بهت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
بهت
آی‌سی‌دی-۱۰ R40.1
آی‌سی‌دی-۹ 780.09
سمپ D053608

بُهت (به انگلیسی: stupor) حالتی در مرز هوشیاری و ناهوشیاری همراه با عدم فعالیت روانی آشکار و کاهش توانایی در پاسخ دادن به تحریک می‌باشد.

علل بروز بهت متفاوت است و از علل داخلی مانند افزایش اوره خون ویا کاهش قند خون تا علل خارجی مانند ضربه به سر می‌تواند باشد. بهت را میتوان کمای سطحی نیز دانست.

جستارهای وابسته[ویرایش]

اغما

منابع[ویرایش]

  • واژه‌های مصوب فرهنگستان زبان وادب فارسی