باشگاه فوتبال لیورپول

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
لیورپول
آرم باشگاه لیورپول
نام کامل باشگاه باشگاه فوتبال لیورپول
لقب(ها) قرمزها (به انگلیسی: The Reds)
تاریخ تأسیس ۱۸۹۲ توسط جان هولدینگ
نام ورزشگاه آنفیلد
(گنجایش: ۴۵٬۳۶۲)
مربی پرچم ایرلند شمالی برندان راجرز
لیگ لیگ برتر انگلستان
۱۴-۲۰۱۳ دوم
Kit left arm liverpool1415h.png
Team colours
Kit body liverpool1415h.png
Team colours
Kit right arm liverpool1415h.png
Team colours
Kit shorts liverpool1415h.png
Team colours
Kit socks liverpool1415h.png
Team colours
لباس اول
Kit left arm liverpool1415a.png
Team colours
Kit body liverpool1415a.png
Team colours
Kit right arm liverpool1415a.png
Team colours
Kit shorts liverpool1415a.png
Team colours
Kit socks liverpool1415a.png
Team colours
لباس دوم
Kit left arm liverpool1415t.png
Team colours
Kit body liverpool1415t.png
Team colours
Kit right arm liverpool1415t.png
Team colours
Team colours
Team colours
لباس سوم

باشگاه فوتبال لیورپول، باشگاه فوتبال حرفه‌ای است که مرکز آن در لیورپول انگلستان مستقر است. این باشگاه در لیگ برتر حضور دارد و یکی از پرافتخارترین باشگاه ها در تاریخ فوتبال انگلستان محسوب میشود. لیورپول هجده بار عنوان قهرمانی در لیگ،[۱] هفت جام حذفی، هشت جام اتحادیه ، پنج جام قهرمانی باشگاه‌های اروپا و سه قهرمانی جام یوفا که رکوردی برای یک باشگاه انگلیسی محسوب می شود، کسب کرده است.

این باشگاه در سال ۱۸۹۲ تأسیس گردید و به سرعت در فوتبال انگلستان به تیم قدرتمندی بدل شد که بین سال‌های ۱۹۰۰ و ۱۹۴۷، پنج بار قهرمان لیگ شد. با این وجود، لیورپول طی اواخر دهه ۱۹۵۰ میلادی هفت سال را در لیگ دسته دوم سپری کرد و تا سال ۱۹۵۹ که بیل شنکلی به مربیگری این تیم منصوب شد نتوانست به دسته بالاتر صعود کند. بازیکنان تیم در زمین به طور سنتی پیراهنهای سفید و قرمز می پوشیدند اما در دهه ۱۹۶۰ لباس تیم کاملاً قرمز رنگ شد.

تحت مدیریت بیل شنکلی، لیورپول سه جام قهرمانی در لیگ، دو جام حذفی و یک جام یوفا، که اولین جام اروپایی تاریخ باشگاه محسوب می شد، بدست آورد. طی ۳۰ سال گذشته لیورپول یکی از موفق‌ترین باشگاه‌های فوتبال در سطح انگلستان و اروپا بوده است. آنها بین سال‌های ۱۹۷۷ و ۱۹۸۴ چهار بار به مقام قهرمانی باشگاههای اروپا دست یافته اند. باشگاه بعد از سال ۱۹۹۰ دچار افت شد اما با کسب سه جام قهرمانی در سال ۲۰۰۱ و پنجمین جام قهرمانی باشگاه‌های اروپا دوباره مطرح گردید.

فاجعه ورزشگاه هیسل نام باشگاه را در اروپا کمی بدنام کرد چرا که در آن حادثه ۳۹ هوادار یوونتوسی به دنبال فرار از دست هواداران لیورپولی کشته شدند. چهار سال دیگر باشگاه فاجعه دیگری را تجربه کرد. در سانحه هیلسبورو ۹۶ هوادار لیورپول تحت فشار هجوم تماشاگران بین حصار ورزشگاه کشته شدند. به یاد قربانیان جان باختگان حادثه هیلسبورو دو شعله فروزان به علامت باشگاه اضافه شد. هر دو فاجعه اثرات و واکنش‌های وسیعی بر فوتبال انگلستان و اروپا و خود باشگاه تا به امروز در پی داشت.

باشگاه فوتبال لیورپول از زمان تشکیل آن در ورزشگاه آنفیلد بازی کرده است اما برنامه‌هایی در دست است که ورزشگاه جدیدی در استنلی پارک ساخته شود که قرار بود تا سال ۲۰۱۱ ساخته شود اما به دلیل شرایط نامساعد اقتصادی ساخت آن به تعویق افتاده است. لیورپول پایگاه هواداری بزرگ و وسیعی در سراسر جهان دارد که در مقابل چند باشگاه دیگر رقابت قدیمی دارد. لیورپول شدیدترین رقابت‌ها را با باشگاههای فوتبال منچستر یونایتد و اورتون، که معمولاً با این تیم دربی مرزی ساید را برگزار می کند، دارد.[۲]

تاریخچه ی باشگاه[ویرایش]

تاریخچه تاسیس باشگاه لیورپول، کاملا در ارتباط با رقیب محلی‌اش اورتون ، و یک کارخانه‌دار ثروتمند به نام جان هولدینگ است. او در آنفیلد رود زمینی را به اورتون اجاره داد که این باشگاه از آن به بعد در آن، بازی‌های خانگی‌اش را برگزار می‌کرد. با قهرمانی در لیگ در سال ۱۸۹۱ و هم‌چنین کسب اولین موفقیت‌های بزرگ، به وجهه و محبوبیت تیم به میزان زیادی افزوده شد. در سال ۱۸۹۲ هولدینگ اجاره زمین را بالا برد. آنها تصمیم گرفت آنفیلد رود را ترک کنند و یک زمین در آن نزدیکی بخرند تا از آن پس بازی‌های خانگی‌شان را در آن انجام دهد. پس از آن، جان هولدینگ باشگاه لیورپول اف.سی را تاسیس کرد که در ورزشگاه آنفیلد بازی می‌کرد. [۳]

اولین تیم لیورپول که در سال ۱۸۹۲ بنیاد نهاده شد، فقط از بازینکنان اسکاتلندی تشکیل شده بود که با پیراهن‌های آبی – سفید بازی می‌کردند، و تازه در سال ۱۸۹۴ رنگ پیراهن آنها به قرمز تغییر کرد. اولین رویارویی با اورتون نیز پس از صعود لیورپول از دسته سوم به یکم در دو سال بعد اتفاق افتاد. لیورپول اولین فصل بازی در لیگ دسته اول را با ایستادن در انتهای جدول به پایان برد و دوباره به دسته دوم صعود کرد، برخلاف اورتون که در آن فصل، نایب قهرمان لیگ شد.

در سال بعد، لیورپول در رقابتی تنگاتنگ با منچستر سیتی که با آن هم‌امتیاز بود، این تیم را پشت سر گذاشت و یک‌بار دیگر به دسته اول راه یافت. لیورپول از آن پس جای خود را در این لیگ تثبیت کرد و توانست در سال ۱۹۰۱ برای اولین مرتبه قهرمان انگلیس شود. بعد از سقوط به دسته دوم، این تیم یک بار دیگر درسال ۱۹۰۶ به عنوان تیم صعودکننده به دسته یک، قهرمان این لیگ شد.

در شروع فصل، اورتون بیشترین شانس قهرمانی را داشت، و همگان انتظار داشتند تا لیورپول در جام حذفی به قهرمانی برسد. همه چیز دقیقا برعکس شد، لیورپول قهرمان لیگ شد و جام حذفی به اورتون رسید. این دو باشگاه همشهری، سه بار موفق شده‌اند که در یک فصل، هردو جام را به شهر خود ببرند، موفقیتی که یک بار نیز نصیب منچستر یونایتد و منچستر سیتی، و یک بار نیز نصیب دو تیم همشهری آرسنال و تاتنهام هاتسپر شده است.

لیورپول پس از دومین قهرمانی، پایه‌هایش را در لیگ برتر محکم کرد، بدون این‌که در سال‌های بعد به موفقیت چشمگیری دست پیدا کند. آنها تا بروز ناگهانی جنگ جهانی اول، نقش متوسطی در لیگ برتر ایفا می‌کردند، اما به هرحال توانستند درسال ۱۹۱۴ برای اولین بار به فینال جام اتحادیه برسند. جالب توجه، پیروزی‌های بزرگ لیورپول بعد از صعود ( مانند سال ۱۹۰۶)، یا به عبارتی بعد از آغاز به کار دوباره لیگ پس از دو جنگ جهانی است. این تیم بعد از جنگ اول جهانی، ابتدا دوبار در لیگ چهارم شد، قبل از این‌که درسال ۱۹۲۲ و ۱۹۲۳ عنوان قهرمانی را به دست آورد. بلافاصله پس از جنگ دوم جهانی، پنجمین عنوان، و در دومین سال بعد از صعود دوباره ( در سال ۱۹۶۲)، ششمین عنوان قهرمانی خود را کسب کرد.

از آن پس، قرمزپوش‌ها همواره در لیگ برتر بازی کرده، دوازده عنوان قهرمانی دیگر به دست آورده و تنها پنج مرتبه در مکانی بعد از رده پنجم جدول قرار گرفته‌اند. مربی این تیم در دهه ۱۹۶۰، بیل شنکلی،اسطوره فوتبال لیورپول بود که باشگاه به شکل یک تیم قهرمان درآورده و یک بار گفته بود: " بعضی‌ها فوتبال را نبرد مرگ و زندگی می‌دانند. من این نظریه را نمی‌پسندم. من به شما اطمینان می‌دهم که فوتبال خیلی جدی‌تر از اینها است." در سرلوحه فلسفه او نیز گروه قرار داشت. برای او نظم و انضباط، روحیه جنگندگی و یکی بودن با باشگاه مهم بود.

مجسمهٔ بیل شنکلی در فضای بیرونی ورزشگاه آنفیلد

موفقیت آمیزترین سال‌ها در تاریخ باشگاه لیورپول، سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۸۵ بود که بهترین آن تحت هدایت باب پیزلی بود که نمایش‌های او با این تیم، دوران بیل شنکلی را تداعی می‌کرد. بازیکنان معروف آن زمان این تیم عبارت بودند از مارک لارنسن ، گرام سونس، یان کالاگان، فیل نیل، کوین کیگان، جان توشاک، کنی دالگلیش و یان راش .

لیورپول در رقابت‌های ملی در ۱۸ سال، ۱۲ بار قهرمان شد. این مسیر قهرمانی در سال ۱۹۷۳ با غلبه بر بوروسیا مونشن گلادباخ و قهرمانی در جام یوفا، به تمام اروپا گسترش یافت. اتفاقا در سال ۱۹۷۷ در رم هم که لیورپول برای اولین بار قهرمانی در جام باشگاه‌های اروپا را به دست آورد، همین تیم آلمانی حریفش در فینال بود. لیورپول در سال‌های ۱۹۷۸ در مقابل بروژ، ۱۹۸۱ در مقابل رئال مادرید، ۱۹۸۴ برابر آ. اس. رم و ۲۰۰۵ برابر آث میلان هم قهرمان اروپا شد.

نقطه اوج برتری لیورپول در تمام اروپا درتاریخ ۲۹ مه سال ۱۹۸۵ به پایان خود رسید. وقتی در دیدار فینال جام باشگاه‌های اروپا در ورزشگاه هیسل شهر بروکسل بلژیک، هواداران این تیم به طرفداران تیم یوونتوس تورین حمله کردند و در آن آشفتگی و دستپاچگی، ۳۹ نفر کشته شدند، لیورپول به مدت هفت سال اجازه حضور در رقابت‌های بین‌المللی را از دست داد.

لیورپول در یک فاجعه دیگر نیز در سال ۱۹۸۹ دخیل بود. در جام اتحادیه انگلیس در دیدار مقابل ناتینگهام فارست، بیش از گنجایش ورزشگاه بلیت فروخته شده بود.

بنای یادبود قربانیان فاجعه ی هیلسبرو در بیرون آنفیلد

به علت تراکم بیش از حد تماشاگران در ورزشگاه هیلسبورو شهر شفیلد، هواداران لیورپول مایوسانه سعی کردند خود را از ازدحام نجات دهند. به همین سبب راه خروج که تنها از یک تونل تشکیل می‌شد، به سرعت و به طور کامل مسدود شد. در همین اثنا، واکنش پلیس برای جلوگیری از ازدحام، باعث شد تا عده‌ای از مردم زیر دست و پا له شده و کشته شوند. در این ماجرا ۹۶ هوادار لیورپول جان باختند. در آنفیلد رود، تابلوی یادبودی برای قربانیان این حادثه قرار داده شده و سازمانی هم برای رسیدگی به امور بازماندگان آن تاسیس شده است.

بدین ترتیب لیورپول در یکی از دشوارترین مراحل تاریخ خود قرار گرفت و در لیگ برتر انگلیس هم به زمین خورد. آنها پس از سال ۱۹۹۰ دیگر هرگز قهرمان انگلیس نشدند، و تازه در ماه مه سال ۲۰۰۱ در جام یوفا در دورتموند با پیروزی ۵ بر ۴ در مقابل دپورتیوو آلاوز دوباره یک موفقیت بزرگ در سطح اروپا به دست آوردند.

این تیم در مسابقات بین المللی با مربی جدید خود، رافائل بنیتز اسپانیایی روند رو به بهبودی را تجربه کرد. این تیم در لیگ قهرمانان اروپا در فصل ۰۵-۲۰۰۴ در ۲۵ ماه مه سال ۲۰۰۵ به فینال رسید و در یک دیدار تماشایی درمقابل آث میلان ،پس از تساوی ۳ بر ۳ در وقت قانونی و اضافی بازی، توانست این تیم را در ضربات پنالتی با نتیجه ۶ بر ۵ مغلوب کرده و به طرزی باورنکردنی، جبران سال‌های بی‌فروغش را بنماید. اما برخلاف این جام، در همان فصل در لیگ برتر انگلیس، به مقامی بالاتر از رده پنجم دست نیافت. به دلیل یک تغییر قانون کوتاه مدت در یوفا، لیورپول اجازه یافت در فصل ۰۶-۲۰۰۵ بعد از پشت سر گذاشتن سه مرحله مقدماتی،در لیگ قهرمانان بازی کند. اما نتوانست در این جام موفق شود. البته در همان سال عنوان قهرمانی جام حذفی انگلیس را به دست آورد.با توجه به این قهرمانیها به خصوص پنج قهرمانی آنها در اروپا لیورپول را باید پر افتخارترین تیم بریتانیا در مسابقات اروپایی نامید. [۴]

رنگ و نماد باشگاه[ویرایش]

در طول تاریخ لیورپول، رنگ لباس خانگی این تیم، اغلب قرمز بوده اما در بدو تاسیس باشگاه، لباس آبی و سفیدی که بازیکنان بر تن می کردند که به لباس باشگاه اورتون شباهت داشت. اما از سال ۱۸۹۴، رنگ لباس خانگی این تیم، به قرمز تغییر یافت. [۵]

در ژانویه ی ۲۰۱۲ این باشگاه اعلام کرد که قراردادی به مبلغ ۲۵ میلیون پوند با واریور بسته است و از فصل ۲۰۱۳-۱۲ به مدت شش سال این شرکت به جای آدیداس لباس های باشگاه را تولید خواهد کرد.[۶]

نماد باشگاه لیورپول از نماد شهر لیورپول که به Liverbird مشهور است و بر روی یک سپر قرار گرفته، تشکیل شده است. در بالای آن شکلی از دروازه ی شنکلی که روی آن شعار معروف لیورپول "You'll Never Walk Alone" نوشته شده، به چشم می خورد. دو شعله نیز برای یادآوری سانحه ی هیلسبورو در اطراف آن قرار دارد. [۷]

آنفیلد[ویرایش]

نوشتار اصلی: آنفیلد

آنفیلد یکی از ورزشگاه های فوتبال در ناحیه آنفیلد واقع در شهر لیورپول می باشد . ورزشگاه چهار ستاره آنفیلد خانه تیم لیورپول، قهرمان ۱۸ بار لیگ انگلستان و ۵ بار جام باشگاه های اروپا است که علاوه بر بازی های لیورپول، بعضی از بازیهای ملی انگلیس و اکثر بازی های باشگاه های معروف بریتانیا در این ورزشگاه برگزار می شود . استادیوم به خاطر جایگاه معروف کپ در ناحیه جنوب غربی زمین در انگلستان و اروپا معروف است . هواداران پرشور و دو آتشه لیورپول در این قسمت از زمین مستقر می شوند که با سرو صداها ی فراوان و سرود های مهیج و با نشاطی که می خوانند باعث ترس و اضطراب در روحیه حریفان لیورپول می شوند، در واقع هواداران جایگاه کپ مظهر تعصب و غیرت تیم به حساب می آیند که در سخت ترین و بحرانیترین شرایط، تیم محبوب خود را تنها نمی گذارند . آنها همواره با سرود معروف خود (هرگز تنها نخواهی رفت...) به تیم در هنگام مسابقه روحیه می دهند ...

تصویری از آنفیلد، ورزشگاه خانگی لیورپول

آنفیلد دارای دو دروازه ورودی است که این دروازه ها به احترام دو مربی بزرگ باشگاه، باب پیزلی و دیگری بیل شنکلی نامگذاری شده است. باب پیزلی موفق شد لیورپول را به سه قهرمانی در جام باشگاه های اروپا و ۶ قهرمانی در لیگ اول انگلستان در دو دهه ۷۰و ۸۰ برساند و بیل شنکلی که در دهه ۵۰ به یکباره تیم را از بحران خارج نمود وبه اوج موفقیت در دهه ۶۰ رساند.به روی سر در دروازه شنکلی جمله معروف هرگز تنها نخواهی رفت آورده شده که در مدخل ورودی این دروازه، بیرون ازفروشگاه باشگاه مجسمه ای از بیل شنکلی وجود دارد و همچنین در تونلی که بازیکنان به سوی میدان می روند، لوحی یادبود از شنکلی است که این جملات به روی آن حک شده است : « این آنفیلد است یاد آور جوانانی که برای ما بازی می کردند و نیز یاد آور موقعیتی است که آن ها برای ما فراهم ساختند» .

یکی از معروفترین قسمت های آنفیلد، The Boot Room به شمار می آید به این خاطر که مربیان معروفی از جمله شنکلی، باب پیزلی، فاگان و کنی دالگلیش در این اتاق مدت ها به صرف چای و بحث راجع به تیم، نقشه کشیدن برای شکست رقبا و همچنین برنامه ریزی برای تیم می پرداختند . ضمناً لوح یادبودی برای زنده نگه داشتن خاطره کشته شدگان سانحه ی هیلسبرو در این مکان وجود دارد که هواداران تیم و رقیب با گذاشتن گل، خاطرات آن واقعه تلخ را یاد آوری میکنند . در فاجعه هیلسبوروو ۹۶ نفر از هواداران لیورپول به علت ازدحام بیش از حد جمعیت کشته شدند .[۸]

هواداران و رقابت ها[ویرایش]

لیورپول یکی از پرطرفدارترین باشگاه های انگلیس است. از طرفداران مشهور لیورپول میتوان به لبران جیمز، کارولین وزنیاکی بانوی شماره ۱ تنیس جهان، دنیل کریگ بازیگر انگلیسی، ساموئل ال. جکسون، کریس دی برگ، لیام نیسون، کلایو اوون، کوبی برایانت دیگر بسکتبالیست مشهور ان بی ای ، آنجلینا جولی، روسانا دیویدسون، پاپ ژان پل دوم، نلسون ماندلا، اسون گوران اریکسون، کریستی گالاچر، دکتر دره، و حتی عادل فردوسی پور و رضا جاودانی، عنایت فانی سردبیر بی بی سی فارسی و پیمان یوسفی گزارشگر فوتبال در ایران و نمونه های دیگری از این قبیل اشاره کرد. [۹]

در سال ۲۰۰۸ گروهی از طرفداران این تیم، تصمیم گرفتند تیمی به اسم ای.اف.سی لیورپول تشکیل دهند تا برای هوادارانی که از لحاظ مالی برای دیدن بازی های تیم محبوبشان مشکل داشتند، بازی کنند. [۱۰] آهنگ "تو هیچ وقت تنها قدم نخواهی زد"، سرود باشگاه هست. این سرود از سال ۱۹۶۰ تاکنون توسط هواداران در ورزشگاه خوانده می شود. شعار "تو هیچ گاه تنها قدم نخواهی زد" هم چنین روی نشان باشگاه و نیز بالای دروازه ی شنکلی دیده می شود. [۱۱] هواداران باشگاه لیورپول در طول تاریخ درگیر دو فاجعه ی بزرگ شدند. اولین فاجعه در سال ۱۹۸۵ در استادیوم هیسل روی داد که در نتیجه ی آن، ۳۹ نفر از هواداران یوونتوس کشته شدند. همچنین یوفا برای پنج سال حضور باشگاه های انگلیسی در رقابت های اروپایی را منع کرد.

دومین فاجعه در سال ۱۹۸۹ در بازی با ناتینگهام فارست و در استادیوم هیلسبورو روی داد. ۹۶ هوادار لیورپول در طی این حادئه بر ائر فشار جمعیت جان باختند.[۱۲]

تصویری از دربی مرسی ساید

قدیمی ترین رقیب تیم لیورپول، همشهری این تیم یعنی اورتون می باشد. بازی های این دو تیم به دربی مرسی ساید مشهور است. دربی مرسی ساید به دربی دوستانه نیز مشهور است. زیرا یکی از معدود دربی هایی است که در آن طرفداران با هم درگیری شدید پیدا نمی کنند. [۱۳] رقیب دیگر لیورپول، منچستر یونایتد می باشد. دو شهر منچستر و لیورپول از همه ی جهات با هم رقابت دارند. رقابت این دو تیم از دهه ی ۱۹۶۰ تشدید شد. این دربی، به دربی شمال غربی انگلستان نیز معروف است. [۱۴]

علت رقابت لیورپول با منچستر یونایتد[ویرایش]

آنفیلد و اولدترافورد نزدیک به ۳۳ مایل باهم فاصله دارند. هر دو باشگاه در شهرهای خودشان رقبیان محلی دارند؛ لیورپول بااورتون و در شهر منچستر، یونایتد و سیتی با هم رقابت میکنند. ولی دشمنی این دوتیم و نفرت هواداران این دوتیم كاملا متفاوت تر از نفرت نسبت به رقبای محلیشان است. هواداران لیورپول در کنار هواداران اورتون مشغول به زندگی و کار هستند . آنها درطول هفته در کنار هم کار می کنند ، اغلب دوست هستند یا با هم رابطه خویشاوندی دارند . در شهر منچستر هم به همین شکل است .اما جریان رابطه با یونایتدی ها متفاوت است. لیورپولی ها هیچ اختلاطی با یونایتدی ها ندارند و هرگز نمی بینم در کنار هم کار کنند. بعضا در دیگر کشورها هم همین وضعیت است.اما بعضا در برخی نقاط جهان هم شرایط متفاوت است . گویش متفاوت ، لهجه متفاوت و فاصله ی شهرها، همه و همه زمانی که فوتبال در میان است باعث نفرت هواداران دو باشگاه می شود . لیورپول با ۱۸ قهرمانی بعد از منچستر یونایتد که با ۲۰ عنوان قهرمانی پرافتخارترین تیم جزیره محسوب میشود قرار دارد . ولی لیورپول بهترین تیم کشور در اروپاست که توانسته ۵ بار در رقابتهای اروپایی قهرمان شود و همینطور سه مرتبه جام یوفا را فتح کرده است.

رقابت بین لیورپول و منچستر قبلا با بوجود آمدن موفقیت های منچستر یونایتدی یا لیورپول در عرصه فوتبال و باشگاهی بود . در واقع از زمان انقلاب صنعتی این وضعیت صورت گرفت . در سال ۱۸۰۰ ، لیورپول و منچستر بر شمال غرب انگلستان به دلایل مختلفی حکمفرما بودند. لیورپول با وجود رودخانه مرسی موقعیت زیاد شغلی و مالی را برای اهالی شهر بوجود آورده بود . منچستر ، در ۴۰ مایلی دریای ایرلند قرار دارد که در صنعت پارچه بسیار مشهور است چراکه صدها کارخانه پارچه در اطراف این شهر وجود دارد . تجارت در این عرصه صادرات و واردات آن و همه چیز از طریق لیورپول صورت می گیرد. در قرن گذشته این کار از طریق کشتی و کانال منچستر صورت می گرفت . در آغاز سال ۱۸۹۴ ، از طریق این کانال کشتی ها به جای عبور از گذرگاه لیورپول مستقیم تجارت خود را با منچستر صورت می دادند. در آن زمان منچستر که شهری محصور به خشکی بود ، به سومین بندر شلوغ انگلستان تبدیل شد .این کانال در زمینه دشمنی مردمان لیورپول و منچستر نقش داشت و سبب شد این دشمنی میان هواداران دو باشگاه نیز جاری شود و این داستان مدت زمان زیادی است که بین اهالی جريان دارد.[۱۵]

بازیکنان تیم[ویرایش]

این ترکیب در تاریخ ۲ ژوئن ۲۰۱۴ نوشته شده‌است و مطابق با صفحه باشگاه در ویکی‌پدیای انگلیسی می‌باشد. [۱۶]

شماره نقش بازیکن
۱ پرچم استرالیا دروازه‌بان براد جونز
۲ پرچم انگلستان مدافع گلن جانسون
۳ پرچم اسپانیا مدافع خوزه انریکه
۴ پرچم ساحل عاج مدافع حبیب کولو توره
۵ پرچم دانمارک مدافع دنیل اگر
۶ پرچم کرواسی دفاع دژان لاورن
۸ پرچم انگلستان هافبک استیون جرارد (کاپیتان)
۹ پرچم انگلستان مهاجم ریکی لامبرت
۱۰ پرچم برزیل هافبک فیلیپه کوتینیو
۱۴ پرچم انگلستان هافبک جردن هندرسون
۱۵ پرچم انگلستان مهاجم دنیل استاریج
۱۶ پرچم اروگوئه مدافع سباستین کواتس
۱۷ پرچم فرانسه مدافع مامادو ساکو
۲۰ پرچم انگلستان هافبک آدام لالانا
۲۱ پرچم برزیل هافبک لوکاس لیوا
۲۲ پرچم بلژیک دروازه‌بان سیمون مینیوله
۲۳ پرچم آلمان هافبک امره چان
۲۴ پرچم ولز هافبک جو آلن
۲۵ پرچم اسپانیا دروازه‌بان خوزه مانوئل رینا
۲۹ پرچم ایتالیا مهاجم فابیو بورینی
شماره نقش بازیکن
۳۰ پرچم اسپانیا هافبک سوسو
۳۱ پرچم انگلستان هافبک رحیم استرلینگ
۳۳ پرچم انگلستان مهاجم جردن ایبه
۳۴ پرچم انگلستان مدافع مارتین کلی
۳۵ پرچم انگلستان هافبک کانر کودی
۳۶ پرچم آلمان مهاجم صمد یشیل
۳۷ پرچم اسلواکی مدافع مارتین اشکرتل
۳۸ پرچم انگلستان مدافع جان فلاناگان
۴۰ پرچم مجارستان مهاجم کریستین آدورین
۴۳ پرچم ایرلند شمالی مدافع رایان مک لافلین
۴۴ پرچم انگلستان مدافع برد اسمیت
۴۶ پرچم انگلستان هافبک جردن روزیتر
۴۸ پرچم انگلستان مهاجم جروم سینکلر
۴۹ پرچم انگلستان مدافع جک رابینسون
۵۰ پرچم صربستان مهاجم لازار مارکوویچ
۵۱ پرچم ولز مدافع لوید جونز
۵۲ پرچم ولز دروازه‌بان دنی وارد
۵۳ پرچم پرتغال مهاجم ژائو کارلوس تکسیرا
۵۴ پرچم سوئد هافبک کریستوفر پیترسون

بازیکنان خارج شده به صورت قرضی[ویرایش]

شماره نقش بازیکن
- پرچم اسپانیا مهاجم لوییز آلبرتو (به مالاگا )
- پرچم اسپانیا مهاجم یاگو آسپاس (به سویا )
شماره نقش بازیکن
47 پرچم انگلستان مدافع آندره ویزدم (به وستهام یونایتد )
- پرچم بلژیک مهاجم دیواک اوریگی (به لیل )

بازیکنان رزرو[ویرایش]

شماره نقش بازیکن
۳۵ پرچم انگلستان هافبک کانر کودی
۳۶ پرچم آلمان مهاجم صمد یسیل
۳۸ پرچم انگلستان مدافع جان فلاناگان
۴۳ پرچم ایرلند شمالی مدافع رایان مک لافلین
۴۴ پرچم انگلستان مهاجم جردن ایبه
۴۵ پرچم آلمان مدافع استفان سما
۴۸ پرچم انگلستان مهاجم جروم سینکلار
۴۹ پرچم انگلستان مدافع جک رابینسون
۵۰ پرچم انگلستان مهاجم آدام مورگان
۵۱ پرچم ولز مدافع لوید جونز
۵۲ پرچم ولز دروازه‌بان دنی وارد
پرچم انگلستان مدافع برد اسمیت
شماره نقش بازیکن
پرچم جمهوری چک مدافع یاکوب سولکولیک
پرچم انگلستان هافبک جک دان
پرچم اسپانیا هافبک ناچو اورتیز
پرچم انگلستان هافبک جردن لوسی
پرچم ایالات متحده آمریکا هافبک مارک پلوسی
پرچم انگلستان هافبک کریگ رودان
پرچم پرتغال مهاجم ژائو کارلوس تکسیرا
پرچم مجارستان مهاجم کریستیان آدوریان
پرچم بلغارستان هافبک ویلیان بیجف
پرچم انگلستان مهاجم مایکل انگو
پرچم اسپانیا مهاجم دنیل پاچکو
پرچم سوئد مهاجم کریستوفر پترسن

رکوردها[ویرایش]

بازی ها[ویرایش]

بیشترین بازی در همه ی رقابت ها: یان کلهن،۸۵۷.

بیشترین بازی در لیگ: یان کلهن،۶۴۰.

بیشترین بازی در جام حذفی: یان کلهن،۷۹.

بیشترین بازی در جام اتحادیه: یان راش،۷۸.

بیشترین بازی در اروپا: جیمی کاراگر،۱۵۰.

جوانترین بازیکن تیم اصلی: جروم سینکلار،۱۶ سال و ۶ روز. (مقابل وست برومویچ)

پیرترین بازیکن: ند دویگ،۴۱ سال و ۱۶۵. (مقابل نیوکاسل)

گلزنان[ویرایش]

بیشترین گل در همه ی رقابت ها: یان راش،۳۴۶.

بیشترین گل در لیگ: راجر هانت،۲۴۵.

بیشترین گل در جام حذفی: یان راش،۳۹.

بیشترین گل در جام اتحادیه: یان راش،۴۹.

بیشترین گل در اروپا: استیون جرارد،۳۹.

بیشترین گل در یک فصل: یان راش،۴۷.

بیشترین هتریک در یک فصل: راجر هانت،۵(فصل ۶۲-۶۱).

بیشترین هتریک: گوردون هاجسون،۱۷.

سریع ترین هتریک: رابی فاولر،۴ دقیقه و ۳۳ ثانیه. (در مقابل نیوکاسل،۲۸ آگوست ۱۹۹۴)

جوانترین گلزن: مایکل اوون، با ۱۷ سال و ۱۴۳ روز (مقابل ویمبلدون،۶ می ۱۹۹۷)

پیرترین گلزن: بیلی لیدل، با ۳۸ سال و ۵۵ روز (مقابل باشگاه فوتبال استوک سیتی،۵ مارچ ۱۹۶۰)

نقل و انتقالات[ویرایش]

بیشترین مبلغ پرداخت شده برای یک بازیکن:اندی کارول، ۳۵ میلیون پوند در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۱.

بیشترین مبلغ دریافت شده برای یک بازیکن:فرناندو تورس، ۵۰ میلیون پوند در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۱.

مربیان[ویرایش]

باب پیزلی، سرمربی لیورپول از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۳

سرمربی: برندان راجرز

کمک مربی: کالین پاسکو

مربی تیم اول: مایک مارش

مربی دروازه بانان: جان آشتربرگ

آنالیزور: گلن دریسکول

مدیر آکادمی: فرانک مک پارلند

مسئول مربیان آکادمی: رودولفو بورل

مربی تیم زیر ۲۱ سال: الکس اینگلتورپ

دکتر تیم: زف اقبال

تاریخچه مربیان باشگاه[ویرایش]

سال نام افتخارات
۱۸۹۲–۱۸۹۶ پرچم انگلستان ویلیام بارکلی

پرچم جمهوری ایرلند جان مک کنا

سه عنوان قهرمانی در دسته دوم
۱۸۹۶–۱۹۱۵ پرچم انگلستان تام واتسون یک عنوان قهرمانی در دسته دوم و دو عنوان قهرمانی در دسته اول
۱۹۱۹–۱۹۲۳ پرچم جمهوری ایرلند دیوید اشورث یک عنوان قهرمانی در دسته اول
۱۹۲۳–۱۹۲۸ پرچم اسکاتلند مت مک کویین یک عنوان قهرمانی در دسته اول
۱۹۲۸–۱۹۳۶ پرچم انگلستان جورج پترسون
۱۹۳۶–۱۹۵۱ پرچم انگلستان جورج کی یک عنوان قهرمانی در دسته اول
۱۹۵۱–۱۹۵۶ پرچم انگلستان دان ولش
۱۹۵۶–۱۹۵۹ پرچم انگلستان فیل تیلور
۱۹۵۹–۱۹۷۴ پرچم اسکاتلند بیل شنکلی یک عنوان قهرمانی در دسته دوم، سه قهرمانی در دسته اول، دو قهرمانی در جام حذفی، چهار قهرمانی در جام خیریه، یک قهرمانی در جام یوفا
۱۹۷۴–۱۹۸۳ پرچم انگلستان باب پیزلی شش قهرمانی در دسته اول، سه قهرمانی در جام اتحادیه، شش قهرمانی در جام خیریه، سه قهرمانی در لیگ قهرمانان، یک قهرمانی در جام یوفا، یک قهرمانی در سوپر جام اروپا
۱۹۸۳–۱۹۸۵ پرچم انگلستان جو فاگان یک قهرمانی در دسته اول، یک قهرمانی در جام اتحادیه، یک قهرمانی در لیگ قهرمانان
۱۹۸۵–۱۹۹۱ پرچم اسکاتلند کنی دالگلیش سه قهرمانی در دسته اول، دو قهرمانی در جام حذفی، چهار قهرمانی در جام خیریه
۱۹۹۱ پرچم انگلستان رونی موران
۱۹۹۱–۱۹۹۴ پرچم اسکاتلند گریم سونس یک قهرمانی در جام حذفی
۱۹۹۴–۱۹۹۸ پرچم انگلستان روی اوانس یک قهرمانی در جام اتحادیه
۱۹۹۸ پرچم انگلستان روی اوانس

پرچم فرانسه ژرارد هولیه

[۱۷]
۱۹۹۸–۲۰۰۴ پرچم فرانسه ژرارد هولیه یک قهرمانی در جام حذفی، دو قهرمانی در جام اتحادیه، یک قهرمانی در جام خیریه، یک قهرمانی در جام یوفا، یک قهرمانی در سوپرجام اروپا
۲۰۰۴–۲۰۱۰ پرچم اسپانیا رافائل بنیتز یک قهرمانی در جام حذفی، یک قهرمانی در جام خیریه، یک قهرمانی در لیگ قهرمانان، یک قهرمانی در سوپرجام اروپا
۲۰۱۰–۲۰۱۱ پرچم انگلستان روی هاجسون
۲۰۱۱–۲۰۱۲ پرچم اسکاتلند کنی دالگلیش یک قهرمانی در جام اتحادیه
۲۰۱۲– پرچم ایرلند شمالی برندان راجرز

افتخارات[ویرایش]

نخستین قهرمانی لیورپول دراولین فصل تاسیس این تیم در لیگ لانکشایر رقم خورد. در سال ۱۹۰۱ این تیم برای نخستین بار قهرمان لیگ برتر شد. در سال ۱۹۶۵ نیز قرمزها توانستند نخستین جام خود در جام حذفی را کسب کنند. دهه ی ۱۹۸۰، موفقترین دوران لیورپول محسوب میشود. لیورپول در این دوره توانست پنج بار قهرمان لیگ، دو بار قهرمان جام حذفی، چهار بار قهرمان جام اتحادیه، پنج بار قهرمان جام خیریه و دوبار قهرمان اروپا شود. [۱۸]

لیورپول پرافتخارترین باشگاه انگلیسی در اروپاست و پنج بار قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شده است. همچنین لیورپول با سه قهرمانی در جام یوفا، در کنار اینترمیلان و یوونتوس پرافتخار ترین تیم این تورنمنت محسوب میشود.[۱۹]

تعداد رقابت سال
Premier league trophy icon.png x۱۸ لیگ برتر
۱۹۰۰-۰۱، ۱۹۰۵-۰۶، ۱۹۲۱-۲۲، ۱۹۲۲-۲۳، ۱۹۴۶-۴۷، ۱۹۶۳-۶۴، ۱۹۶۵-۶۶، ۱۹۷۲-۷۳، ۱۹۷۵-۷۶، ۱۹۷۶-۷۷، ۱۹۷۸-۷۹، ۱۹۷۹-۱۹۸۰، ۱۹۸۱-۸۲، ۱۹۸۲-۸۳، ۱۹۸۳-۸۴، ۱۹۸۵-۸۶، ۱۹۸۷-۸۸، ۱۹۸۹-۹۰
FA Cup.png جام حذفی
۱۹۶۵، ۱۹۷۴، ۱۹۸۶، ۱۹۸۹، ۱۹۹۲، ۲۰۰۱، ۲۰۰۶
Carling.png جام اتحادیه
۱۹۸۱، ۱۹۸۲، ۱۹۸۳، ۱۹۸۴، ۱۹۹۵، ۲۰۰۱، ۲۰۰۳، ۲۰۱۲
CommunityShield.png x۱۵ جام خیریه ۱۹۶۴ (مشترک)، ۱۹۶۵ (مشترک)، ۱۹۶۶، ۱۹۷۴، ۱۹۷۶، ۱۹۷۷ (مشترک)، ۱۹۷۹، ۱۹۸۰، ۱۹۸۲، ۱۹۸۶ (مشترک)، ۱۹۸۸، ۱۹۸۹، ۱۹۹۰ (مشترک)، ۲۰۰۱، ۲۰۰۶
UEFA - Champions League.png لیگ قهرمانان اروپا
۱۹۷۷، ۱۹۷۸، ۱۹۸۱، ۱۹۸۴، ۲۰۰۵
UEFA Cup (adjusted).png لیگ اروپا
۱۹۷۳، ۱۹۷۶، ۲۰۰۱
UEFA - Super Cup.png سوپرکاپ اروپا
۱۹۷۷، ۲۰۰۱، ۲۰۰۵

مالکیت باشگاه[ویرایش]

جان هنری از مالکان باشگاه لیورپول

هم اکنون مدیریت باشگاه لیورپول به دست Fenway Sports Group میباشد که جان هنری و توماس ورنر در راس آن میباشند.این گروه قبل از باشگاه لیورپول در بخش ورزش به موفقیت های کلانی با تیم بوستون ردساکس که یکی از بزرگترین و پرطرفدارترین تیمهای بیسبال است به دست آورده اند.همچنین اسطوره بسکتبال آمریکا, لبران جیمز هم قسمت کوچکی از سهام تیم لیورپول را در اختیار دارد. [۲۰]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ باشگاه فوتبال لیورپول موجود است.

سایت رسمی باشگاه فوتبال لیورپول
سایت رسمی باشگاه لیورپول در ایران
سایت رسمی روزنامه لیورپول اکو
مقالات و آمار مربوط به باشگاه فوتبال لیورپول