سواد (عراق)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سواد به بخش واقع میان دجله و فرات را در زمان خلفای عباسی گفته می‌شد. شهر واسط را حجاج بن یوسف در وسط سواد بنا نهاد.[۱]

سواد، نامی است گه در دوران اسلامی (قرن‌های هفتم تا دوازدهم میلادی) برای جنوب عراق به کار برده می‌شد. این کلمه به معنی «زمینِ سیاه» است و دلیل آن مقایسه جلگه آبرفتی میانرودان با صحرای عربستان است. در دوران بنی امیه و بنی عباس، این کلمه بار سیاسی - اداری داشت که به کل سرزمین امروزی کشور عراق (به جز صحرای غربی عراق و الجزیره در شمال آن)، اطلاق می‌شد.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. معین، محمد. فرهنگ فارسی جلد پنجم، اعلام. تهران: انتشارات امیرکبیر، ۱۳۵۶ ۸۱۵
  2. مقاله «سواد» در ویکی‌پدیای انگلیسی

منابع[ویرایش]