پرش به محتوا

جزایر آندامان و نیکوبار

ویرایش پیوندها
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
جزایر آندامان و نیکوبار
আন্দামান ও নিকোবর দ্বীপপুঞ্জ
قلمرو اتحادیه
نشان رسمی جزایر آندامان و نیکوبار
مهر
مکان جزایر آندامان و نیکوبار در نقشه
مکان جزایر آندامان و نیکوبار در نقشه
مختصات: ۱۱°۴۱′ شمالی ۹۲°۴۶′ شرقی / ۱۱٫۶۸۳°شمالی ۹۲٫۷۶۷°شرقی / 11.683; 92.767
کشور هند
مرکزپورت بلر (جزایر آندامان)
بزرگ‌ترین شهرپورت بلر (جزایر آندامان)
تأسیس۱ نوامبر ۱۹۵۶
مساحت
 • کل۸۲۵۰ کیلومتر مربع (۳۱۹۰ مایل مربع)
جمعیت
 (۲۰۱۱)
 • کل۳۷۹۹۴۴۱
 • تراکم۴۶۰/کیلومتر مربع (۱۲۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانییوتی‌سی ۰۵:۳۰+ (IST)
کد ایزو ۳۱۶۶IN-AN
وبگاهwww.and.nic.in//

جزایر آندامان و نیکوبار (به بنگالی: আন্দামান নিকোবর দ্বীপপুঞ্জ) (هندی: अण्डमान और निकोबार) گروهی از جزیره‌ها در خلیج بنگال و یک قلمرو اتحادیه در هند هستند.

این ناحیه از نظر جغرافیایی ۱۵۰ کیلومتر بالاتر از آچه در اندونزی قرار گرفته و توسط دریای آندامان از میانمار و تایلند جدا شده‌است.

این جزایر از دو گروه جزیره آندامان و نیکوبار تشکیل شده‌است. مرکز این ناحیه، پورت بلر می‌باشد که در قسمت جزایر آندامان قرار گرفته‌است.

جزایر آندامان و نیکوبار یکی از قلمروهای اتحادیه‌ای هند است که از ۵۷۲ جزیره تشکیل شده‌است و تنها ۳۸ جزیره از آن‌ها دارای سکنه هستند. این جزایر به دو گروه اصلی تقسیم می‌شوند: جزایر آندامان در شمال و جزایر نیکوبار در جنوب که توسط کانال ده درجه‌ای به پهنای حدود ۱۵۰ کیلومتر[ابزار تبدیل: یکای ناشناخته] از هم جدا شده‌اند. پورت بلر (نام رسمی: شری ویجایا پورام)، مرکز و بزرگ‌ترین شهر این قلمرو، در فاصلهٔ حدودی ۱٬۱۹۰ کیلومتر[ابزار تبدیل: یکای ناشناخته] از چنای و ۱٬۲۵۵ کیلومتر[ابزار تبدیل: یکای ناشناخته] از کلکته در هند قاره‌ای قرار دارد. این جزایر میان خلیج بنگال در غرب و دریای آندامان در شرق واقع شده‌اند و شمالی‌ترین نقطهٔ آن‌ها در فاصلهٔ ۹۰۱ کیلومتر[ابزار تبدیل: یکای ناشناخته] از دهانهٔ رود هوگلی جای دارد. نقطه ایندیرا (با مختصات ۶°۴۵′۱۰″ شمالی و ۹۳°۴۹′۳۶″ شرقی) در نوک جنوبی نیکوبار بزرگ، جنوبی‌ترین نقطهٔ کشور هند به‌شمار می‌رود.

این قلمرو با کشورهای اندونزی در جنوب (حدود ۱۶۵ کیلومتر[ابزار تبدیل: یکای ناشناخته] فاصله)، میانمار در شمال‌شرق (حدود ۲۸۰ کیلومتر[ابزار تبدیل: یکای ناشناخته]) و تایلند در جنوب‌شرق (حدود ۶۵۰ کیلومتر[ابزار تبدیل: یکای ناشناخته]) دارای مرزهای دریایی است. مجموع مساحت خشکی این جزایر در حدود ۸٬۲۴۹ کیلومتر مربع[ابزار تبدیل: یکای ناشناخته] است و طبق سرشماری ۲۰۱۱ هند، جمعیتی برابر با ۳۸۰٬۵۸۱ نفر دارد. این قلمرو به سه بخش اداری تقسیم شده‌است: بخش نیکوبار (مرکز: کار نیکوبار)، بخش آندامان جنوبی (مرکز: پورت بلر) و بخش آندامان شمالی و میانی (مرکز: مایابوندر).

مطالعات ژنتیک و فرهنگی نشان می‌دهند که مردم بومی آندامانی ممکن است از حدود ۳۰٬۰۰۰ سال پیش، یعنی از دوران پارینه‌سنگی میانه، به‌طور کامل از دیگر جمعیت‌های انسانی جهان جدا مانده باشند.[۱] شواهد باستان‌شناسی از توده‌های پسماندهای صدفی نشان می‌دهند که تمدن‌هایی از حدود سال‌های ۲۰۰ تا ۳۰۰ پیش از میلاد در این جزایر حضور داشته‌اند.[۲]

ریشه‌شناسی

[ویرایش]

نام «آندامان» احتمالاً از واژهٔ هندومان گرفته شده‌است که اشاره‌ای به هانومان، خدای هندوئیسم در حماسهٔ رامایانا دارد.[۳] مردمان مالای نیز که در گذشته در برده‌داری منطقه فعال بودند، همین نام را برای این منطقه به‌کار می‌بردند.[۴] بطلمیوس در قرن دوم میلادی این منطقه را «آنگادمان» و مارکو پولو در سدهٔ سیزدهم با نام «آنگامانیان» یاد کرده‌اند.[۳] نام «نیکوبار» که در مسیر دریایی میان جنوب هند و جنوب‌شرق آسیا واقع شده‌است، برگرفته از واژهٔ تامیلی «ناکّاوارام» به‌معنای «سرزمین برهنه/باز» است.[۵] در سده‌های میانه، این جزایر در منابع عربی «لنکه‌بَتوس» نامیده شده‌اند که احتمالاً تحریفی از همان «ناکّاوارام» است. در متن سانسکریتی کاتاسری‌تساگارا از قرن یازدهم میلادی، نام این جزایر به‌صورت «نَریکِل دویپ» (جزیرهٔ نارگیل) آمده‌است. مارکو پولو نیز آن را «نکووران» خوانده‌است، و در چین با نام «لو-جان گوو» یاد شده که ترجمه‌ای چینی از واژهٔ تامیلی «ناکّاوار» به‌شمار می‌رود.[۵]

تاریخ

[ویرایش]

تاریخ اولیه

[ویرایش]

مطالعات ژنتیکی و مردم‌نگارانه نشان می‌دهند که مردم بومی آندامانی احتمالاً از پایان پارینه‌سنگی میانه، یعنی بیش از ۳۰٬۰۰۰ سال پیش، از سایر جمعیت‌های انسانی جدا افتاده‌اند.[۶] شواهد باستان‌شناسی به‌دست‌آمده از توده‌پسماندها نشان می‌دهد که تمدن‌هایی دست‌کم از حدود سدهٔ سوم پیش از میلاد در این منطقه وجود داشته‌اند.[۲] این جزایر در آثار بطلمیوس از سدهٔ دوم میلادی نیز ذکر شده‌اند.[۴][۵]

سده‌های میانه

[ویرایش]
چولاها در سدهٔ یازدهم میلادی از این جزایر به‌عنوان پایگاه دریایی برای لشکرکشی به جنوب‌شرق آسیا استفاده کردند.

جزایر نیکوبار بر مسیرهای بازرگانی میان هند و جنوب‌شرق آسیا واقع بودند و از دیرباز با جهان بیرون در تماس بودند، اما به‌سبب نبود نظام نوشتاری در میان ساکنان بومی، اطلاعات تاریخی اندکی از آن دوران در دست است.[۷] این جزایر در سفرنامه‌های فاکسیان (سدهٔ ششم میلادی) و ای-تسینگ (سدهٔ هفتم میلادی) نیز ذکر شده‌اند.[۵]

در سدهٔ یازدهم میلادی، راجندرا چولا یکم از سلسله چولای تامیل‌اکم با بهره‌گیری از جزایر نیکوبار به‌عنوان پایگاه دریایی، لشکرکشی‌هایی به سرزمین‌های جنوب‌شرق آسیا انجام داد.[۸][۹] این جزایر بخشی از مسیر تجاری تثبیت‌شده‌ای بودند که هند را به جنوب‌شرق آسیا پیوند می‌داد و این روند در دوران راجندرا دوم و کولوتونگا یکم نیز ادامه یافت.[۱۰][۱۱] کتیبه‌های چولایی از تانجاوور متعلق به سال ۱۰۵۰ میلادی از این جزایر با عنوان «ما-ناکّاوارام» (به‌معنای سرزمین بازِ بزرگ) یاد کرده‌اند.[۱۲][۱۳] این جزایر بعدها در سفرنامهٔ مارکو پولو در سدهٔ سیزدهم و اودوریک پوردنونه‌ای در اوایل سدهٔ چهاردهم میلادی نیز ذکر شده‌اند.[۵][۱۴]

استعمار اروپایی

[ویرایش]

دانمارکی‌ها نخستین اروپاییانی بودند که در سال ۱۷۵۵ به این جزایر رسیدند. شرکت هند شرقی دانمارک با هدف توسعهٔ تجارت ادویه و برده، ادعای مالکیت بر بخش‌هایی از جزایر نیکوبار کرد و این منطقه را با نام «فردریکس‌اوی» به افتخار پادشاه دانمارک نام‌گذاری کرد. با این حال، تلاش‌های دانمارکی‌ها برای استعمار جزایر به‌دلیل بیماری، اقلیم دشوار و نبود زیرساخت‌های پشتیبان، بارها شکست خورد و در نهایت در سال ۱۸۶۸ دانمارک رسماً مالکیت خود را به بریتانیا واگذار کرد.[۱۵]

بریتانیا که از اواسط سدهٔ نوزدهم در پی گسترش نفوذ دریایی خود در اقیانوس هند بود، جزایر آندامان را در سال ۱۸۵۸ به‌طور رسمی ضمیمه کرد و پادگان نظامی و مستعمره‌ای برای تبعید و کار اجباری زندانیان، به‌ویژه زندانیان سیاسی جنبش استقلال هند، در پورت بلر تأسیس نمود. در این دوران، زندان سلولی (Cellular Jail) ساخته شد که بعدها به نماد مقاومت سیاسی و سرکوب استعمار بدل شد.[۱۶]

جزایر نیکوبار نیز به‌طور رسمی در دههٔ ۱۸۶۰ تحت کنترل بریتانیا قرار گرفتند. استعمار بریتانیا به‌طور مستقیم تأثیر کمی بر جوامع بومی جزایر نیکوبار گذاشت، چرا که ساکنان نیکوباری تا حد زیادی در خودبسندگی و انزوا زندگی می‌کردند و بریتانیا بیشتر تمرکز خود را بر آندامان جنوبی، به‌ویژه پورت بلر، گذاشته بود.[۱۷]

اشغال ژاپن در جنگ جهانی دوم

[ویرایش]

در جریان جنگ جهانی دوم، نیروهای امپراتوری ژاپن در سال ۱۹۴۲ جزایر آندامان را اشغال کردند. در این دوره، نیروهای ژاپنی پورت بلر را به مقر نظامی خود بدل کردند و تا سال ۱۹۴۵ کنترل این منطقه را در دست داشتند. آن‌ها ادارهٔ جزایر را به‌طور نمادین به حکومت موقت آزاد هند، به رهبری سابهاش چندرا بوس، واگذار کردند، اما در عمل، اداره و کنترل نظامی همچنان در اختیار ژاپنی‌ها بود.[۱۸]

در طول این اشغال، گزارش‌هایی از شکنجه، اعدام و سرکوب‌های شدید علیه ساکنان غیرنظامی منتشر شد. بسیاری از بومیان و ساکنان جزایر از جمله افراد مظنون به همکاری با بریتانیا هدف اقدامات تلافی‌جویانه قرار گرفتند. با شکست ژاپن در جنگ، جزایر در سال ۱۹۴۵ دوباره به کنترل بریتانیا بازگشتند.[۱۹]

پس از استقلال هند

[ویرایش]

با تصویب قانون استقلال هند ۱۹۴۷، جزایر آندامان و نیکوبار بخشی از اتحادیه هند شدند. در سال ۱۹۵۰، با به‌کارگیری قانون اساسی هند، این جزایر رسماً به‌عنوان یکی از قلمروهای اتحادیه‌ای هند تعریف شدند.[۲۰]

در دهه‌های بعد، دولت هند برنامه‌هایی برای توسعهٔ اقتصادی و انتقال جمعیت به جزایر اجرا کرد. هزاران خانواده از ایالت‌هایی مانند بنگال غربی، تامیل نادو، آندرا پرادش و بیهار به این جزایر مهاجرت داده شدند، به‌ویژه به جزایر آندامان شمالی و میانی، که تراکم جمعیت کمی داشتند. این سیاست‌ها موجب تغییر ترکیب جمعیتی منطقه شد، و در برخی موارد، فشارهایی بر منابع طبیعی و جامعه‌های بومی وارد کرد.[۲۱]

از دههٔ ۱۹۸۰، تلاش‌هایی برای حفاظت از مردم بومی آندامانی و نیکوباری در برابر ورود بی‌رویهٔ مهاجران و تماس با بیرون آغاز شد. سیاست‌های محدودکننده‌ای برای ورود به مناطق محافظت‌شده، به‌ویژه برای سنتینلی‌ها و جارواها، به اجرا درآمد تا این جوامع کم‌جمعیت از بیماری‌ها و تأثیرات فرهنگی خارجی در امان بمانند.[۲۲]

جغرافیا و اقلیم

[ویرایش]

جزایر آندامان و نیکوبار در محل تلاقی خلیج بنگال در غرب و دریای آندامان در شرق واقع شده‌اند. این مجمع‌الجزایر بخشی از قوس آتشفشانی برمه به‌شمار می‌رود که از میانمار تا اندونزی امتداد دارد. جزایر عمدتاً از رشته‌کوه‌هایی تشکیل شده‌اند که در زیر دریا امتداد یافته‌اند و نوک آن‌ها از آب بیرون آمده‌است. زمین‌ها عمدتاً کوهستانی یا تپه‌ای‌اند و پوشش جنگلی انبوهی دارند.[۲۳]

از مجموع ۵۷۲ جزیره، تنها ۳۸ جزیره دارای سکنه دائمی هستند. کانال ده درجه‌ای، این مجمع‌الجزایر را به دو بخش عمده تقسیم می‌کند: جزایر آندامان در شمال و جزایر نیکوبار در جنوب. آتشفشان بارتینگ تنها آتشفشان فعال در هند است که در بخش شرقی جزایر آندامان واقع شده‌است.[۲۴]

این جزایر در ناحیهٔ استوایی قرار دارند و اقلیم آن‌ها اقلیم گرم و مرطوب است. میزان بارش سالانه به‌طور میانگین بین ۳٬۰۰۰ تا ۳٬۸۰۰ میلی‌متر متغیر است. فصل موسمی از ماه مه تا نوامبر ادامه دارد و طوفان‌های موسمی شدید، به‌ویژه در ماه‌های اکتبر و نوامبر، تهدیدی همیشگی برای ساکنان و زیرساخت‌های جزایر محسوب می‌شوند.[۲۵]

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ پالانی‌چامی، مالیا جی.؛ آگراوال، سوراکشا؛ یائو، یونگ‌گانگ؛ کونگ، چینگ‌پنگ؛ سان، چانگ؛ خان، فیصل؛ چادهوری، تاپاس کومار؛ ژانگ، یاپینگ (۲۰۰۶). «پاسخ به مقالهٔ «بازسازی خاستگاه مردمان آندامان»». ساینس. ۳۱۱ (۵۷۶۰): ۴۷۰. doi:10.1126/science.1120176. PMID 16439647.
  2. 1 2 کوپر، زارین (۱۹۹۶). «ویژگی‌های برجسته مکان‌یابی محوطه‌های باستانی در جزایر آندامان» (PDF). چشم‌اندازهای آسیایی. ۳۶: ۲۲۲.
  3. 1 2 «تاریخچه آندامان جنوبی». دولت هند. دریافت‌شده در ۱ دسامبر ۲۰۲۳.
  4. 1 2 «تاریخچه آندامان شمالی و میانی». دولت هند. دریافت‌شده در ۱ دسامبر ۲۰۲۳.
  5. 1 2 3 4 5 «تاریخچه نیکوبار». دولت هند. دریافت‌شده در ۱ دسامبر ۲۰۲۳.
  6. ↑ پالانی‌چامی، مالیا جی.؛ آگراوال، سوراکشا؛ یائو، یونگ‌گانگ؛ کونگ، چینگ‌پنگ؛ سان، چانگ؛ خان، فیصل؛ چادهوری، تاپاس کومار؛ ژانگ، یاپینگ (۲۰۰۶). «پاسخ به مقالهٔ «بازسازی خاستگاه مردمان آندامان»». ساینس. ۳۱۱ (۵۷۶۰): ۴۷۰. doi:10.1126/science.1120176. PMID 16439647.
  7. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Williams وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  8. ↑ هولتزش, ای. (1991). "کتیبه‌های دیوارهای نیایشگاه مرکزی". کتیبه‌های جنوب هند: کتیبه‌های تامیلی راجاراجا و راجندرا چولا در معبد راجاراجشواره در تانجاوور (به تامیلی). Vol. ۲. چاپخانهٔ دولتی هند. p. ۱۰۹. {{cite book}}: Unknown parameter |محل= ignored (help)
  9. ↑ نیلاکنتا سستری، ک. آ. (۱۹۵۵). «راجندرا (۱۰۴۴–۱۰۱۲ میلادی)». چولاها (ویراست دوم). G. S. Press. صص. ۲۱۳–۲۱۱. از پارامتر ناشناخته |محل= صرف‌نظر شد (کمک)
  10. ↑ مورفت، مالکوم اچ. میان دو اقیانوس: تاریخ نظامی سنگاپور از ۱۲۷۵ تا ۱۹۷۱ (ویراست دوم). ص. ۱۶.
  11. ↑ کاترل، آرتور. آسیا: تاریخچه‌ای موجز. ص. ۱۹۰.
  12. ↑ سرشماری محلی جزایر آندامان و نیکوبار. دولت هند. ۱۹۰۸. ص. ۵۷.
  13. ↑ کدس, ژرژ (1918). "پادشاهی سری‌ویجایا". نشریه مدرسهٔ فرانسوی شرق دور (به فرانسوی). ۱۸ (۶): ۶.
  14. ↑ یول، هنری؛ برنل، آرتور کوک (۱۹۰۳). «جزایر نیکوبار». هابسون-جابسون: واژه‌نامه واژگان هندی-انگلیسی. ج. ۱. J. Murray. صص. ۶۲۴–۶۲۵.
  15. ↑ موسن، پیتر (۱۹۷۵). سفرهای دانمارکی‌ها در شرق. University of Copenhagen. ص. ۳۴۵.
  16. ↑ کومار، دیپاک (۲۰۰۶). امپراتوری و مجازات: مستعمرات تبعیدی بریتانیا در هند. Oxford University Press. ص. ۹۹–۱۰۴.
  17. ↑ «تاریخچه جزایر آندامان و نیکوبار». دولت هند. دریافت‌شده در ۱ دسامبر ۲۰۲۳.
  18. ↑ فای، استنلی (۲۰۰۹). هند و جنگ جهانی دوم. Cambridge University Press. ص. ۲۸۱.
  19. ↑ «چگونه آندامان‌ها زیر سلطه ژاپنی‌ها رنج کشیدند». The Telegraph. دریافت‌شده در ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۵.
  20. ↑ «قانون اساسی هند». وزارت قانون و عدالت هند. دریافت‌شده در ۱ دسامبر ۲۰۲۳.
  21. ↑ «مهاجرت داخلی به آندامان‌ها: سیاست‌ها و پیامدها». مطالعات توسعه هند. ۱۸: ۳۴–۴۹. ۱۹۸۳.
  22. ↑ «وزارت امور قبایل، دولت هند». دریافت‌شده در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۵.
  23. ↑ دیویدار، پی. (۲۰۰۲). جغرافیای جزایر آندامان و نیکوبار. Oxford University Press. ص. ۲۴.
  24. ↑ کومار، آر. (۲۰۱۷). «فعالیت‌های آتشفشانی در جزایر آندامان». ژئوفیزیک هند. ۵۵: ۹۵–۱۰۲.
  25. ↑ «سازمان هواشناسی هند». دریافت‌شده در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۵.
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=جزایر_آندامان_و_نیکوبار&oldid=42876546»