بهت
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| بهت | |
|---|---|
| آیسیدی-۱۰ | R40.1 |
| آیسیدی-۹ | 780.09 |
| سمپ | D053608 |
بُهت (به انگلیسی: stupor) حالتی در مرز هوشیاری و ناهوشیاری همراه با عدم فعالیت روانی آشکار و کاهش توانایی در پاسخ دادن به تحریک میباشد.
علل بروز بهت متفاوت است و از علل داخلی مانند افزایش اوره خون ویا کاهش قند خون تا علل خارجی مانند ضربه به سر میتواند باشد. بهت را میتوان کمای سطحی نیز دانست.
جستارهای وابسته [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- واژههای مصوب فرهنگستان زبان وادب فارسی
