سرزمین بحرین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
ناحیه بحرین به عنوان بخشی از ممالک ایران در نقشه‌ای از ابراهیم متفرقه.
Eastern Arabia (historical region of Bahrain) on a 1745 Bellin map
ناحیه سرزمین تاریخی بحرین (بحرین (سرزمین تاریخی)).

سرزمین بحرین (در بین اعراب عربستان شرقی) با نام تاریخی خطّ ناحیه‌ای تاریخی در سواحل شمالی، غربی، و جنوبی خلیج فارس بین بصره و عمان در منطقهٔ نجد است. مرکز این ناحیه، هَجَر بوده که به این خاطر گاه به تمام آن هجر می‌گفتند که پس از قدرت گرفتن قرمطیان به احساء انتقال یافته‌است.

این ناحیه در دوران کهن بخشی از قلمرو شاهنشاهی ساسانیان به‌شمار می‌آمده‌است. مرکز آن شهر پُنیات اردشیر یا در عربی «مدینة الخَطّ» (نام یونانی Magindanata در نقشه جهان بطلمیوس احتمالاً برگرفته از معادل آرامی همین عبارت باشد[۱]) عبارت عربی مذکور در اینجا به معنی «مرکز سرزمین بحرین» است. دمیتری میشین (۲۰۲۰) این شهر را همان زاره در نزدیکی شهر قطیف در عربستان سعودی می‌داند.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. Abshire، Corey؛ Gusev، Dmitri A.؛ Stafeyev، Sergey؛ Wang، Mengjie (۲۰۲۰). «Enhanced Mathematical Method for Visualizing Ptolemy's Arabia».
  2. Mishin، Dmitry (۲۸ فوریه ۲۰۲۰). «Where Was Madīnat al-Khaṭṭ, The Sasanid Stronghold In North-Eastern Arabia?». Vostok. Afro-Aziatskie obshchestva: istoriia i sovremennost (۱): ۸–۱۶. doi:10.31857/S086919080008438-8.