جامو و کشمیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مقبوضہ کشمیر
जम्मू और कश्मीर
ཇ་མུ་དང་ཀ་ཤི་མིར།
(به اردو: جموں اور کشمیر)
ایالت
باغهای شالیمار یکی از دلایلی که پادشاهان ایرانی کشمیر را بهشت روی زمین می‌نامیدند
باغهای شالیمار یکی از دلایلی که پادشاهان ایرانی کشمیر را بهشت روی زمین می‌نامیدند
پرچم مقبوضہ کشمیر
پرچم
نشان رسمی مقبوضہ کشمیر
نشان
ایالت جامو و کشمیر در هند
ایالت جامو و کشمیر در هند
Kashmir map.svg
مختصات: ۳۳°۴۵′ شمالی ۷۶°۲۴′ شرقی / ۳۳.۷۵۰° شمالی ۷۶.۴۰۰° شرقی / 33.750; 76.400مختصات: ۳۳°۴۵′ شمالی ۷۶°۲۴′ شرقی / ۳۳.۷۵۰° شمالی ۷۶.۴۰۰° شرقی / 33.750; 76.400
کشور  هند
مرکز تابستانی سرینگار
مرکز زمستانی جامو
بزرگترین شهر سرینگار
تاسیس ۲۶ اکتبر ۱۹۴۷
مساحت
 • کل ۲۲۲٬۲۳۶ کیلومتر مربع (۸۶٬۰۰۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۱)
 • جمعیت ۱۲٬۵۴۸٬۹۲۶
 • تراکم ۵۶/کیلومتر مربع (۱۵۰/پا)
منطقهٔ زمانی IST (یوتی‌سی ۰۵:۳۰+)
کد ایزو ۳۱۶۶ IN-JK
وب‌گاه jammukashmir.nic.in

جامو و کشمیر ایالتی در شمال غربی هندوستان است. مرکز تابستانی این ایالت شهر سرینگار و مرکز زمستانی آن شهر جامو است.

بیشتر خاک این ایالت در رشته کوه‌های هیمالایا قرار گرفته است. این ایالت از شمال شرقی با جمهوری خلق چین مرزهای مشترک دارد و با ایالت‌های هیماچال پرادش و پنجاب هند از جنوب و بخش تحت نظارت پاکستان ِ کشمیر معروف به کشمیر آزاد و گلگت-بلستان از غرب و جنوب غرب هم‌مرز است. جامو و کشمیر در گذشته بخشی از حکومت ِ امیرنشین تحت‌الحمایهٔ ِ بریتانیای ِ کشمیر و جامو بود. بر سر حاکمیت این منطقه بین کشورهای چین، هند و پاکستان مناقشه است و هر یک بخش‌هایی از آن را تحت کنترل خود دارند. ایالت جامو و کشمیر که پرجمعیت‌ترین بخش کشمیر است تحت کنترل هند قرار دارد و توسط پاکستان به‌نام کشمیر اشغال‌شده هند نامیده می‌شود.[۱] هندی‌ها هم به طور متقابل بخش پاکستانی کشمیر را کشمیر اشغال‌شده پاکستان می‌خوانند. منطقه اقصای چین در شمال کشمیر هم که تحت تصرف چین است مورد ادعای هند بوده و دولت هندوستان آن را جزو ایالت جامو و کشمیر می داند.

ایالت جامو و کشمیر به سه ناحیه تقسیم می‌شود: جامو، دره کشمیر و لِداخ. این ایالت دارای جاذبه‌های گردشگری بی‌شماری است. به «دره کشمیر» به سبب دورنماهای زیبا و رشته‌کوه‌های شگفت، « بهشت روی زمین» گفته می‌شود[۲] و «جامو» به «محل معابد جذاب» معروف است که همه ساله صدها هزار زائر هندو آن‌ها را زیارت می‌کنند. «لداخ» نیز به سبب کوه‌های دور از دسترس و زیبا و همچنین فرهنگ بودایی به « تبت کوچک» شهره است.[۳]

جمعیت این ایالت در سرشماری سال ۲۰۱۱ بیش از ۱۲٬۵۴۸٬۹۲۶ نفر بوده است. سرینگار با ۱٬۱۹۲٬۷۹۲ نفر و جامو با ۹۵۱٬۳۷۳ نفر پرجمعیت‌ترین شهرهای این ایالت هستند. جامو و کشمیر تنها ایالت هند با اکثریت مسلمان است. ۶۷٪ جمعیت این ایالت پیرو اسلام هستند و در دره کشمیر این آمار به ۹۵٪ می‌رسد.[۴] این ایالت اجتماع پرتحرکی از هندوها، سیکها و بوداییها را داراست.[۵]

بیشتر مردم جامو و کشمیر به زبانهای کشمیری، اردو، دوگری، پاهاری، بالتی، لاداکی، پنجابی، گوجری، و دادری صحبت می‌کنند. اما زبان اردو با الفبای اردو زبان اداری این ایالت است و اغلب مردم به زبان‌های هندی و انگلیسی به‌عنوان زبان دوم تکلم می‌کنند.[۶]

تاریخچه[ویرایش]

منطقه کشمیر در سال 1320 میلادی برابر با 699 هجری شمسی تا زمان یوسف شاه چک آخرین پادشاه مسلمان کشمیر، به مدت دو قرن یک کشور مستقل اسلامی بود، اما از سال 1586 میلادی و با نقض تعهد اکبر شاه مغول و دستگیری یوسف شاه چک توسط اکبر شاه مغول، به اشغال درآمد. در ادامه حاکمان مغولی هند، به مدت 166 سال حکومت این کشور را در دست داشتند. سپس افغان‌ها، کشمیر را از تسلط حاکمان مغول هند خارج کرده و خود 67 سال بر این منطقه حاکم بودند. در ادامه سیک‌های پنجاب، پس از بیرون کردن افغان‌ها از کشمیر، به مدت 27 سال بر این منطقه حکومت کردند. پس از اشغال کشمیر توسط سیک‌های پنجاب، دوره استعمار انگلستان فرا رسید، هنگامی که انگلیسی‌ها نتوانستند بر کشمیر مسلط شوند، با تاجر دوگره (قومی از هندوها) جامو معامله کرده و کشمیر پس از خارج شدن از دست سیک‌های پنجاب، به مبلغ هفت و نیم میلیون سکه رایج آن زمان به تاجر دوگره‌های جامو فروخته شد و دوگرا به مدت 101 سال طی 1846 تا 1947 میلادی بر کشمیر حکومت کرد.[۷]

کشمیر در زمان تسلط بریتانیا بر شبه قاره هند، با وجودی که اکثر مردم آن مسلمان بودند، تحت حکومت فرمانروای هندو مذهب منطقه قرار داشت. هنگام تقسیم مستعمره هند به دو کشور مستقل هند و پاکستان، قرار بود سرزمین‌های مسلمان نشین به پاکستان و سرزمین‌های هندو نشین به هند واگذار شود، اما فرمانروای کشمیر شخصا تصمیم گرفت سرزمین خود را در اختیار هند بگذارد. هنگام برقراری آتش بس سال 1949، حدود یک سوم از سرزمین کشمیر، در تصرف پاکستان باقی ماند و هند نیز در سال 1954 انضمام رسمی بخش تحت کنترل خود - موسوم به جامو و کشمیر - را به خاک خود اعلام کرد. چند سال بعد مجدداً جنگ دیگری بین دو کشور رخ داد. بدین ترتیب که در سال 1965، حملات ارتش پاکستان در خط آتش بس، واکنش نظامی هند و عبور نیروهای هندی از خط مرزی دو کشور در ناحیه لاهور پاکستان را در پی آورد. جنگ دوم نیز سرانجام با میانجیگری روسیه خاتمه یافت و در ژانویه سال 1966، رهبران وقت دو کشور در تاشکند، موافقتنامه‌ای را مبنی بر خروج نیروهای خود از خاک یکدیگر و تعهد به حل و فصل مسالمت آمیز اختلافات دوجانبه امضا کردند. با این همه، بحران کشمیر و تیرگی روابط هند و پاکستان همچنان ادامه یافت. جنگ سوم، در سال 1971 و در پی حمایت هند از شورش استقلال طلبان پاکستان شرقی در مقابل پاکستان اتفاق افتاد که نهایتاً به تشکیل کشور مستقل بنگلادش منتهی شد که آتش بس سال 1972 و شناسایی بنگلادش توسط پاکستان در سال 1974، به این بحران خاتمه داد. شورش و ناآرامی در کشمیر از سال 1989 شروع شد. آنچه که در این سال منجر به انتقال مبارزات مردمی به فاز نظامی شد، ناامیدی مردم کشمیر از دستیابی به حقوق اولیه شان از طرق سیاسی بود. در سال‌های بعد نیز اختلاف بر سر کشمیر باعث بروز دوره‌های متناوب تنش بین هند و پاکستان و تلاش هایی برای رفع اختلافات شد. در سال 1996، دو دولت کوشیدند مذاکراتی را برای حل اختلاف خود به صورت جدی دنبال کنند، در حالی که هر دو کشور به فن آوری تولید تسلیحات هسته ای دست یافته بودند. این اقدامات به خصوص در سال 1997 و مذاکرات وزیران خارجه هند و پاکستان در دهلی امیدهایی را برای رفع نهایی بحران به همراه داشت. با این همه، تنش در روابط دو کشور،که فعالیت جدایی طلبان کشمیر هند به آن دامن می‌زد، هرگز به طور کامل رفع نشد. در سال های بعد مبارزان مسلمان مخالف حکومت هند در کشمیر با هدف الحاق دو بخش این سرزمین دست به شورش مسلحانه زدند که در جریان آن تا کنون بیش از 40 هزار نفر کشته شده‌اند. هند پاکستان را به حمایت از مبارزان مسلمان کشمیر متهم می کند.[۸]

ناآرامی‌های ۲۰۱۶ کشمیر[ویرایش]

ناآرامی‌های ۲۰۱۶ کشمیر شامل مجموعه‌ای از اعتراضاتی است که پس از قتل برهان مظفر وانی، در منطقه مسلمان نشین کشمیر در ایالت جامو و کشمیر رخ داد. برهان وانی فرمانده نظامی گروه جدایی طلب حزب المجاهدین بود و ناآرامی‌ها در اثر کشتن وی توسط نیروهای امنیتی هند در تاریخ ۸ ژوئیه ۲۰۱۶ بوجود آمد.[۹] با کشته شدن وانی، اعتراضات در ده بخش کشمیر شروع شد و این اعتراضات شامل حمله به نیروهای امنیتی بود. ظرف چهار روز، یک پلیس و ۴۳ نفر از معترضین کشته شدند و ۳۰۰ نفر دیگر زخمی شدند و پس از آن مقررات منع آمد و شد و برقرار گردید.[۱۰] دراین نا آرامی‌ها تا تاریخ ۱۶ جولای ۴۳ غیرنظامی کشته و بیش از ۳۱۰۰ نفر زخمی شدند.[۱۱] هم چنین در اثر انفجار نارنجک دو پلیس کشته و ۴ پلیس دیگر زخمی شدند.[۱۲] به گفته دکتران محلی حداقل ۱۱۷ جدایی طلب بینایی خود را در اثر شلیک تفنگ ساچمه‌زنی از دست داده‌اند.[۱۳] در بین شهروندان آسیب دیده کودک، زن و افراد کهنسال نیز دیده می‌شود.[۱۴] بر اساس گزارش‌ها، در بین افراد آسیب دیده ۱۵۰۰ نفر از نیروهای امنیتی نیز وجود دارند.[۱۵]

گولمارگ سرینگر
پهلگان جامو
Srinagar- Yatra- Hindu holy cave.JPG

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس‌ها و منابع[ویرایش]

  1. Kashmir Dispute: Background وبگاه وزارت امورخارجه پاکستان - انگلیسی
  2. Paradise on Earth
  3. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Jammu and Kashmir»، ویکی‌پدیای ، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۹ October ۲۰۰۸).
  4. وبگاه بی‌بی‌سی - انگلیسی
  5. Ethnic identities and political deadlock in Jammu and Kashmir
  6. Kashmiri: A language of India. . Ethnologue.  Retrieved on 2007-09-16.
  7. وبگاه تسنیم « دلایل بی‌توجهی جهانیان به کشمیر و تنها راه حل آن» منتشرشده در ۲۸ تير ۱۳۹۵
  8. «جوان 21ساله‌ای که خون کشمیری‌ها را به جوش آورد» منتشرشده در 29 تیر 1395
  9. http://edition.cnn.com/2016/07/11/asia/kashmir-unrest/
  10. "32 dead in Kashmir violence, CM Mehbooba appeals for peace". hindustantimes.com. 12 July 2016. 
  11. Singh, Vijaita (16 July 2016). "Security forces fire to kill, says Centre". The Hindu. Retrieved 17 July 2016. 
  12. http://economictimes.indiatimes.com/news/politics-and-nation/jammu-kashmir-unrest-continues-as-death-toll-rises-to-42/articleshow/53234999.cms
  13. "The death of a militant sparks fury but little change". The Economist. Retrieved 17 July 2016. 
  14. "A ‘simple guy’: The 22-year-old former DU student who died in Kashmir violence". hindustantimes.com. 13 July 2016. 
  15. Singh, Vijaita (15 July 2016). "Burhan Wani death: Over 3100 injured including 1500 security personnel in Kashmir". Daily News & Analysis. Retrieved 17 July 2016.