آن‌ان‌اکتیوم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آن‌ان‌سپتیومآن‌ان‌اکتیومآن‌ان‌نیوم
Rn

Uuo

(Uho)
ظاهر
ویژگی‌های کلی
نام, نماد, عدد آن‌ان‌اکتیوم, Uuo, 118
تلفظ به انگلیسی گوش دهیدi/nnˈɒktiəm/
oon-oon-OK-tee-əm
گروه، تناوب، بلوک ۱۸۷, p
جرم اتمی استاندارد [294] g·mol−۱
آرایش الکترونی (predicted) [Rn] 5f14 6d10 7s2 7p6[۱]
الکترون به لایه (predicted) 2, 8, 18, 32, 32, 18, 8[۱] (تصویر)
ویژگی‌های فیزیکی
چگالی (نزدیک به r.t.) (predicted) 13.65[۲] g·cm−۳
نقطه جوش (extrapolated) 350±30[۱] K, 80±30 °C, 170±50 °F
نقطه بحرانی (extrapolated) 439[۳] K, 6.8[۳] MPa
گرمای هم‌جوشی (extrapolated) 23.5[۳] kJ·mol−1
گرمای تبخیر (extrapolated) 19.4[۳] kJ·mol−1
ویژگی‌های اتمی
وضعیت اکسید شدن 0, +2[۴], +4[۴]
(predicted)
انرژی‌های یونیزه شدن 1st: (extrapolated) 975±155[۱] kJ·mol−1
2nd: (extrapolated) 1450[۵] kJ·mol−1
شعاع اتمی (predicted) 152[۲] pm
شعاع کووالانسی (extrapolated) 230[۵] pm
متفرقه
عدد کاس 54144-19-3[۶]
پایدارترین ایزوتوپ‌ها
مقاله اصلی ایزوتوپ‌های آن‌ان‌اکتیوم
iso NA نیمه عمر DM DE (MeV) DP
294Uuo [۷] syn ~0.89 ms α 11.65 ± 0.06 290آن‌ان‌هگزیوم

آن‌ان‌اکتیوم نام آیوپاک[۸] موقتی برای عنصر فوق سنگین با عدد اتمی ۱۱۸ و نماد شیمیایی Uuo است. هم چنین با اکارادون یا عنصر ۱۱۸ شناخته می‌شود و در جدول تناوبی عناصر، یک عنصر بلوک p و آخرین عنصر دوره هفتم است. آن‌ان‌اکتیوم در حال حاضر تنها عضو مصنوعی گروه ۱۸ می‌باشد. بزرگترین عدد اتمی و جرم اتمی بین عناصر کشف شده تاکنون را دارد.

پرتوزایی اتم آن‌ان‌اکتیوم، بعلت جرم زیادش، بسیار ناپایدار است و از ۲۰۰۵، فقط سه یا احتمالا چهار اتم از ایزوتوپ‌های 294Uuo شناخته شده است.[۹] با وجود مشخصات خیلی کم تجربی مربوط به خواص و ترکیب‌های ممکن آن، محاسبات نظری منجر به پیش بینی‌های متعدد و بعضا غیر منتظره‌ای شده‌اند. برای مثال، اگرچه آن‌ان‌اکتیوم عنصر گروه ۱۸ است، ممکن است برخلاف دیگر عناصر گروه ۱۸، یک گاز نجیب نباشد.[۱] پیشتر تصور می‌شد تحت شرایط استاندارد یک گاز باشد اما اکنون به علت اثرات نسبیتی، یک جامد شناخته می‌شود.[۱]

تاریخچه[ویرایش]

تلاش‌های ناموفق ترکیب[ویرایش]

در اواخر ۱۹۹۸، فیزیکدان لهستانی روبرت اسمولانژوک محاسبات مربوط به همجوشی هسته اتم برای ترکیب اتم‌های فوق سنگین شامل آن‌ان‌اکتیوم را منتشر کرد.[۱۰] محاسبات او نشان داد که می‌توان آن‌ان‌اکتیوم را با همجوشی سرب با کریپتون در شرایط کنترل شدهٔ دقیق، به وجود آورد.[۱۰]

در ۱۹۹۹، محققان آزمایشگاه ملی لارنس برکلی از این نتایج استفاده نمودند و خیلی زود بعد از انتشار نتایج در ساینس،[۱۱] در مطلبی منتشر شده توسط فیزیکال ریویو لترزاکتشاف لیورموریوم و آن‌ان‌اکتیوم را اعلام کردند.[۱۲] محققان وقوع واکنش زیر را گزارش دادند.

86
36
Kr
+ 208
82
Pb
293
118
Uuo
+ n

سال بعد، وقتی پژوهشگران دیگر آزمایشگاه‌ها قادر به تکرار نتایج نشدند و آزمایشگاه برکلی هم به خوبی نتوانست نتایج را تکرار کند، آن‌ها اقدام به عذرخواهی نمودند.[۱۳] در ژوئن ۲۰۰۲، مدیر آزمایشگاه اعلام کرد که ادعای اصلی کشف این دو عنصر بر اساس اطلاعات ساخته شده توسط مولف اصلی ویکتور نیکوف بوده است.[۱۴][۱۵]

گزارش‌های اکتشاف[ویرایش]

نخستین مشاهدهٔ زوال اتم‌های آن‌ان‌اکتیوم در ۲۰۰۲ و در موسسه مشترک تحقیقات هسته‌ای (JINR) توسط یوری اوگانسیان و گروهش در دوبنا روسیه انجام گرفت.[۱۶] در ۹ اکتبر ۲۰۰۶، محققان JINR و آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور کالیفرنیا آمریکا، که در JINR دوبنا مشغول به فعالیت هستند، اعلام کردند[۱۷] که به شکل غیر مستقیم مجموعا سه (احتمالا چهار) هستهٔ آن‌ان‌اکتیوم-۲۹۴ (یک یا دو در 2002[۱۸] و دو تای دیگر در ۲۰۰۵) حاصل از برخورد اتم‌های کالیفرنیم-۲۴۹ و یون‌های کلسیم-۴۸ را شناسایی کرده‌اند.[۱۹] and two more in 2005) produced via collisions of کالیفرنیم-249 atoms and calcium-48 ions.[۲۰][۲۱][۲۲][۲۳][۲۴]

249
98
Cf
+ 48
20
Ca
294
118
Uuo
+ ۳ n
مسیرهای واپاشی پرتوزایی ایزوتوپ آن‌ان‌اکتیوم-۲۹۴. @ انرژی واپاشی و نیمه‌عمر متوسط برای ایزوتوپ همراه و هر ایزوتوپ دختر داده شده‌اند. شکستگی اتم‌ها تحت شکافت خود به خود (SF) به رنگ سبز نشان داده شده است.

در ۲۰۱۱، آیوپاک نتایج همکاری ۲۰۰۶ دوبنا-لیورمور را مورد بررسی قرار داد و نتیجه گرفت: "سه مورد گزارش شده برای ایزوتوپ Z = 118 فراوانی داخلی خیلی خوبی دارند ولی هیچ لنگری برای هستهٔ مشخص نیست تا در حد معیار اکتشاف خود را نشان دهد."[۲۵]

به علت احتمال خیلی پایین واکنش همجوشی (مقطع همجوشی حدود 0.3-0.6 pb است) آزمایش چهار ماه طول کشید و دوز پرتو ۴×۱۰۱۹ یون کلسیم را که باید به کالیفرنیم شلیک می‌شدند، به کار گرفت تا اولین واقعهٔ ثبت شده به عنوان ترکیب آن‌ان‌اکتیوم به وقوع بپیوندد.[۶] با این وجود، محققان اطمینان زیادی دارند که نتایج مثبت نیستند، چون احتمال اینکه تشخیص‌ها تصادفی بوده باشند، کمتر از یک در ۱۰۰۰۰۰ تخمین زده شده بود.[۲۶]

در آزمایش‌ها، واپاشی آلفای سه اتم آن‌ان‌اکتیوم مشاهده شدند. واپاشی چهارمی با شکافت خود به خود مستقیم نیز مطرح شد. نیمه عمر ۰٫۸۹ میلی ثانیه محاسبه شد: 294Uuo توسط واپاشی آلفا به 290Uuo واپاشیده می‌شود. چون فقط سه هسته وجود دارد، نیمه عمر مشتق شده از طول عمرها عدم قطعیت بالایی دارد: ۰.۸۹+۱.۰۷
−۰.۳۱
 ms
.[۱۷]

294
118
Uuo
290
116
Lv
+ 4
2
He

شناسایی هستهٔ 294Uuo مستقیما با بمباران 245Cm با یون‌های 48Ca و ایجاد منحصرا 290Lv به اصطلاح هستهٔ دختر،

245
96
Cm
+ 48
20
Ca
290
116
Lv
+ ۳ n,

و با بررسی اینکه واپاشی 290Uuo با زنجیره واپاشی هسته 294Uuo همخوانی داشت، مورد تایید قرار گرفت.[۱۷] 290Lv یا هستهٔ دختر بسیار نا پایدار است و با طول عمر ۱۴ میلی ثانیه به 286Fl واپاشیده می‌گردد و ممکن است شکافت خود به خود یا واپاشی آلفا به 282Cn که درواقع نتیجهٔ شکافت خود به خود است، نیز روی دهند.[۱۷]

در مدل تونل-کوانتومی، نیمه عمر واپاشی آلفای 294Uuo مقدار ۰.۶۶+۰.۲۳
−۰.۱۸
 ms
با انرژی تولیدی (Q-Value) تجربی در ۲۰۰۴ منتشر شد.[۲۷] محاسبه با میزان انرژی (Q-Value)های نظری از مدل ماکروسکوپی-میکروسکوپی مونتیان-هافمن-پاتیک-سوبیچفسکی نتایج تقریبا پایین ولی قابل مقایسه‌ای می‌دهد.

نامگذاری[ویرایش]

تا دههٔ ۱۹۶۰ آن‌ان‌اکتیوم با عنوان اکا-اماناتیون (اماناتیون نام قدیمی رادون است) شناخته می‌شد.[۲۸] در ۱۹۷۹ آیوپاک توصیه نامه‌هایی درخصوص نامگذاری عنصر با نام آن‌ان‌اکتیوم، یک نام با قاعده ی جایگزین تا زمانی که اکتشاف عنصر تایید شود و آیوپاک اقدام به نامگذاری آن کند، منتشر نمود.[۲۹]

قبل از عذرخواهی ۲۰۰۲، محققان برکلی نام گیورسیوم (Gh) را به خاطر آلبرت گیورسو (عضو برجستهٔ تیم تحقیقاتی) در نظر گرفته بودند.[۳۰]

مکتشفان روسی در سال ۲۰۰۶ خبر از کار خود دادند. در ۲۰۰۷، رییس موسسه روسی عنوان کرد که تیم دو نام را برای عنصر جدید لحاظ می‌کند: فلایوریوم به افتخار گئورگی فلیرف، موسس آزمایشگاه تحقیقاتی در دوبنا؛ و مسکوویوم جهت شناساندن استان مسکو، جایی که دوبنا در آن قرار دارد.[۳۱] او هم چنین عنوان نمود که اگرچه عنصر در یک همکاری آمریکایی، منجر به کالیفورنیوم، به کشف رسیده است، اما به درستی، عنصر باید به افتخار روسیه نامیده شود زیرا که آزمایشگاه واکنش‌های هسته‌ای فلروف در JINR تنها جایی در دنیا بود که می‌توانست امکانات این کشف را فراهم کند.[۳۲] این نام‌ها بعد تر برای فلروویوم (فلروویوم) و لیورموریوم (مسکوویوم) مطرح شدند.[۳۳] البته، نام نهایی مطرح شده برای عنصر ۱۱۶ لیورموریوم بود.[۳۴]

هیچ نامی به طور رسمی برای عنصر پیشنهاد نشده است زیرا که هیچ ادعایی مبنی بر کشف آن توسط آیوپاک قبول نشده است. طبق دستورالعمل‌های فعلی آیوپاک، نام نهایی تمام عناصر باید به «-یوم» ختم شود که این یعنی نام آن‌ان‌اکتیوم تقریبا به طور قطع به «-یوم» ختم می‌شود و نه «-ئون»، حتی اگر که آن‌ان‌اکتیوم یک گاز نجیب شناخته شود، که همگی به طور سنتی نام‌های ختم به «-ئون» دارند (با استثنای هلیم، آن هم به این علت که وقتی کشف شد به عنوان یک گاز نجیب محسوب نمی‌شد).[۳۵]

مشخصات[ویرایش]

پایداری هسته و ایزوتوپ‌ها[ویرایش]

آن‌ان‌اکتیوم (ردیف ۱۱۸) کمی بالاتر از «جزیرهٔ ثبات» (دایرهٔ سفید) است و در نتیجه هستهٔ آن کمی پایدارتر از میزان مورد انتظار می‌باشد.

پایداری هسته با افزایش عدد اتمی پس از پلوتونیم، سنگین ترین عنصر دیرینه به شدت کاهش می‌یابد و تمام ایزوتوپ‌های با عدد اتمی بالای ۱۰۱، به استثنای دوبنیم-۲۶۸، با نیمه عمر زیر یک روز، پرتوزایی می‌کنند. هیچ عنصری با عدد اتمی بالای ۸۲ (بعد از سرب) ایزوتوپ پایدار ندارد.[۳۶] با این وجود، به علت برخی دلایل که هنوز به خوبی درک نشده‌اند، کمی افزایش پایداری حول اعداد اتمی ۱۱۰ تا ۱۱۴ وجود دارد که منجر به ظهور مفهومی در فیزیک هسته‌ای با عنوان "جزیرهٔ ثبات" می‌گردد. این مفهوم، مطرح شده توسط استاد دانشگاه کالیفرنیا، گلن سیبورگ، شرح می‌دهد که چرا عناصر فوق سنگین بیشتر از حد انتظار باقی می‌مانند.[۳۷] آن‌ان‌اکتیوم پرتوزا است و نیمه عمری ظاهرا کمتر از یک میلی ثانیه دارد. با این وجود، این مقدار بیشتر از مقادیر پیش بینی شده است،[۳۸] بنابراین ایدهٔ مفهوم «جزیرهٔ ثبات» را تقویت می‌کند.[۳۹]

محاسبات با استفاده از مدل تونل-کوانتوم وجود ایزوتوپ‌های غنی از نوترون آن‌ان‌اکتیوم را با نیمه عمرهای واپاشی آلفای نزدیک به ۱ میلی ثانیه پیش بینی می‌کنند.

محاسبات نظری انجام گرفته بر مسیرهای ترکیب و نیمه عمرهای دیگر ایزوتوپ‌ها نشان می‌دهند که برخی می‌توانند کمی پایدارتر از ایزوتوپ ترکیب شدهٔ 294Uuo باشند، احتمالا 293Uuo، 295Uuo، 296Uuo، 297Uuo، 298Uuo، 300Uuo و 302Uuo. از موارد مذکور، 297Uuo می‌تواند بیشترین احتمال برای کسب عنوان هستهٔ جاویدتر داشته باشد، و بنابراین می‌تواند محل تمرکز اقدامات بعدی حول این عنصر قرار بگیرد. برخی ایزوتوپ‌ها با نوترون‌های زیاد، مانند برخی که حول 313Uuo قرار دارند نیز می‌تواند هستهٔ پایدارتری داشته باشند.[۴۰]

خواص محاسبه شدهٔ اتمی و فیزیکی[ویرایش]

آن‌ان‌اکتیوم عضوی از گروه ۱۸ است، عناصر با ظرفیت شیمیایی صفر. اعضای این گروه معمولا نسبت به اکثر واکنش‌های شیمیایی معمول بی اثر هستند (برای مثال، سوختن) زیرا که لایه ظرفیت بیرونی کاملا با هشت الکترون پر شده است. این منجر به انرژی پیکربندی کمینه و پایداری می‌شود که الکترون‌های بیرونی به سختی با هم پیوند دارند.[۴۱] به طور مشابه تصور می‌شود، آن‌ان‌اکتیوم لایه ظرفیت بیرونی پر دارد که الکترون‌های ظرفیت آن در آرایش الکترونی 7s27p6 قرار گرفته‌اند.[۱]

در نتیجه، برخی انتظار دارند آن‌ان‌اکتیوم خواصی شیمیایی و فیزیک مشابه با دیگر اعضای این گروه و در جدول تناوبی بیش از همه شبیه به گاز نجیب بالایی اش یعنی رادون، داشته باشد.[۴۲] طبق روند تناوبی انتظار می‌رود آن‌ان‌اکتیوم کمی فعالتر از رادون باشد. البته، محاسبات نظری نشان می‌دهند که کاملا فعال است تا جایی که نمی‌توان آن را یک گاز نجیب نامید.[۴] علاوه بر فعالتر بودن نسبت به رادون، آن‌ان‌اکتیوم می‌تواند حتی فعال تر از فلروویوم و کوپرنیسیم هم باشد.v علت افزایش ظاهری فعالیت شیمیایی آن‌ان‌اکتیوم نسبت به رادون بی‌ثباتی مربوط به انرژی و گسترشی شعاعی آخرین زیرلایه ی اشغال شده یا 7p است.[۱] به طور دقیق تر، تعاملات اسپین – مداری قابل توجه بین الکترون‌های 7p با الکترون‌های بی اثر 7s2، به طور موثری باعث ایجاد لایهٔ الکترونی دومی نزدیک به فلروویوم و کاهش قابل ملاحظه‌ای در پایداری لایه‌های پر عنصر ۱۱۸ می‌شوند.[۱] همچنین نتیجه‌ای به دست آمده است در خصوص اینکه آن‌ان‌اکتیوم، برخلاف دیگر گازهای نجیب، با یک الکترون ضمن آزادسازی انرژی پیوند برقرار می‌کند – یا به عبارت دیگر الکترون خواهی مثبت را به نمایش می‌گذارد.[۴۳][۴۴]

تاکنون انتظار می‌رود آن‌ان‌اکتیوم گسترده ترین قطبش‌پذیری را بین تمام عناصر ماقبل خودش (دوبرابر رادون) در جدول تناوبی داشته باشد.[۱] با برونیابی از دیگر گازهای نجیب، انتظار داریم آن‌ان‌اکتیوم نقطه جوشی بین ۳۲۰ و ۳۸۰ کلوین داشته باشد[۱] که خیلی با مقادیر تخمین زده شدهٔ قبلی یعنی ۲۶۳ کلوین[۵] یا ۲۴۷ کلوین[۴۵] فاصله دارد. حتی با وجود عدم قطعیت‌های زیادی در محاسبات، خیلی بعید به نظر می‌رسد که در شرایط استاندارد یک گاز باشد،[۱] و چون محدودهٔ مایع بودن دیگر گازها خیلی کوچک است، یعنی بین ۲ تا ۹ کلوین، این عنصر در شرایط استاندارد باید جامد باشد. با این حال اگر آن‌ان‌اکتیوم در شرایط استاندارد به حالت گاز باشد، یکی از چگال ترین مواد گازی در شرایط استاندارد خواهد بود (حتی اگر مثل دیگر گازهای نجیب تک اتمی باشد).

به علت قطبش پذیری فوق‌العاده اش، انتظار می‌رود آن‌ان‌اکتیوم برخلاف قاعده انرژی یونش پایین (مشابه با سرب که ۷۰٪ رادون و به طور قابل ملاحظه‌ای از فلروویوم کمتر است[۴۶]) و فاز ماده چگال استانداردی داشته باشد.[۱]

ترکیبات پیش بینی شده[ویرایش]

XeF4 آرایش هندسی مربعی دارد.

هیچ ترکیبی از آن‌ان‌اکتیوم تاکنون به دست نیامده، اما محاسبات روی ترکیبات نظری از ۱۹۶۴ آغاز شده‌اند.[۲۸] پیش بینی شده است که اگر انرژی یونش این عنصر به قدر کافی بالا باشد، اکسایش آن دشوار شده و در نتیجه عدد اکسایش رایج آن ۰ خواهد بود (مثل دیگر گازهای نجیب)؛[۴۷] با این حال، ظاهرا این نظریه درست ترین نیست.[۴۸]

محاسبات بر روی مولکول دواتمی Uuo2 نشانگر وجود یک پیوند تقریبا معادل با میزان محاسبه شده برای Hg2، و انرژی تفکیک پیوندی برابر 6 kJ/mol، حدودا ۴ برابر Rn2 می‌باشند. اما چشمگیرتر آن است که طول پیوند کوتاهتری از Rn2 به میزان ۰٫۱۶ آنگستروم محاسبه شده که نشان دهندهٔ ساختار پیوند قابل ملاحظه‌ای است.[۱] از سوی دیگر، ترکیب UuoH+ انرژی تفکیک پیوندی (به عبارت دیگر پروتون خواهی) کمتر از RnH+ نشان می‌دهد.[۱]

پیوند بین آن‌ان‌اکتیوم و هیدروژن در UuoH بسیار شل در نظر گرفته می‌شود و می‌توان آن را به عنوان یک نیروی اصیل واندروالسی در نظر گرفت تا یک پیوند شیمیایی واقعی. در سوی دیگر، با وجود عناصر الکترونگاتیو بالا، به نظر می‌رسد آن‌ان‌اکتیوم مثلا نسبت به کوپرنیسیم یا فلروویوم ترکیباتی پایدارتری تشکیل دهد. اعداد اکسایش پایدار +۲ و +۴ برای فلوریدها در ترکیب‌های UuoF2 و UuoF4 پیش بینی شده‌اند. عدد +۶ به خاطر پیوند قوی در زیر لایهٔ 7p1/۲ پایداری کمتری دارد.[۴۸] این نتیجهٔ تعاملات مدار – اسپینی است که آن‌ان‌اکتیوم را معمولا واکنش پذیر و فعال می‌نماید. برای مثال، نشان داده شد که واکنش آن‌ان‌اکتیوم با F2 برای تشکیل UuoF2 انرژی 106 kcal/mol را از 46 kcal/mol که از این گونه تعاملات حاصل می‌شود، آزاد می‌کند. برای مقایسه، تعامل مدار – اسپینی برای مولکول مشابه RnF2 تقریبا برابر 10 kcal/mol از انرژی ساختار 49 kcal/mol است. تعامل یکسان آرایش چهاروجهی Td را برای UuoF4، برخلاف آرایش هندسی مربعی D4h برای XeF4 و هم چنین RnF4 تثبیت می‌کند. پیوند Uuo-F به احتمال زیادی یونی باشد تا یک پیوند کووالانسی که باعث غیرفرار بودن ترکیبات UuoFn شود.[۴][۴۹] انتظار می‌رود UuoF2 به علت الکتروپوزیتیوی بالای آن‌ان‌اکتیوم نسبتا یونی باشد.[۵۰] برخلاف دیگر گازهای نجیب (احتمالا به جز زنون[۵۱][۵۲] آن‌ان‌اکتیوم به قدر کافی الکترون دهنده[۵۰] تصور می‌شد که می‌تواند پیوند Uuo-Cl با کلر تشکیل بدهد.[۴]

منابع[ویرایش]

ترجمه از ویکی‌پدیا انگلیسی

  1. ۱٫۰۰ ۱٫۰۱ ۱٫۰۲ ۱٫۰۳ ۱٫۰۴ ۱٫۰۵ ۱٫۰۶ ۱٫۰۷ ۱٫۰۸ ۱٫۰۹ ۱٫۱۰ ۱٫۱۱ ۱٫۱۲ ۱٫۱۳ ۱٫۱۴ Nash, Clinton S. (2005). "Atomic and Molecular Properties of Elements 112, 114, and 118". Journal of Physical Chemistry A 109 (15): 3493–3500. doi:10.1021/jp050736o. PMID 16833687. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ "Moskowium". Apsidium. Retrieved 2008-01-18. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ Eichler, R.; Eichler, B., Thermochemical Properties of the Elements Rn, 112, 114, and 118, Paul Scherrer Institut, retrieved 2010-10-23 
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ ۴٫۴ Kaldor, Uzi; Wilson, Stephen (2003). Theoretical Chemistry and Physics of Heavy and Superheavy Elements. Springer. p. 105. ISBN 140201371X. Retrieved 2008-01-18. 
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ Seaborg, Glenn Theodore (1994). Modern Alchemy. World Scientific. p. 172. ISBN 9810214405. Retrieved 2008-01-18. 
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ "آن‌ان‌اکتیوم". WebElements Periodic Table. Retrieved 2007-12-09. 
  7. Oganessian, Yu. Ts.; Utyonkov, V.K.; Lobanov, Yu.V.; Abdullin, F.Sh.; Polyakov, A.N.; Sagaidak, R.N.; Shirokovsky, I.V.; Tsyganov, Yu.S.; Voinov, Yu.S.; Gulbekian, G.G.; Bogomolov, S.L.; B. N. Gikal, A. N. Mezentsev, S. Iliev; Subbotin, V.G.; Sukhov, A.M.; Subotic, K; زاگربaev, V.I.; Vostokin, G.K.; Itkis, M. G.; Moody, K.J; Patin, J.B.; Shaughnessy, D.A.; Stoyer, M.A.; Stoyer, N.J.; Wilk, P.A.; Kenneally, J.M.; Landrum, J.H.; Wild, J.H.; and Lougheed, R.W. (2006-10-09). "Synthesis of the isotopes of elements 118 and 116 in the 249Cf and 245Cm+48Ca fusion reactions". Physical Review C 74 (4): 044602. doi:10.1103/PhysRevC.74.044602. Retrieved 2008-01-18. 
  8. Wieser, M.E. (2006). "Atomic weights of the elements 2005 (IUPAC Technical Report)". Pure Appl. Chem. 78 (11): 2051–2066. doi:10.1351/pac200678112051. 
  9. "The Top 6 Physics Stories of 2006". Discover Magazine. 2007-01-07. Retrieved 2008-01-18. 
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ Smolanczuk, R. (1999). "Production mechanism of superheavy nuclei in cold fusion reactions". Physical Review C 59 (5): 2634–2639. Bibcode:1999PhRvC..59.2634S. doi:10.1103/PhysRevC.59.2634. 
  11. Ninov, Viktor (1999). "Observation of Superheavy Nuclei Produced in the Reaction of 86
    Kr
    with 208
    Pb
    ". Physical Review Letters 83 (6): 1104–1107. Bibcode:1999PhRvL..83.1104N. doi:10.1103/PhysRevLett.83.1104.
     
  12. Service, R. F. (1999). "Berkeley Crew Bags Element 118". Science 284 (5421): 1751. doi:10.1126/science.284.5421.1751. 
  13. Public Affairs Department (2001-07-21). "Results of element 118 experiment retracted". Berkeley Lab. Retrieved 2008-01-18. 
  14. Dalton, R. (2002). "Misconduct: The stars who fell to Earth". Nature 420 (6917): 728–729. Bibcode:2002Natur.420..728D. doi:10.1038/420728a. PMID 12490902. 
  15. Element 118 disappears two years after it was discovered. Physicsworld.com. Retrieved on 2012-04-02.
  16. Oganessian, Yu. T. et al. (2002). "Results from the first 249Cf+48Ca experiment". JINR Communication (JINR, Dubna). 
  17. ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ ۱۷٫۲ ۱۷٫۳ Oganessian, Yu. T. et al. (2006). "Synthesis of the isotopes of elements 118 and 116 in the 249
    Cf
    and 245
    Cm
    + 48
    Ca
    fusion reactions". Physical Review C 74 (4): 044602. Bibcode:2006PhRvC..74d4602O. doi:10.1103/PhysRevC.74.044602.
     
  18. Oganessian, Yu. T. et al. (2002). "Element 118: results from the first 249
    Cf
    + 48
    Ca
    experiment"
    . Communication of the Joint Institute for Nuclear Research.
     
  19. Oganessian, Yu. T. et al. (2002). "Element 118: results from the first 249
    Cf
    + 48
    Ca
    experiment"
    . Communication of the Joint Institute for Nuclear Research.
     
  20. "Livermore scientists team with Russia to discover element 118". Livermore press release. 2006-12-03. Retrieved 2008-01-18. 
  21. Oganessian, Yu. T. (2006). "Synthesis and decay properties of superheavy elements". Pure Appl. Chem. 78 (5): 889–904. doi:10.1351/pac200678050889. 
  22. Sanderson, K. (2006). "Heaviest element made – again". Nature News (Nature). doi:10.1038/news061016-4. 
  23. Schewe, P. and Stein, B. (2006-10-17). "Elements 116 and 118 Are Discovered". Physics News Update. American Institute of Physics. Retrieved 2008-01-18. 
  24. Weiss, R. (2006-10-17). "Scientists Announce Creation of Atomic Element, the Heaviest Yet". Washington Post. Retrieved 2008-01-18. 
  25. Barber, Robert C.; Karol, Paul J.; Nakahara, Hiromichi; Vardaci, Emanuele; Vogt, Erich W. (2011). "Discovery of the elements with atomic numbers greater than or equal to 113 (IUPAC Technical Report)". Pure and Applied Chemistry 83 (7): 1. doi:10.1351/PAC-REP-10-05-01. 
  26. "Element 118 Detected, With Confidence". Chemical and Engineering news. 2006-10-17. Retrieved 2008-01-18. "I would say we're very confident." 
  27. Oganessian, Yu. Ts.; Utyonkov, V.; Lobanov, Yu.; Abdullin, F.; Polyakov, A.; Shirokovsky, I.; Tsyganov, Yu.; Gulbekian, G.; Bogomolov, S.; Gikal, B. N. et al. (2004). "Measurements of cross sections and decay properties of the isotopes of elements 112, 114, and 116 produced in the fusion reactions 233,238U, 242Pu, and 248Cm+48Ca". Physical Review C 70 (6): 064609. Bibcode:2004PhRvC..70f4609O. doi:10.1103/PhysRevC.70.064609.  ویرایش
  28. ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ Grosse, A. V. (1965). "Some physical and chemical properties of element 118 (Eka-Em) and element 86 (Em)". Journal of Inorganic and Nuclear Chemistry (Elsevier Science Ltd.) 27 (3): 509–19. doi:10.1016/0022-1902(65)80255-X. 
  29. Chatt, J. (1979). "Recommendations for the Naming of Elements of Atomic Numbers Greater than 100". Pure Appl. Chem. 51 (2): 381–384. doi:10.1351/pac197951020381. 
  30. "Discovery of New Elements Makes Front Page News". Berkeley Lab Research Review Summer 1999. 1999. Retrieved 2008-01-18. 
  31. "New chemical elements discovered in Russia`s Science City". 2007-02-12. Retrieved 2008-02-09. 
  32. Yemel'yanova, Asya (2006-12-17). "118-й элемент назовут по-русски (118th element will be named in Russian)" . vesti.ru. Retrieved 2008-01-18. 
  33. "Российские физики предложат назвать 116 химический элемент московием (Russian Physicians Will Suggest to Name Element 116 Moscovium)" . rian.ru. 2011. Retrieved 2011-05-08. 
  34. "News: Start of the Name Approval Process for the Elements of Atomic Number 114 and 116". International Union of Pure and Applied Chemistry. Retrieved 2 December 2011. 
  35. Koppenol, W. H. (2002). "Naming of new elements (IUPAC Recommendations 2002)". Pure and Applied Chemistry 74 (5): 787. doi:10.1351/pac200274050787. 
  36. de Marcillac, Pierre; Coron, Noël; Dambier, Gérard; Leblanc, Jacques; Moalic, Jean-Pierre (April 2003). "Experimental detection of α-particles from the radioactive decay of natural bismuth". Nature 422 (6934): 876–878. Bibcode:2003Natur.422..876D. doi:10.1038/nature01541. PMID 12712201. 
  37. Considine, Glenn D.; Kulik, Peter H. (2002). Van Nostrand's scientific encyclopedia (9 ed.). Wiley-Interscience. ISBN 978-0-471-33230-5. OCLC 223349096. 
  38. Oganessian, Yu. T. (2007). "Heaviest nuclei from 48Ca-induced reactions". Journal of Physics G: Nuclear and Particle Physics 34 (4): R165–R242. Bibcode:2007JPhG...34..165O. doi:10.1088/0954-3899/34/4/R01. 
  39. "New Element Isolated Only Briefly". The Daily Californian. 2006-10-18. Retrieved 2008-01-18. 
  40. Duarte, S. B.; Tavares, O. A. P.; Gonçalves, M.; Rodríguez, O.; Guzmán, F.; Barbosa, T. N.; García, F.; Dimarco, A. (2004). "Half-life predictions for decay modes of superheavy nuclei". Journal of Physics G: Nuclear and Particle Physics 30 (10): 1487–1494. Bibcode:2004JPhG...30.1487D. doi:10.1088/0954-3899/30/10/014. 
  41. Bader, Richard F.W. "An Introduction to the Electronic Structure of Atoms and Molecules". McMaster University. Retrieved 2008-01-18. 
  42. "Ununoctium (Uuo) – Chemical properties, Health and Environmental effects". Lenntech. Archived from the original on January 16, 2008. Retrieved 2008-01-18. 
  43. Goidenko, Igor; Labzowsky, Leonti; Eliav, Ephraim; Kaldor, Uzi; Pyykko¨, Pekka (2003). "QED corrections to the binding energy of the eka-radon (Z=118) negative ion". Physical Review A 67 (2): 020102(R). Bibcode:2003PhRvA..67b0102G. doi:10.1103/PhysRevA.67.020102. 
  44. Eliav, Ephraim; Kaldor, Uzi; Ishikawa, Y; Pyykkö, P (1996). "Element 118: The First Rare Gas with an Electron Affinity". Physical Review Letters 77 (27): 5350–5352. Bibcode:1996PhRvL..77.5350E. doi:10.1103/PhysRevLett.77.5350. PMID 10062781. 
  45. Takahashi, N. (2002). "Boiling points of the superheavy elements 117 and 118". Journal of Radioanalytical and Nuclear Chemistry 251 (2): 299–301. doi:10.1023/A:1014880730282. 
  46. Nash, Clinton S.; Bursten, Bruce E. (1999). "Spin-Orbit Effects, VSEPR Theory, and the Electronic Structures of Heavy and Superheavy Group IVA Hydrides and Group VIIIA Tetrafluorides. A Partial Role Reversal for Elements 114 and 118". Journal of Physical Chemistry A 1999 (3): 402–410. doi:10.1021/jp982735k. 
  47. "Ununoctium: Binary Compounds". WebElements Periodic Table. Retrieved 2008-01-18. 
  48. ۴۸٫۰ ۴۸٫۱ Fricke, Burkhard (1975). "Superheavy elements: a prediction of their chemical and physical properties". Recent Impact of Physics on Inorganic Chemistry 21: 89–144. doi:10.1007/BFb0116498. Retrieved 4 October 2013. 
  49. Pitzer, Kenneth S. (1975). "Fluorides of radon and element 118". Journal of the Chemical Society, ChemicalCommunications (18): 760–761. doi:10.1039/C3975000760b. 
  50. ۵۰٫۰ ۵۰٫۱ Seaborg (c. 2006). "transuranium element (chemical element)". Encyclopædia Britannica. Retrieved 2010-03-16. 
  51. 张青莲 (November 1991). 《无机化学丛书》第一卷:稀有气体、氢、碱金属. Beijing: Science Press. pp. P72. ISBN 7-03-002238-6. 
  52. Proserpio, Davide M. ; Hoffmann, Roald; Janda, Kenneth C. (1991). "The xenon-chlorine conundrum: van der Waals complex or linear molecule?". Journal of the American Chemical Society 113 (19): 7184. doi:10.1021/ja00019a014. 

پیوند به بیرون[ویرایش]