آستاتین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پولونیماستاتینرادون
I

At

Uus
ظاهر
جامد سیاه
ویژگی‌های کلی
نام, نماد, عدد استاتین, At, ۸۵
تلفظ به انگلیسی /ˈæstətn/ AS-tə-teen
or /ˈæstətɨn/ AS-tət-in
نام گروهی برای عناصر مشابه هالوژن‌ها
گروه، تناوب، بلوک ۱۷۶, p
جرم اتمی استاندارد (210) g·mol−۱
آرایش الکترونی [Xe] ۴f۱۴ ۵d۱۰ ۶s۲ ۶p۵
الکترون به لایه ۲، ۸، ۱۸، ۳۲، ۱۸، ۷ (تصویر)
ویژگی‌های فیزیکی
حالت جامد
نقطه ذوب 575 K, 302 °C, 576 °F
نقطه جوش 610 K, 337 °C, 639 °F
گرمای تبخیر 40 kJ·mol−1
فشار بخار
فشار (پاسکال) ۱ ۱۰ ۱۰۰ ۱k ۱۰k ۱۰۰k
دما (کلوین) 361 392 429 475 531 607
ویژگی‌های اتمی
وضعیت اکسید شدن ±1, 3, 5, 7
الکترونگاتیوی 2.2 (مقیاس پاولینگ)
انرژی‌های یونیزه شدن 1st: 890±40 kJ·mol−1
شعاع کووالانسی 150 pm
شعاع واندروالانسی 202 pm
متفرقه
مغناطیس no data
رسانایی گرمایی (300 K) 1.7 W·m−1·K−1
عدد کاس 7440-68-8
پایدارترین ایزوتوپ‌ها
مقاله اصلی ایزوتوپ‌های استاتین
iso NA نیمه عمر DM DE (MeV) DP
210At trace 8.1 h ε, β+ 3.981 210Po
α 5.631 206Bi
211At syn 7.2 h
لایه الکترونی استاتین

استاتین (به لاتین: Astatine) از عنصرهای شیمیایی جدول تناوبی است و نشانهٔ کوتاه آن At و عدد اتمی آن ۸۵ است. این عنصر کمیاب‌ترین عنصری است که می‌توان در طبیعت یافت. استاتین عنصری جامد، سیاه رنگ با خواص پرتوزایی و رادیواکتیو است که در جدول عناصر شیمیایی در گروه ۱۷ جدول و دوره ۷ آن قرار دارد. گروه ۱۷ جدول، گروهی شامل هالوژن‌ها است که عنصر استاتین سنگین ترین هالوژن این گروه‌است و نقطه ذوب و انجماد آن از دیگر هالوژن‌های سبک تر جدول بیشتر است. استاتین در طولانی ترین عمر ایزوتوپی At) 210) دارای نیمه عمر ۸٫۳ ساعت است. عنصر استاتین در حدود ۲۰ ایزوتوپ شناخته شده دارد. استاتین در سال ۱۹۴۰ توسط شیمی‌دان‌های آمریکایی امیلیو گینو سگر، کنت روس مکنزی و دیل ریموند کارسون در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی کشف گردید. استاتین رادیو اکتیو است وبه صورت عنصری منفرد وجود ندارد بلکه این عنصر در طبیعت همراه با ایزوتوپ‌های اورانیوم و توریم وجود دارد. با وجود خواص رادیو اکتیو از استاتین در رآکتورهای هسته‌ای استفاده نمی‌شود. استاتین ۲۱۷ با اورانیوم ۲۳۳ ونپتونیم ۲۳۹ در تعادل است و از اجتماع توریم و اورانیوم با نوترون‌های طبیعی حاصل می‌شود. از اشکال دیگر استاتین می‌توان به هیدرید آستاتین (به لاتین: HAt) نیز اشاره نمود و باید توجه داشت که این ترکیب با یک هیدروژن است و نه هالید و در مورد هالیدها تنها واکنش با هالوژن‌های سبک امکان‌پذیر است.

منابع استاتین[ویرایش]

مقدار استاتین در پوسته زمین کمتر از ۳۰ گرم است و تنها چند میکروگرم از آن به طور مصنوعی تولید می‌شود.

روش‌های اندازه‌گیری و ساخت به شیوه‌های مصنوعی (تجاری)[ویرایش]

استاتین توسط بمباران بیسموت با ذرات آلفا حاصل می‌شود. این عنصر همچنین می‌تواند از تقطیر هوا توسط گرما نیز به دست آید. بمباران ایزوتوپ بیسموت (209 83Bi) با ذره آلفا (4 2He) حاصل زندگی کوتاه استاتین و نوترونها است. هدف از پرتو افکنی سرد بیسموت، جلوگیری ازبخار و ناپدید شدن استاتین است.

واکنش پرتو افکنی سرد بیسموت:

209 83Bi + 4 2He→ 211 85At +21 on

(ایزوتوپ At 211 نیمه عمر ۷ ساعته دارد، بنابراین لازم است که با سرعت با آن کار شود.)

روش شناسایی و اندازه‌گیری مواد رادیواکتیو با استفاده از پرتوهای مولکولی روشی است که توسط آزمایشگاه بین‌المللی بروک هون (به انگلیسی: Brookhaven) ارائه گشته و برای اندازه‌گیری آزمایشگاهی استاتین کاربرد دارد.

اثرات استاتین بر روی سلامتی[ویرایش]

استاتین به دلیل خواص رادیواکتیو می‌تواند برای بدن انسان مضر می‌باشد و هنگام بررسی آن در آزمایشگاه‌های هسته‌ای روشهای ویژه‌ای برای مطالعه و بررسی آن مورد استفاده قرار می‌گیرد. استاتین نوعی هالوژن است و احتمالاً مانند ید در غده تیرویید تجمع می‌یابد. از نظر شیمیایی، سمیت استاتین مانند ید است.

اثرات زیست محیطی استاتین[ویرایش]

میزان استاتین در بیوسفر زیاد نیست و بنابراین خطری برای محیط زیست محسوب نمی‌شود.

ایزوتوپ‌ها[ویرایش]

استاتین در حدود ۲۰ ایزوتوپ شناخته شده دارد.

نیمه عمر برخی ایزوتوپ‌ها

At-206: دقیقه ۲۹٫۴

At-208:ساعت ۱٫۶

At-211:ساعت ۷٫۲

At-215:میلی ثانیه ۰٫۱

At-217:میلی ثانیه ۳۲٫۰

At-218:ثانیه ۱٫۶

At-219:ثانیه۵۰٫۰

منابع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ آستاتین موجود است.