نیمه‌عمر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


نیمه عمر به مدت زمانی گویند که ماده پرتوزا به نصف مقدار اولیهٔ خود بر اثر واکنشهای پرتوزایی تقلیل یابد و با رابطهٔ ذیل تعریف می‌گردد:

 t_{1/2} = \frac{\ln (2)}{\lambda}

که در اینجا {\lambda} (لاندا) را ثابت واپاشی گویند. نیمه عمر رادیوایزوتوپ فلوئور-۱۸ بطور مثال قریب ۱۲۰ دقیقه‌است.

نیمه عمر اتم‌ها معیاری از ناپایداری آنهاست و برای مواد رادیواکتیو این پارامتر می‌تواند بین کسری از هزارم ثانیه تا چندین میلیون سال متفاوت باشد. برای نمونه نیمه عمر اتم کربن ۱۴ که میزان آن در مواد مختلف، معیار مناسبی برای زمان در تحقیقات باستان‌شناسی است، ۵۷۳۰ سال می‌باشد.

  • جهت محاسبه تعداد نیمه عمر و یا درصد تلاشی ماده پس از گذشت تعداد مشخصی نیمه عمر، می توان از رابطه ساده‌شده*[۱] زیر، استفاده کرد.

 {0.3}N ={log}(\frac{\ 100}{\ 100-X})

که در آن: N= تعداد نیمه عمر و X= درصد تلاشی ماده

منابع[ویرایش]

  • کنت کرین. آشنایی با فیزیک هسته‌ای (جلد اول). ترجمهٔ ناصر میر فخرایی، مجید مدرس. تهران: مرکز نشر دانشگاهی. شابک ‎۸۱۲۰-۰۱-۹۶۴.