها در اوایل سده ۱۸ شهر مونته‌ویدئو را تأسیس کردند. در سده‌های ۱۷ و ۱۸ میلادی جنگ‌هایی بر سر مالکیت اوروگوئه بین اسپانیا و پرتغال در گرفت که منجر به پیروزی اسپانیا شد. در سال ۱۸۲۰، برزیل این سرزمین را اشغال کرد و به صورت یکی از ایالات خود در آورد تا اینکه در بین سالهای ۱۸۲۵ تا ۱۸۲۸ انقلاب عمومی آغاز شد و به استقلال کامل در سال ۱۸۲۸ از برزیل انجامید. در تاریخ بیست و پنجم اوت ۱۸۲۵، فردی به نام خوان آنتونیو لاوالیا، خیزش مردم را برای استقلال کشور رهبری کرد و آن تاریخ، اکنون روز تعطیلی ملی می‌باشد.

اروگوئه مراحل پیشرفت را در ابعاد اقتصادی، سیاسی و فرهنگی عمدتا در ابتدای قرن بیستم شروع کرد اما همزمان با تحولات در کشورهای دیگر منطقه و کودتاهای نظامیان، در این کشور کوچک نیز حکومت نظامیان بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۵ باعث شد که روند مردم‌سالاری که بصورتی نهادینه درآمده بود، قطع شود. اما مجددا از سال ۱۹۸۵ دولتهای دموکراتیک برسرکار آمده‌اند.[۲]

جغرافیا[ویرایش]

یکی از کشورهای آمریکای جنوبی که ۱۷۶٫۲۱۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۳۹۹٬۲۳۷ نفر جمعیت دارد که از این تعداد ۱٫۷ میلیون نفر در مونته ویدئو و حاشیه آن زندگی می‌کنند. این کشور از سمت شمال با برزیل، از غرب با رودخانهٔ اروگوئه، از جنوب غربی با دهانه رودخانهٔ ریو دلاپلاتا (به معنی «رودخانهٔ نقره» که در زبان انگلیسی به «ریور بلات» معروف است و در سمت دیگر آن کشور آرژانتین قرار دارد، و از جنوب شرقی با اقیانوس اطلس هم‌جوار است.

تقریباً نیمی از جمعیت آن، در پایتخت و بزرگترین شهر یعنی مونته‌ویدئو زندگی می‌کنند. این کشور، دومین کشور کوچک مستقل در آمریکای جنوبی است و فقط از سورینام بزرگتر است. (از گویان فرانسه نیز بزرگتر است که هنوز مستقل نشده‌است.)

استان‌ها[ویرایش]

کشور اروگوئه ۱۹ استان دارد:

استان‌های اروگوئه
استان‌های اروگوئه
استان مرکز مساحت (کیلومتر مربع) جمعیت (۲۰۰۵)
آرتیگاس آرتیگاس آرتیگاس ۱۱٬۹۲۸ 0۷۸٬۰۱۹
کانلونس کانلونس کانلونس ۴٬۵۳۶ 0۴۸۵٬۲۴۰
سرو لارگو سرو لارگو ملو ۱۳٬۶۴۸ 0۸۶٬۵۶۴
کولونیا کولونیا کولونیا دل‌ساکرامنتو ۶٬۱۰۶ 0۱۱۹٬۲۶۶
استان دورازنو دورازنو دورازنو ۱۱٬۶۴۳ 0۵۸٬۸۵۹
Departament de Flores فلورس ترینیداد ۵٬۱۴۴ 0۲۵٬۱۰۴
استان فلوریدا فلوریدا فلوریدا ۱۰٬۴۱۷ 0۶۸٬۱۸۱
لاوایخا لاوایخا میناس ۱۰٬۰۱۶ 0۶۰٬۹۲۵
استان مالدونادو مالدونادو مالدونادو ۴٬۷۹۳ 0۱۴۰٬۱۹۲
استان مونته‌ویدئو استان مونته‌ویدئو مونته‌ویدئو ۵۳۰ 0۱٬۳۲۵٬۹۶۸
استان پایساندو پایساندو پایساندو ۱۳٬۹۲۲ 0۱۱۳٬۲۴۴
استان ریو نگرو ریو نگرو فرای بنتوس ۹٬۲۸۲ 0۵۳٬۹۸۹
استان ریورا ریورا ریورا ۹٬۳۷۰ 0۱۰۴٬۹۲۱
استان روچا روچا روچا ۱۰٬۵۵۱ 0۶۹٬۹۳۷
استان سالتو سالتو سالتو ۱۴٬۱۶۳ 0۱۲۳٬۱۲۰
Departament de San José سان خوزه سان خوزه دمایو ۴٬۹۹۲ 0۱۰۳٬۱۰۴
استان سوریانو سوریانو مرسدس ۹٬۰۰۸ 0۸۴٬۵۶۳
استان تاکوآرمبو تاکوآرمبو تاکوآرمبو ۱۵٬۴۳۸ 0۹۰٬۴۸۹
استان ترینتا ای ترس ترینتا ای ترس ترینتا ای ترس ۹٬۵۲۹ 0۴۹٫۳۱۸
جمع ۱۷۵٬۰۱۶ 0۳٬۲۴۱٬۰۰۳

نواحی جدا شده یا نواحی الصاقی[ویرایش]

بخشی از سرزمین‌های کشور آرژانتین در محدودهٔ اروگوئه قرار دارد:

مونته ویدئو، پایتخت اروگوئه

جزیرهٔ مارتین گارسیا. این جزیره در محل همریزگاه رودخانه‌های پارانا و اروگوئه، چند کیلومتر درون آبهای اروگوئه، حدود ۵/۳ کیلومتری خط ساحلی اروگوئه، نزدیک به شهر کوچک مارتین چیکو (که در میان راه بین نیوا پالمیرا و کلونیا واقع است)، قرار دارد.

بر پایه پیمانی که در سال ۱۹۷۳ میان اروگوئه و آرژانتین منعقد شد، حاکمیت جزیره به آرژانتین سپرده شد تا ریشهٔ اختلافات کهن بین دو کشور از بین برود. بر پایه مفاد پیمان‌نامه، جزیرهٔ مارتین گارسیا، به یک شکارگاه بی طرف اختصاص داده شده‌است. مساحت آن مورد ۲ کیلومتر مربع و جمعیت آن حدود ۲۰۰ نفر است. علاوه بر این، گلوریا رکودا، حقوق انحصاری یک چهارم جزیره را در اختیار دارد.

شهرهای بزرگ[ویرایش]

سیاست[ویرایش]

خوزه موخیکا، رئیس‌جمهوری اروگوئه.

امور سیاسی اروگوئه در چهارچوب نظام ریاست جمهوری و دمکراسی جایگزینی است که رئیس جمهور هم نفر اول دولت و هم نفر اول کشور است و رئیس سیستم چند جزئی تقسیمات کشوری به شمار می‌آید. قوه مجریه توسط دولت اداره می‌شود. قوهٔ مقننه هم به دولت و هم به دو بخش مجمع قانونگذاری اروگوئه واگذار شده‌است. قوهٔ قضاییه مستقل از قوهٔ مجریه و مقننه‌است. در طول تاریخ اروگوئه، اغلب گروههای ملی و کلورادو به تناوب قدرت را در اختیار داشته‌اند. هرچند در انتخابات سال ۲۰۰۴، حزب ترقی خواه – نیوا مایوریا، از ائتلاف سوسیالیست‌ها، توپاماروهای پیشین (سازمان چیگرای اروگوئه)، کمونیست‌ها و سوسیال – دمکرات‌ها در میان سایر رقبا به قدرت رسیدند و اکثریت کرسی‌های دو بخش پارلمان را بدست آوردند و از طرفی رئیس جمهور، تاباره و ارکوئز روساس با قاطعیت در انتخابات پیروز شد.

رقابت اصلی سیاسی در اروگوئه بین سه حزب عمده فرنته آمپلیو (حزب حاکم و با گرایش چپ) و دو حزب سنتی راستگرای کلرادو و ناسیونال است. روسای جمهور قبلی و فعلی این کشور هر دو از حزب فرنته آمپلیو هستند. انتخابات ریاست جمهوری اروگوئه در ۲۹ نوامبر (۸آذرماه ۸۸) با پیروزی خوزه موخیکا نامزد حزب چپگرای فرنته امپلیو پایان یافت. در این انتخابات دانیل آستوری بعنوان معاون رئیس جمهور و رئیس مجلس سنا برگزیده شد و حزب فرنته آمپلیو (جبهه گسترده) اکثریت را در مجلس نمایندگان و سنا بدست آورد.[۳]

اقتصاد[ویرایش]

Torre de las تجهیزات ارتباطات راه دور (برج آنتل) در مونته ویدئو
نوشتار اصلی: اقتصاد اروگوئه

بخش کشاورزی، دامداری و ماهیگیری مهمترین بخش‌های اقتصادی در اروگوئه به‌شمار می‌آیند و اقتصاد این کشور اساسا بر پایه کشاورزی و دامداری (گاو و گوسفند) استوار است. بیش از ۱۵ درصد از سهم تولید ناخالص داخلی کشور به بخش کشاورزی و دامداری اختصاص دارد. برنج، گندم، جو، ذرت، تخم آفتابگران، سویا، حبوبات، سبزیجات، صیفی جات، توتون، تنباکو و دانه‌های روغنی و انواع میوه از فرآورده‌های کشاورزی هستند.

اقتصاد اروگوئه بر مبنای بخش صادرات کشاورزی، نیروی کار آموزش دیده، سطح بالای روابط اجتماعی و بخش صنعتی توسعه یافته قرار دارد. پس از رشد میانگین سالیانهٔ ۵٪ در سالهای ۱۹۹۶- ۱۹۹۸، در سالهای ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱، بعلت کاهش تقاضا از سوی آرژانتین و برزیل که تقریباً نیمی از تولیدات را وارد می‌کنند، اقتصاد اروگوئه آسیب دیده با وجود شدت تنش‌های وارده، دست اندرکاران امور مالی اروگوئه نسبت به همسایگان خود، پایدارتر باقی ماندند، واکنشی که نشانگر حسن اعتبار این کشور در میان سرمایه گذاران و میزان سرمایه گذاری دولتی در تخمین پرداخت وجه سرمایه گذاران - بعنوان یکی از دو کشوری که در آمریکای جنوبی این کار را انجام می‌دهند، می‌باشد. در سالهای اخیر، اروگوئه بیشتر انرژی خود را صرف توسعهٔ کارایی‌های تجاری فناوری اطلاعات کرده‌است و تبدیل به یکی از صادرکنندگان نرم‌افزار در آمریکای لاتین شده‌است.

در حالیکه به نظر می‌رسد، برخی بخشهای اقتصادی در حال بهبود می‌باشند، نزول اقتصادی تاثیر به سزایی بر شهروندان اروگوئه‌ای داشت، نرخ بیکاری به بیش از بیست درصد افزایش یافت، میزان دستمزد پایین آمد، ارزش پزوی اروگوئه کاهش یافت و درصد فقر در اروگوئه به حدود ٪۱۰ رسید. این شرایط ناگوار اقتصادی، نقش مهمی در تغییر دیدگاه مردم در قبال سیاستهای اقتصادی بازار آزاد که توسط مدیران پیشین در دههٔ نود میلادی وضع شده بود، داشت و منجر به پذیرش طرح‌های خصوصی‌سازی شرکت ملی نفت در سال ۲۰۰۳ و شرکت ملی آب در سال ۲۰۰۴ در میان مردم گردید.

دولت فرنته آمپیلو که به تازگی انتخاب شده‌است، متعهد شده‌است که ضمن پرداخت وام‌های خارجی اروگوئه، با در نظر گرفتن برنامه‌های اشتغال‌زایی، مشکلات گستردهٔ فقر و بیکاری را برطرف کند.

کشاورزی[ویرایش]

نوشتار اصلی: کشاورزی اروگوئه

کشاورزی نقش مهمی را در تاریخ اروگوئه و هویت ملی این کشور ایفا کرده‌است تا اواسط سده بیستم که تمامی کشور مانند یک چراگاه بسیار بزرگ بود (زمینهای کشاورزی) و ثروت بدست آمده درمناطق داخلی کشور در مونته ویدئو بعنوان «کاسکو» (casco) یا راس مدیریتی خرج می‌شد. در مورد آن گفته می‌شود «Uruguay es la vaca y el Puerto» (یعنی «اروگوئه سرزمین بندرگاه و گاوها است»).

منطقهٔ حیاتی و مرکزی یک چراگاه تاریخی: Estancia San Eugenio, Casupá، دپارتمان جنوبی فلوریدا

امروزه، کشاورزی حدود ٪۱۰ از تولید سرانهٔ داخلی کشور را تشکیل می‌دهد و یکی از عوامل اصلی ورود ارز است، که اروگوئه را در رقابت با سایر صادرکنندگان فرآورده‌های کشاورزی نظیر برزیل، کانادا و نیوزلاند قرار می‌دهد. اروگوئه یکی از اعضای گروه کایرنی، صادرکنندگان فرآورده‌های کشاورزی، می‌باشد. کشاورزی اروگوئه از لحاظ تعداد کارکنان و فناوری و محوریت نسبت به سایر رقبا در سطح پایین تری قرار دارد که منجر به بازدهٔ نسبتاً کمتر در هر هکتار می‌شود، ولی از طرفی امکان ورود به بازار محصولات طبیعی و اکولوژیکی را برای اروگوئه فراهم می‌کند.

تلاشگرانی نظیر «شرکت گوشت گاوهای علف‌خوار اروگوئه» و «شرکت محصولات طبیعی اروگوئه» در نظر دارند تا اروگوئه را به تولیدکننده عمده‌ای از گوشت، شراب و سایر فرآورده‌های خوراکی تبدیل کنند. اخیراً صنعتی بر مبنای جهانگردی مرتعی در حال شکل‌گیری است که بر مضامین سنتی و فولکوریک فرهنگ کائوچو و منابع به جای مانده از مراتع تاریخی دوران طلایی کشور اروگوئه، تاکید دارد.

مردم[ویرایش]

نژادها در اروگوئه
نژاد
سفیدپوست
  
۸۵٫۸٪
دورگه سفید و سیاه
  
۵٫۴٪
سیاه‌پوست
  
۲٫۷٪
دورگه سفید و سرخ
  
۲٫۶٪
سرخ‌پوست
  
۲٫۰٪
سه‌نژاده
  
۰٫۸٪
زردپوست
  
۰٫۵٪

جمعیت اروگوئه ۳٫۵ میلیون نفر است. ٪۸۵.۸ جمعیت از نژاد اروپایی سفید می‌باشد که از اصلیت‌های ایتالیایی اسپانیایی و به دنبال آنها انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، پرتغالی، ایرلندی، روسی، اسکاندیناوی و ارمنی، می‌باشند. دولت و کلیسا بطور رسمی از یکدیگر مجزا هستند. اغلب مردم اروگوئه به دین کلیسای کاتولیک رم اعتقاد دارند (٪۶۶)، تعداد کمی پروتستان (٪۲) و یهودی و مسیحیان ارمنی (٪۱) و افراد زیادی بدون ایمان (٪۳۱) می‌باشند.[۴]

درصد با سوادی در اروگوئه بسیار بالا است(٪۹۹) و طبقه متوسط شهرنشین اکثریت این کشور را که در آن درآمد به خوبی بین مردم تقسیم شده تشکیل می‌دهد. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ حدود ۶۰۰۰۰۰ اروگوئه‌ای مهاجرت کردند و عمدتا به اسپانیا، آرژانتین و برزیل رفتند. بقیه نیز به کشورهای اروپایی و آمریکا سفر کردند. به علت زاد و ولد اندک، امید به زندگی بالا و درصد نسبتا زیاد مهاجرت جوانان، بیشتر جمعیت اروگوئه را میان‌سالان تشکیل می‌دهند. در سال ۲۰۰۶ نرخ زاد و ولد ۹۱/۱۳ در ۱۰۰۰ بود.[۵] که بیشتر از کشورهای همسایه اش آرژانتین (۷۳/۱۶ در ۱۰۰۰)[۶] و برزیل (۵۶/۱۶ در ۱۰۰۰) است.[۷]

فرهنگ[ویرایش]

دین در اروگوئه
مذهب درصد
کاتولیک رومی
  
۴۵٫۷٪
مسیحیان غیرکاتولیک
  
۹٫۰٪
مسیحی بدون گرایش به شاخه‌ای خاص
  
۳۰٫۱٪
خداناباور
  
۱۲٫۰٪
ندانم‌گرا
  
۲٫۰٪
غیره
  
۱٫۲٪

مونته ویدئو یکی از زیباترین پایتخت‌های منطقه است و این شهر ۳/۳ میلیون نفری که اکثریت جمعیت آن را اروپایی‌ها تشکیل می‌دهند، مهد فرهنگ آمریکای جنوبی محسوب می‌گردد. میزان فقر در حداقل ممکن در منطقه‌است وثروت به طور یکنواخت میان مردم تقسیم شده‌است. اگرچه تاریخ سده بیستم این کشور شاهد دیکتاتورهای خودکامه، خشونت و فساد و بحران‌های اقتصادی است، اروگوئه در ۲۵ سال گذشته نمونه بارز یک الگوی اقتصادی و فرهنگی درخشان بوده‌است. از دید برخی از کارشناسان، روند رشد اقتصادی ریورپلات آرژانتین کاملا بر خلاف رونق اقتصادی در اروگوئه بوده‌است.[۸]

نویسندگان اروگوئه‌ای[ویرایش]

فانوس دریایی در کلونیا دی ساکرامنتو
  • خوزه انریکه رودو، مقاله‌نویس و اندیشمند
  • فلورنسیو سانچز، نمایشنامه نویس
  • هورایسو کویروگا، داستان کوتاه‌نویس
  • جوانا د ایباربورو، شاعر
  • دلمیرا آگوستینی، شاعر
  • ماریا اوژینا واز فرایر، شاعر
  • خوان کارلوس اونتی، رمان نویس
  • ایدا ویلارینو، شاعر
  • فلیسبرتو هرناندز، داستان‌نویس و مقاله‌نویس
  • مارید لوررو (Levrero)، داستان کوتاه‌نویس
  • ماریو بندتی، شاعر و رمان‌نویس
  • ژآکوبو لانگسز، نمایشنامه‌نویس
  • ادواردو گالیانو، نویسنده و مفسر اجتماعی که در آمریکای لاتین معروف شد
  • جورج ماجفود، مقاله‌نویس و رمان‌نویس
  • اریک بوهلر، نویسندهٔ فنی

مونته ویدئو زادگاه سه شاعر فرانسوی بوده‌است:

غذاهای اروگوئه‌ای[ویرایش]

  • آسادو: سنت ملی، کباب انواع گوشت و نوعی سوسیس (چوریزوس) که همراه با شراب قرمز با گیرایی بالا سرو می‌شود.
  • دولس دلچه: خوراکی شیرین تهیه شده از شیر و شکر
  • پاسکوالینا: پای اسفناج که معمولاً حاوی تخم مرغ و پیاز است.
  • میت (mate): چای تهیه شده از یربا (Yerba) که از کدوی میت استخراج شده و آنرا با بومبیلا (نی آهنین) به آرامی می‌خورند.
  • امپاناداس: پای کوچک که با گوشت، زیتون، تخم مرغ و هویچ پر شده‌است.
  • مارتین طیرو: یک برش پنیر و یک برش نان شیرینی به دانه (دولسه د مصبریلو)
  • سس کاروسو: سسی برای سرو کردن پاستا که از خامه، رب گوچه فرنگی، پیاز، ژامبون و قارچ تهیه شده‌است.
  • ساندویچ چیویتو: ساندویچ حاوی گوشت گاو، گوجه فرنگی، پنیر و فلفل.

ورزش[ویرایش]

محبوب‌ترین ورزش در اروگوئه فوتبال است (به زبان اسپانیایی "futbol") این کشور افتخارات زیادی در این رشته کسب کرده‌است:

  • مدال طلای المپیک تابستانی ۱۹۲۴ و المپیک تابستانی ۱۹۲۸
  • قهرمان دو دوره جام جهانی فوتبال:
  • سال ۱۹۳۰ که اولین دوره مسابقات جهانی فوتبال در مونته ویدئو برگزار شد.
  • سال ۱۹۵۰ در برزیل
  • قهرمان ۱۵ دوره جام ملتهای امریکای جنوبی موسوم به کوپا آمریکا که از این حیث پرافتخارترین تیم امریکای جنوبی در این جام است.

تیم راگبی (ببینید: اتحادیه راگبی در اروگوئه) نیز پر طرفدار است و تیم ملی به جام جهانی راگبی ۱۹۹۹ و پس از آن جام جام جهانی ۲۰۰۳ راه یافته‌است. این تیم اکنون در آمریکای جنوبی در رتبهٔ دوم قرار دارد. irb.com* بسکتبال و دوچرخه سواری نیز مجبوبیت دارند. درسال ۲۰۰۵، استبان بایتستا اولین فرد اروگوئه‌ای بود که به لیگ NBA راه پیدا کرد. معروفترین فوتبالیست‌های اروگوئه عبارت‌اند از: ۱- آلوارو رکوبا ۲- داسیلوا (به علت تصادف یک پای خود را از دست داد) ۳-دیگو فورلان ۴- فرناندو موسلرا ۵- لوئیس سوآرز.6-ادیسون کاوانی

جستارهای وابسته[ویرایش]

Uruguay mapa.png
تصویر ماهواره‌ای از اروگوئه

رسانه[ویرایش]

  • Brecha – مجله برچا
  • El Espectador – ایستگاه رادیویی مونته ویدئو (اولین ایستکاه رادیویی در اروگوئه)
  • El Observador – روزنامه‌ای در مونته ویدئو
  • El País - روزنامه‌ای در مونته ویدئو
  • Infolatam – اخبار و اطلاعات اروگوئه
  • La Guía - La Guía، اروگوئه Las Piedras, Canelones تجارت و اخبار
  • La República - روزنامه‌ای در مونته ویدئو
  • Montevideo.com – وب‌گاه اخبار مونته ویدئو
  • Radio Oceano - ایستگاه رادیویی مونته ویدئو
  • Radio Sarandí - ایستگاه رادیویی مونته ویدئو

منابع[ویرایش]

ویکی‌پدیای انگلیسی

پیوند به بیرون[ویرایش]

  1. "Uruguay - Leslie Jermyn, Winnie Wong - Google Books". Books.google.co.uk. Retrieved 2012-07-15. 
  2. سفارت ایران در مونته‌ویدئو. بازدید: آوریل ۲۰۱۴.
  3. سفارت ایران در مونته‌ویدئو. بازدید: آوریل ۲۰۱۴.
  4. [۱]
  5. [۲]
  6. [۳]
  7. [۴]
  8. [۵]
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ اروگوئه موجود است.