انسان‌شناسی کاربردی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


انسان‌شناسی کاربردی به کاربست نظریه و روش انسان‌شناسی برای تحلیل و حل مشکلات کاری اشاره دارد. انسان‌شناسان با تکنیک‌ها و مفاهیمی که می‌آموزند، به دنیای واقعی می‌آیند و سعی می‌کنند پیوندی بین مفاهیمی که آموخته‌اند و تغییرات دنیای واقعی برقرار کنند و در شکل‌گیری آن سهیم باشند. انسان‌شناسی گرایش‌های متفاوتی دارد و انسان‌شناسی کاربردی با تعهد و الزامی که به آموخته‌های آکادمیک خود دارد، به تغییرات دنیا و قواعد آن هم نزدیک است.[۱] در کتاب «انسان‌شناسی کاربردی: زمینه‌های اجرا» کدیا و ون‌ویلیگن این فرایند را به عنوان مجموعه‌ای درهم‌تنیده از روش‌های ابزاری مبتنی بر تحقیق تعریف می‌کنند که تغییر یا ثبات را در سیستم‌های فرهنگی خاص با تأمین داده، به‌کارگیری کنش مستقیم و تنظیم خط مشی سبب می‌شوند. به بیان ساده‌تر، انسان‌شناسی کاربردی، وجه مبتنی بر پراتیک (کاربردی) پژوهش انسان‌شناختی است که شامل مشارکت پژوهشگران و فعالیت در جامعه مورد مطالعه است.

گستره رشته‌های دانشگاهی[ویرایش]

وب‌سایت انجمن انسان‌شناسی آمریکا (AAA)، انسان‌شناسی را این‌گونه تعریف می‌کند: تمرکز بر «مطالعه انسان‌ها در گذشته و حال. انسان‌شناسی دانش را از علوم زیستی و اجتماعی مانند علوم فیزیکی و انسانی به دست می‌آورد تا گستره و پیچیدگی فرهنگ را در تاریخ بشر درک کند. بنایراین این رشته چهار گرایش دارد: انسان‌شناسی فرهنگی-اجتماعی، انسان‌شناسی جسمانی، باستان‌شناسی و انسان‌شناسی زبان؛ زیرا که باور اصلی انسان‌شناسی، کاربرد پژوهش و دانش دربارهٔ انسان‌های سراسر جهان است. انسان‌شناسی که در هرکدام از این حوزه‌ها آموزش دیده و پژوهش را به عنوان کنشی مستقیم و خط‌مشی در نظر گرفته باشد، یک انسان‌شناس کاربردی است.»

تعهد حرفه‌ای[ویرایش]

انسان‌شناسان کاربردی معمولاً با مشتریان غیرآکادمیک نظیر دولت‌ها، موسسات توسعه، سازمان‌های مردم نهاد (سمن)، سازمان‌های قومی-قبیله‌ای، گروه‌های حمایتی، موسسات آموزشی و خدمات اجتماعی و کسب‌وکارها کار می‌کنند. هم‌چنین شروع یک فعالیت کاری از سوی انسان‌شناسان حول حوزه مطالعاتی آن‌ها امری غیرمعمول نیست. عموماً مطالعات انسان‌شناسی فرهنگی-اجتماعی به عنوان پرس‌وجوهای تحقیقاتی محض آغاز می‌شوند که در قالب پروژه‌های حمایتی اجتماعی یا سمن‌های تخصصی شکوفا می‌گردند.

روش‌شناسی انسان‌شناسان کاربردی شامل: اتنوگرافی، مشاهدهٔ مشارکتی، روش گلوله‌برفی، مصاحبه و گروه‌های کانونی است اما به این‌ها محدود نمی‌شود. آن‌ها هم‌چنین از تحلیل متنی، پیمایش، مطالعات اسنادی و سایر روش‌های تجربی برای تاثیرگذاشتن بر سیاست‌ها و بازارکالا استفاده می‌کنند.

منابع[ویرایش]