گیراندازی الکترون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
گیراندازی الکترون (EC) با تلاشی بتا مثبت (β+) همواره رقابت می‌کند.

گیراندازی الکترون (به انگلیسی: Electron Capture) فرایندیست هسته‌ای که در آن الکترونی از لایه‌های پایین تر (K, L, M) جذب هسته گردیده (K محتمل ترین است) و پروتون به نوترون تبدیل می‌گردد. در این میان یک نوترینو ساطع گردیده و اگر الکترون گیرانداخته شده از لایهٔ K باشد، این فرایند موجب بروز پرتو ایکس مشخصه از مدار بالاتر و یا گاهی یک الکترون اوژه می‌گردد.

این فرایند را می‌توان بصورت زیر نمایش داد:

\mathrm{p}^+   + \mathrm{e}^- \rightarrow\mathrm{n} + {\nu}_e \,

بطور نمونه:

\mathrm{{}^{26}_{13}Al}+\mathrm{e}^- \rightarrow\mathrm{{}^{26}_{12}Mg}+{\nu}_e
\mathrm{{}^{59}_{28}Ni}+\mathrm{e}^- \rightarrow\mathrm{{}^{59}_{27}Co}+{\nu}_e
\mathrm{{}^{40}_{19}K}+\mathrm{e}^- \rightarrow\mathrm{{}^{40}_{18}Ar}+{\nu}_e

این فرایند غالباً در هسته‌هایی رخ می‌دهد که کاستی نوترون و یا ازدیاد پروتون دارند٫ و با تلاشی بتای مثبت (β+) رقابت دارد.

در صورت ساطع شدن الکترون اوژه، انرژی الکترون اوژه ساطع شده برابر با انرژی پرتو ایکس مشخصه منهای انرژی بستگی الکترون می‌باشد.

رادیوایزوتوپ‌های مهم گیراندازی الکترون در پزشکی هسته‌ای عبارت‌اند از: Ga-67, In-111, I-123, I-125، و Tl-201.

منابع[ویرایش]

  • Bushberg, et al. The Essential Physics of Medical Imaging, ۲۰۰۲

وب‌گاه[ویرایش]