الکلیسم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
الکلیسم
"King Alcohol and his Prime Minister" c.  ۱۸۲۰
آی‌سی‌دی-۱۰ F10
آی‌سی‌دی-۹ 303
مدلاین پلاس 000944
سمپ D000437
یک پوستر قرن نوزدهم از فرانسه در حال هشدار دادن به عموم در مورد خطرات الکلیسم

الکلیسم (به انگلیسی: Alcoholism) یا مِی‌بارگی در اصطلاحات پزشکی به اعتیاد حاد به استفاده و نوشیدن مشروبات الکلی می‌گویند.[۱]

الکلیسم ممکن است به سیروز منجر شود. می بارگی نشانگان ناشی از وابستگی جسمی مزمن نسبت به الکل، آن چنان که محرومیت ناگهانی از آن سبب رعشه، اضطراب، توهم و هذیان می‌شود.

اعتیاد به الکل[ویرایش]

الکل نوعی ماده مخدر است که در مقایسه با سایر مواد مخدر، راحت تر در اجتماع پذیرفته می شود. با این حال، قدرت اعتیادآوری آن به هیچ عنوان کمتر از سایر انواع مواد نیست. الکل در زمره موادی دسته بندی می شود که فعالیت بدن را کند کرده و سرعت عملکرد های حیاتی آن را کاهش می دهد. در نتیجه فردی که الکل مصرف می کند به سختی راه می رود، بریده بریده صحبت می کند، و قادر نیست که به سرعت از خود عکس العمل نشان دهد. ." [۲]

عوارض مصرف الکل[ویرایش]

عوارض مصرف طولانی مدت الکل و نشانه های ابتلا به الکلیسم عبارتند از:

  • لکنت زبان
  • خواب آلودگی
  • استفراغ
  • اسهال
  • ناراحتی معده
  • سردرد
  • مشکلات تنفسی
  • انحراف دید و شنوایی
  • تصمیمات غیر منطقی
  • کاهش ادراک و هماهنگی
  • عدم هوشیاری
  • کم خونی (از دست رفتن سلول های قرمز خون)
  • اغماء
  • از دست دادن حافظه" [۳]

منابع[ویرایش]


جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ الکلیسم موجود است.