ناحیه دریایی جنوب شرق آسیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
جزیره‌ای غیر مسکونی در فیلیپین. ناحیه دریایی جنوب شرقی آسیا منطقه‌ای جزیره‌ای و ب غیر محصور در خشکی است و دو دسته از بزرگترین شبه جزیره‌های جهان را دارد.

ناحیه دریایی آسیای جنوب شرقی یا جزایر جنوب شرق آسیا اشاره به بخش‌های جزیره‌ای و دریایی منطقه جنوب شرقی آسیا دارد. آسیای جنوب شرقی از دو بخش متمایز محصور درخشکی و مجموعه جزایر تشکیل می‌شود. ناحیه خشکی به عنوان سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی (هندوچین) شناخته می‌شود. منطقه دریایی جنوب شرق آسیا از خشکی قاره آسیا فاصله دارد و شامل برونئی، تیمور شرقی، اندونزی، ایالت‌های ساراواک و صباح (از کشور مالزیفیلیپین و سنگاپور می‌شود.[۱] اصطلاح «مجمع الجزایر مالایی» که در قرن ۱۹ رواج داشت تا حد زیادی معادل ناحیه دریایی آسیای جنوب شرقی است.

تفاوت اصلی جمعیتی مجموعه دریایی جنوب شرق آسیا از جدا از منطقه خشکی هندوچین دراین است که جمعیت بخش دریایی عمدتاً متعلق به گروه‌های آسترونزی هستند. هرچند در اثر داد و ستد، گروه‌های بخش خشکی مانند گروه‌های زبانی تای-کادای، آسترا-آسیایی، چینی و همچنین سایر مردمان اقیانوسی مانند Papuans و Negritos نیز در این جزایر ساکن شده‌اند.

فرهنگ غالب این منطقه دریایی مبتنی بر زندگی وابسته به دریا، وابستگی قبیله‌ای و عمدتاً متفاوت از سینوسفر است. ناحیه دریایی جنوب شرقی آسیا دربرگیرنده مجمع الجزایر فیلیپین به عنوان قدیمی‌ترین بلوک در آسترونزی است.

هویت فرهنگی[ویرایش]

هویت فرهنگی به عنوان بخشی از «هند پدر» یا هند بزرگ دیده می‌شود. عبارت «کشورهای هندی شده جنوب شرق آسیا» اشاره به جزایر آسیای جنوب شرقی می‌کند.[۲] و نیز از آنجا که این منطقه بخشی از آسترونزی یا اقیانوسیه هم هست، ریشه‌های تاریخی و فرهنگی مردمان آسترونزی و اقیانوسیه را هم در خود دارد.[۳]

جمعیت شناسی[ویرایش]

بیش از ۵۴۰ میلیون نفر زندگی در منطقه جزایر جنوب شرق آسیا زندگی می‌کنند که پرجمعیت‌ترین جزیره این ناحیه جاوا اندونزی است. مردم عمدتاً از زیرگروه‌های مردمان آسترونزی هستند و با گویش‌های غربی زبانهای مالایو-پلی نزی صحبت می‌کنند. پیوند اجتماعی و فرهنگی بین مردمان جزیره نشین ناحیه دریایی و مردمان سرزمین اصلی جنوب شرقی آسیا وجود دارد. ادیان عمده جزایر آسیای جنوب شرقی عبارتند از: اسلام، مسیحیت، آیین بودایی، هندو و سنت روح باوری.[چه زمانی؟]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Tarling, Nicholas (1999). The Cambridge history of Southeast Asia, Volume 1, Part 1 (2nd ed.). Cambridge University Press. p. 304. ISBN 0-521-66369-5. 
  2. Coedes, G. (1968) به Indianized کشورهای آسیای جنوب شرقی ویرایش توسط Walter F. Vella.
  3. دیدن فرهنگی macroregions جهان جدول زیر است.